Ευχές διά την ονομαστική Εορτή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ Ιερωνύμου

                                                                    

                                                               

Σεβασμιώτατε,

Άγιε Καλαβρύτων & Αιγιαλείοας

κκ Ιερώνυμε

Ο Πρόεδρος & το

Εκκλησιαστικόν Συμβούλιον τού Ιερού Ναού 

μαζί μέ όλο τό πλήρωμα τής Ενορίας ημών

Ευχόμεθα από βάθους καρδίας

ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ & ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ

                            ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕ34ΙΑΣ 

 6ΟΣ  ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΙΕΡΟ ΝΑΟ    

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΑΙΓΙΟΥ

 Η Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας ενημερώνει τον ιερό κλήρο και το χριστεπώνυμο πλήρωμά της ότι, καθώς η αγία μας Εκκλησία οδεύει προς το τέλος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και στο πλαίσιο της προετοιμασίας των πιστών για την Μεγάλη Εβδομάδα, θα τελεστεί ο έκτος και τελευταίος Κατανυκτικός Εσπερινός, την προσεχή Κυριακή, 10 Απριλίου ε.έ., στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Παναγίας της Φανερωμένης και ώρα 7.00΄ το απόγευμα, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. κ. Ιερωνύμου.

Στον Ιερό Ναό θα ευρίσκεται μέχρι και το βράδυ της Κυριακής, Ε’ Νηστειών, η χαριτόβρυτη τιμία χειρ του Αγίου Χαραλάμπους, από το Μέγα Σπήλαιο, προς προσκύνηση και πνευματική ενίσχυση των πιστών.

Τον Θείο Λόγο θα κηρύξει ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Μυλωνάς, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεώς μας,  με θέμα:

«ΟΠΟΥ ΕΠΛΕΟΝΑΣΕΝ Η ΑΜΑΡΤΙΑ, ΥΠΕΡΕΠΕΡΙΣΣΕΥΣΕΝ Η ΧΑΡΙΣ».

Επομένως, προσκαλούνται οι ευσεβείς χριστιανοί μας να συμμετάσχουν στην ως άνω Ιερά Ακολουθία και να ακούσουν  τον Θείο Λόγο, ώστε, αφού προετοιμαστούν πνευματικά και ψυχικά διά της εξομολογήσεως και θείας μεταλήψεως, να προσκυνήσουν το Θείο Πάθος και να λαμπρυνθούν από το Φως της Αναστάσεως!

                                 

Εκ του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Μητροπόλεως

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΕΠΙ ΤΩ ΕΟΡΤΑΣΜΩ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ & ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 1821.

 ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

ΕΠΙ ΤΩ ΕΟΡΤΑΣΜΩ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

& ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 1821.

 

       «Ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην»

            Ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Για μία ἀκόμη φορά κι ἐφέτος μας ἀξιώνει ὁ Πανάγαθος Θεός νά ἀκούσωμε τό χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ διπλοῦ Εὐαγγελισμοῦ: τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων ἀπό τήν ἁμαρτία καί τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων ἀπό τήν μακραίωνη δουλεία. Ἡμέρα χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως γιά τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία! Ἡμέρα χαρᾶς καί ὑπερηφάνειας γιά τόν ἁπανταχοῦ Ἑλληνισμό! Ἡμέρα πνευματικῆς σωτηρίας καί κοινωνικῆς ἀπελευθέρωσης! Ἡμέρα ἑορτασμοῦ καί τιμῆς τῆς Παναγίας μας, ἡμέρα μνήμης τοῦ μεγαλείου του ἀδούλωτου λαοῦ μας.

«Δυό λευτεριές ματόβρεχτες, παιδιά μεγάλου κόπου,

ἡ λευτεριά τοῦ Ἕλληνα καί ἡ λευτεριά τοῦ ἀνθρώπου» μας ὑπενθυμίζει ὁ μεγάλος μας ποιητής, ὁ Κωστής Παλαμᾶς. Ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καί τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 ἀναδεικνύει τήν διαχρονική, ἄρρηκτη καί ἰσχυρή σχέση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας και συμβολίζει τήν ἀνυπέρβλητη ἀξία τοῦ ἀγώνα καί τῆς θυσίας.

«Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ’ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις» ψάλλει ὁ ὑμνωδός. Σήμερα, ἀνοίγει τό πλέον μνημειῶδες, κοσμοσωτήριο καί κοσμοϊστορικό κεφάλαιο στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας: τό κεφάλαιο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου! Ἔκλεισε αὐτό τῆς ὑποδούλωσης στήν ἁμαρτία, τῆς φθορᾶς, τῆς ἀπελπισίας τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν, ἡ ὁποία τυραννοῦσε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τήν στιγμή τῆς παρακοῆς  καί τῆς ἔξωσης ἀπό τόν Παράδεισο. Καί ἄνοιξε, μέ τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου, τό κεφάλαιο τῆς λύτρωσης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς χαρᾶς, τῆς αἰώνιας Ζωῆς.

Γι’ αὐτό καί ὀνομάζεται Εὐαγγελισμός ἡ σημερινή ἡμέρα, εἶναι, δηλαδή, ἡμέρα χαρᾶς γιά τό κοσμοχαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Δικαίως, ἑπομένως, νιώθουμε πολύ μεγάλη εὐχαρίστηση, ἱκανοποίηση καί εὐτυχία, ἀφοῦ, χάρη  στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν εἴμαστε πλέον χαμένοι. Ἔρχεται στόν κόσμο ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Μονογενής, ὁ ὁποῖος θέλει νά ἀναπλάσει τόν ἄνθρωπο  στήν ἀρχαία δόξα του καί νά ἀποκαταστήσει τίς σχέσεις του μέ τόν Θεό, γιά νά  ἔχει τή δυνατότητα νά ξαναγίνει ἔνοικος τοῦ Παραδείσου. Διότι χάρη στόν Χριστό καί χάρη στήν Παναγία μας εἴμαστε πλέον λυτρωμένοι, ἔχουμε τό διαβατήριο τοῦ Οὐρανοῦ στά χέρια μας.

Ἀλλά, ταυτόχρονα,  σήμερα ἑορτάζομε καί τόν εὐαγγελισμό τοῦ ἔθνους μας. Δέν τιμοῦμε μόνο τήν ἑορτή τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπό τήν ἁμαρτία καί τή φθορά, τιμοῦμε καί τήν ἑορτή τῆς ἐλευθερίας τοῦ γένους μας ἀπό τήν τυραννία καί τή συμφορά. Εἶναι ἡ ἐπέτειος τῆς ἐπανάστασης τῶν προγόνων μας, ἡ ὁποία ξεκίνησε ἐπίσημα κατά τήν ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τοῦ 1821, ὅταν μία χούφτα ἀγωνιστῶν ἔλαβε τήν ἀπόφαση νά πολεμήσει, διά νά ἐκδιώξει τόν κατακτητή καί νά ἐπανακτήσει τήν ποθητή ἐλευθερία. Στό 1821 ἠ ελευθερία σαρκώνεται στήν ἀπόφαση τῶν Ἑλλήνων νά ἀποτινάξουν τήν τυραννία της μακρόχρονης σκλαβιᾶς καί νά διεκδικήσουν τό ἀναφαίρετο δικαίωμα κάθε ἀνθρώπου καί λαοῦ γιά αὐτοδιάθεση. Στήν τοπική ιστορία τῆς μητροπολιτικῆς μας περιφέρειας ἀδιάψευστοι μάρτυρες αὐτοῦ τοῦ ξεσηκωμοῦ εἶναι ἡ Μυστική Συνέλευση τῆς Βοστίτσας στις 26 Ιανουαρίου 1821, ἡ ορκωμοσία τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21 κάτω ἀπό τό Ἱερό Λάβαρο στήν Ἁγία Λαύρα, στις 17 Μαρτίου 1821, την ημέρα της εορτής του Αγίου Αλεξίου,  ἡ νικηφόρα μάχη  τῶν Μοναχῶν και τῶν Ἀγωνιστῶν κατά τοῦ Ἰμπραήμ στό Μέγα Σπήλαιο, στις 24 Ιουνίου 1827.

Ὁ λαός μας, ἐπέλεξε νά συζεύξει τήν ἐπέτειο τῆς ἐθνικῆς του παλιγγενεσίας μέ τήν ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ταυτίζοντας  στή συλλογική συνείδηση τήν ἀπαρχή τῆς σωτηρίας καί ἀνάστασης τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων μέ τήν ἀπαρχή τῆς σωτηρίας καί ἀνάστασης τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων.

 Ὅπως ὡς πρός τό  θρησκευτικό της περιεχόμενο ἡ 25η Μαρτίου βρίσκεται στό πιό ψηλό σημεῖο τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας, ἔτσι καί ὡς πρός τό ἐθνικό της περιεχόμενο, ἡ 25η Μαρτίου 1821 βρίσκεται στήν πιό ψηλή κορυφή τῆς Ἱστορίας μας. Διότι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἀποτελεῖ τήν ἱερή κιβωτό τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Εἶναι τό ταμεῖο τῶν προτύπων μορφῶν καί ὑποδειγμάτων ζωῆς, ἤθους καί αὐταπάρνησης, πού γαλβάνισε μέ αἷμα ἡ ἱστορία καί τά ὕψωσε ψηλά, ὥστε νά ἀποτελοῦν αἰώνια σύμβολα ἀρετῆς.

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία κατέθεσε  κι αὐτή τήν δική της προσφορά, τήν δική της «ἀρτοκλασία» στό ἱερό πανηγύρι τῆς παλιγγενεσίας. Προσέφερε ὡς ἄρτους τά σώματα τῶν ἡρώων τέκνων της, Ἱεραρχῶν, Ἱερέων, Ἱερομονάχων καί Μοναχῶν,  ὡς οἶνο τό αἷμα τους, ὡς ἔλαιον τήν πίστη, τήν ἐλπίδα καί τό ἀγωνιστικό φρόνημα. Προσέφερε χρήματα, κτήματα καί κάθε πολύτιμο εἶδος γιά τήν οἰκονομική  στήριξη καί ἐνίσχυση τοῦ ἀγῶνα. Πρωταγωνίστησε, ὥστε νά διασωθεῖ ἡ ἑλληνική γλώσσα καί ἡ παιδεία τῶν Νεοελλήνων καί διετήρησε ἀναλλοίωτα τά ἤθη, τά ἔθιμα καί τίς τοπικές παραδόσεις, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν δομικά στοιχεῖα τῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ Νεοέλληνα.

Η  Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους μας γράφτηκε μέ αἷμα καί δάκρυα, ὑφάνθηκε  μέ προσευχή, αὐταπάρνηση, θυσία, θάρρος ἀποφασιστικότητα καί ἀρετή.

Ἀδελφοί μου,

Ὅλοι αὐτοί οἱ μάρτυρες καί οἱ ἥρωες τῆς Πατρίδος ἀγωνίστηκαν «ὑπέρ βωμῶν και ἑστιῶν», ἀγωνίστηκαν «ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος», ἀγωνίστηκαν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν Ἐλευθερία».

Σήμερα, σ’ αὐτήν τήν μεγάλη διπλή ἑορτή τό χρέος τῆς μνήμης προβάλλει πιό ἐπιτακτικό παρά ποτέ. Διότι ἡ μνήμη ζωοποιεῖ τήν ἱστορία, τούς θριάμβους, ἀλλά καί τά παθήματα τοῦ παρελθόντος, τό ὁποῖο τότε γίνεται δάσκαλος τοῦ παρόντος καί ὁδηγητής τοῦ μέλλοντος. Μόνο οἱ λαοί πού διδάσκονται ἀπό τά παθήματα καί ἐμπνέονται ἀπό τά κατορθώματα τοῦ παρελθόντος μποροῦν νά ἐλπίζουν σέ ἕνα δημιουργικό μέλλον.

Εὐχόμεθα μέσα από την καρδιά μας τά σωτήρια μηνύματα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καί τοῦ ἡρωικοῦ ἀγώνα τῶν προγόνων μας νά φωτίζουν ὅλους ἐμᾶς καί νά μᾶς καθοδηγοῦν στήν ὁδόν τῆς ἀλήθειας, τῆς πνευματικῆς σωτηρίας, τῆς ἐλευθερίας, τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης τῶν λαῶν!

Μετ’ εὐχῶν πατρικῶν καί θείας εὐλογίας

Ὁ Μητροπολίτης

 

† Ὁ Καλαβρύτων & Αἰγιαλείας Ἱερώνυμος

Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ 2022

 

Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και ιδιαιτέρως την Β΄ Κυριακή, η Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά την μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.  Οι γονείς του αγίου Γρηγορίου, Κωνσταντίνος και Καλή, διαπνέονταν από πνεύμα αγιότητας και σωφροσύνης, παρ’ όλο που ο κύκλος μέσα στον οποίο ζούσαν απαιτούσε έντονη κοσμική νοοτροπία.  Ευγενείς στην καταγωγή και πλούσιοι, κατόρθωσαν να φέρουν στην Κωνσταντινούπολη ορισμένα περιουσιακά στοιχεία που τους επέτρεψαν να ζήσουν άνετα.  Ο Κωνσταντίνος ήταν τόσο αφοσιωμένος στο Θεό, που πολλές φορές, ακόμη μπροστά στον Αυτοκράτορα, προσευχόταν.

Ο άγιος Γρηγόριος υπήρξε πρώτος από τα πέντε αδέλφια του, που ακολούθησαν όλα τον μοναχικό βίο.  Γεννήθηκε το 1296 μ.Χ. και σπούδασε φιλοσοφία, ρητορική, φυσική και λογική.  Ο άγιος Γρηγόριος μελέτησε την ασκητική γραμματεία, συναναστρεφόταν με διακεκριμένους διδασκάλους της πνευματικής αγωγής και εφάρμοζε την ασκητική πρακτική.  Από τον Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Θεόληπτο διδάχθηκε την ιερά νήψη και τη νοερά προσευχή.  Σε ηλικία είκοσι ετών αρνήθηκε τις υψηλές θέσεις που του πρόσφερε ο Αυτοκράτωρ και αποφάσισε να μεταβεί για άσκηση στο Άγιο Όρος εγκαταλείποντας τα επίγεια αγαθά και πλούτη.

To 1326 μ.Χ. σε ηλικία 30 ετών χειροτονείται ιερέας και μετά από κάποιο όραμα, κατά το οποίο του εμφανίστηκε ο άγιος Δημήτριος, εγκαταστάθηκε κοντά στη Θεσσαλονίκη.  Εκεί έζησε απομονωμένος στο κελί του πέντε ημέρες την εβδομάδα, ενώ τα Σάββατα και τις Κυριακές, τελούσε τις ιερές ακολουθίες, συναναστρεφόταν με συμμοναστάς και δίδασκε τους πιστούς.  Πλήθη μοναχών και λαϊκών έτρεχαν για να απολαύσουν τους λόγους και την ακτινοβολία της αγιότητός του.

Η φήμη και οι ηγετικές ικανότητές του τον ανέδειξαν ηγούμενο της Ιεράς Μονής του Εσφιγμένου του Αγίου Όρους.  Υπήρξε απλός στους τρόπους, ελεύθερος στην γνώμη, γλυκύς στην ομιλία, βαρύς στους ραθύμους, συγχωρητικός στους μετανοούντας και διοίκησε τη Μονή με δεξιοτεχνία, παρ’ όλες τις εσωτερικές δυσχέρειες.

Γύρω στο 1330 μ.Χ. έφθασε στην Ελλάδα, ερχόμενος από την Καλαβρία της Ιταλίας, ο φιλόσοφος μοναχός Βαρλαάμ, ο οποίος διορίσθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινουπόλεως.  Οι διαλέξεις του σε θέματα φιλοσοφικά, θεολογικά και φυσικά προξενούσαν μεγάλη εντύπωση, όμως η υπερήφανη στάση του προξένησε εχθρότητα ανάμεσα στους διασημότερους λογίους του Βυζαντίου και αναγκάσθηκε να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη.

Τους δύο άνδρες, άγιο Γρηγόριο Παλαμά και Βαρλαάμ, έφεραν σε πρώτη επαφή οι συζητήσεις για την ένωση των Εκκλησιών.  Και οι δύο συνέταξαν έργα πολεμικά κατά των Ρωμαίων, αλλά ο καθένας ξεκινούσε από διαφορετική αρχή.  Την θεολογική αντίθεση μεταξύ των δύο ανδρών επέτεινε μία νέα διαφορά σχετικά με την ασκητική μέθοδο της προσευχής.  Ο Βαρλαάμ έμαθε από κάποιο αφελή μοναχό για την ψυχοσωματική τεχνική της προσευχής, που ακολουθούσαν οι ησυχαστές μοναχοί, σύμφωνα με την οποίαν, μετά από σκληρή άσκηση, έβλεπαν το θείο Φως.  Ο Βαρλαάμ, επηρεασμένος από την πλατωνική και νεοπλατωνική ιδεολογία, αδυνατούσε να δεχθεί μετοχή του σώματος στην προσευχή ή σε οποιαδήποτε άλλη πνευματική εκδήλωση.  Κατηγορούσε τους ησυχαστές ως«ομφαλοψύχους» και ξεσήκωσε σκληρή επίθεση εναντίον τους.

Η διαμάχη συνεχίστηκε για αρκετό καιρό και ο άγιος Γρηγόριος κλήθηκε για να υπερασπίσει τις ησυχαστικές απόψεις.  Ο άγιος Γρηγόριος για να αντικρούσει τις θέσεις του Βαρλαάμ έγραψε τρία βιβλία «Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων».  Οι ηγέτες του Αγίου Όρους επικύρωσαν τις απόψεις του αγίου Γρηγορίου και υπόγραψαν τον Αγιορείτικο Τόμο, που ήταν μία εμπεριστατωμένη έκθεση της ησυχαστικής διδασκαλίας, τεκμηριωμένη πάνω στην Αγία Γραφή και τις γνώμες των Πατέρων της Εκκλησίας.

Ο Βαρλαάμ επέμεινε στις κατηγορίες του εναντίον των μοναχών.  Ο άγιος Γρηγόριος επέμενε στην ανάγκη σύγκλησης Συνόδου για να αποκρούσει τις κατηγορίες.  Η Σύνοδος, που συνήλθε, δικαίωσε εκ νέου τους ησυχαστάς.  Έτσι, το κύρος του αγίου Γρηγορίου αυξήθηκε.  Βασιλείς και άρχοντες τον αποκαλούσαν: «Διδάσκαλον της ευσεβείας και κανόνα ιερών δογμάτων και στύλον της ορθής γνώμης και πρόμαχον της Εκκλησίας».

Οι αγώνες του αγίου Γρηγορίου για την επικράτηση της Ορθοδοξίας κράτησαν περισσότερο από δύο δεκαετίες.  Αναδείχθηκε Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης και εκοίμηθη εν Κυρίω μετά από ασθένεια.  Η αγνότητα του βίου του και τα θαύματά του ήταν γνωστά. Έτσι, η Σύνοδος του Απριλίου 1368 ανέγραψε την μνήμη του ως αγίου στο ημερολόγιο της Αγίας Σοφίας, που σήμαινε την επίσημη αναγνώριση της αγιότητός του απ’ όλη την Ορθόδοξο Εκκλησία.

Ο βίος, η πολιτεία και οι αγώνες του αγίου Γρηγορίου αποτελούν πηγή έμπνευσης για κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό.  Στην εποχή μας, που η Εκκλησία του Χριστού βάλλεται από σύγχρονες αιρέσεις, ειδωλολάτρες, αθέους, αδιαφόρους, ασεβείς, το παράδειγμα του αγίου Γρηγορίου μας καλεί να υψώσουμε το ανάστημά μας εναντίον κάθε ιδεολογίας και διδασκαλίας που αποσκοπούν να αμαυρώσουν την αλήθεια της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, καλούμαστε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου μας Εκκλησίας.  Και η σημερινή γιορτή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά αποτελεί μία εγγύηση, ότι εκείνος που θα αγωνισθεί για την Ορθόδοξη Πίστη και δεν θα παρασυρθεί από τις αιρέσεις του Οικουμενισμού, Σιωνισμού, Μασωνισμού, Ρωμαιοκαθολικισμού, Προτεσταντισμού, και κάθε είδος συγχρόνου ειδωλολατρίας και ασεβείας, θα είναι υπέρμαχος της Ορθοδοξίας και μιμητής των αγίων Πατέρων.  Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μας διαβεβαίωσε λέγοντας: «Όστις με ομολογήσει ενώπιον των ανθρώπων θα ομολογήσω κι’ εγώ αυτόν εν εκείνη την φοβερά ημέρα της Κρίσεως ενώπιον του Πατρός μου, του εν τοις ουρανοίς».  Οι μέρες είναι πονηρές.  Η ηθική παρεκτροπή της κοινωνίας, η πτώση των ηθικών αξιών και της οικογενείας είναι αποτελέσματα της απομάκρυνσης των Χριστιανών από την εν Χριστώ ζωή, προσευχή και κατήχηση.

Η εποχή μας, όπως κάθε άλλη εποχή, μας καλεί να μην δείξουμε αδιαφορία για τα καθημερινά μας προβλήματα και για τα ζητήματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.  Η αδιαφορία φθείρει τον άνθρωπο και τον οδηγεί την πνευματική καταστροφή.  Η σημερινή γιορτή μας καλεί να μιμηθούμε τον υπέρμαχο της Ορθοδοξίας, άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, του οποίου τις πρεσβείες επικαλούμαι υπέρ όλων.

Υπό Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης

ΚΥΡΙΑΚΗ Α’ (ΠΡΩΤΗ) ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 2022

 ΚΥΡΙΑΚΗ Α’ (ΠΡΩΤΗ) ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ   2022

                Κυριακή πρώτη των Νηστειών , Αγαπητοί μου αδελφοί σήμερα, και το συγκλονιστικότερο γεγονός πού μας περιγράφεται στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, ο αξιοζήλευτος μίμησης , για όλους εμάς Ο Φίλλιπος.  Και αυτό γιατί είχε τον πόθο να γνωρίσει τον Χριστό και λυτρωτή. Γι’ αυτόν λόγο βρέθηκε κοντά στον Ιωάννη τον Βαπτιστή, στην έρημο του Ιορδάνη, για να μπορεί να ακούσει από αυτόν τις προαναγγελίες περί Ιησού του Μεσσία , του επονομαζόμενου Χριστού.

        Ο Κύριος , είχε ήδη καλέσει την πρώτη ομάδα των μαθητών του, Ιωάννη , Ανδρέα και Πέτρο και κατά πάσα πιθανότητα καί τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη. Στον δρόμο προς την Γαλιλαία, για την κύρηξη του ευαγγελίου της σωτηρίας , βρήκε τον Φίλλιπο και του λέει <<ακολούθει μοι.>>. Ο Φίλλιπος δεν το πολυσκέφτεται , με προθυμία τον ακαλούθησε. Και αυτό γιατί απλούστατα αυτή η ολιγόχρονη επικοινωνία με τον Κύριο , ήταν αρκετή για να το πείσει απόλυτα , ότι αυτός ήτανε πραγματικά ο Μεσσίας.

          Η νεανική του καρδιά πλημμύρισε με χαρά και ενθουσιασμό, φλογερό πάθος αλλά και πόθο να μεταδώσει και στους γνωστούς του αυτό το χαρμόσυνο και πολυπόθητο γεγονός. Είναι ο ίδιος ο οποίος έτρεξε γρήγορα προς συνάντησή του με τον Ναθαναήλ, και με χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, να του φωνάξει << Ευρήκαμεν τον Μεσσία, .. αυτόν πού ο Μωϋσής και οι Προφήται είχαν προαναγγείλει, Ιησούν τον υϊόν του Ιωσήφ από την Ναζαρέτ>>.

        Ο Ναθαναήλ , όμως ήταν επιφυλακτικός, γιατί πολύ απλά με την διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης, Ο Χριστός θα καταγόταν από την Βηθλεέμ , και όχι από την βάρβαρη και απολίτιστη Ναζαρέτ, προβάλλαοντας κάποιες αντιρρήσεις. Όμως ο Φίλλιπος αντίθετα σκέφτηκε ότι το καλύτερο πού μπορούσε να κάνει ήταν να παρουσιάσει στον Ναθαναήλ τον ίδιο τον χριστό λέγοντάς του << έρχου κα ίδε>. Δηλαδή, Έλα , να δείς και να γνωρίσεις προσωπικά τον Χριστόν.

        Ο Ναθαναήλ , αποδέχτηκε πρόθυμα αυτή την πρόσκληση, και καθώς ο Κύριος τον είδε να έρχεται , είπε προς τους άλλους τέσσερις μαθητές << Αυτός είναι ο αληθινός ισραηλίτης, άδολος καί απονήρευτος, ευθύς και ειλικρινής χωρίς υστεροβουλία  και ιδιοτέλεια>>. Όταν δε του φανέρωσε ότι τον είδε << υπό κάτω της συκής>> βυθισμένο προφανώς από  τον παντογνώστη Κύριο σε θερμή προσευχή και σκέψεις ιερές, εκείνος προς μεγάλη χαρά του φιλίππου ήταν αυτός ( ο Ναθαναήλ) ο οποίος διακήρυξε την πίστη του.

        Μάλιστα πέρασε , εάν μού επιτρέπεται η λέξη , σε βαρυσήμαντη ομολογία από μέρους του , λέγοντας << Ραβί, σύ εί ο Υίός του Θεού , σύ εί ο Βασιλεύς του Ισραήλ>> και όχι απλά << ο Υϊός του Θεού>> , αλλά ό ένας και μοναδικός και ασύγκριτα ανώτερος από όλους τους άλλους υιούς του θεού. Είναι εκείνος του είπε << ό ένας και μοναδικός βασιλεύς και λυτρωτής του λαού>>. Και ήταν ο φίλλιπος αυτήν την φορά πού το πρόσωπό του άστραψε από αγαλλίαση και ικανοποίηση, γιατί είδε ότι το ταπεινό ιεραποστολικό του έργο καρποφόρησε, δηλαδή ότι ένας ακόμα μαθητής του χριστού προστέθηκε σ’ αυτήν την πρώτη μικρή ομάδα των μαθητών.

        Και είναι αυτό , αγαπητοί  μου αδελφοί, είναι πού έμεινε , μένει και θα μένει μέσα στους αιώνες (ακούγοντας την σημερινή ευαγγελική περικοπή) άριστο παράδειγμα πιστού , πού φλέγεται από πόθο να οδηγήσει έναν προς έναν όλους τούς γνωστούς του , κοντά  στον Χριστό , καί θα πρέπει να είναι αυτός ( ο Φίλλιπος) το φωτεινό παράδειγμα και για εμάς τους σημερινούς χριστιανούς,  οί οποίοι πιστέψαμε στον Χριστό, γνωρίσαμε το άγιό του θέλημα, γευτήκαμε  λίγο ή πολύ από την γλυκήτητα τής ζωντανής πίστης και ενάρετης ζωής.  Πόσοι και πόσοι , αγαπητοί μου αδελφοί, σάν τον Ναθαναήλ, γύρω μας και ανάμεσά μας, καλοπροαίρετοι άνθρωποι , πού περιμένουν κάποιο φιλικό χέρι 9κάποιον φίλλιπο) να τους δείξει τον δρόμο προς τον Χριστό!. Πόσοι και πόσες – φαινομενικά αδιάφοροι και αδιάφορες- αδελφικές ψυχές , με τις ίδιες αντιρρήσεις ίσως και διαφορετικές αντιλήψεις, (από τον Ναθαναήλ) διαφορετική εξωτερική εμφάνιση από την δική μας, ίσως ακόμα και με διαφορετική συμπεριφορά από την δική μας - και από πρώτης απόψεως αποκαρδιωτική- κρύβουν πολύ καλά μέσα τους την αγαθή και καλή διάθεσή τους να γνωρίσουν τον Χριστό και Λυτρωτή.

        Ακόμα και σε αυτούς τους άσωτους και αμαρτωλούς , τους βυθισμένους στην διαφθορά και την φαυλότητα, ναι ακόμα και ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν καρδιές , πού αισθάνονται αηδία από την αμαρτία, που ναι νιώθουν θλίψη για το κατάντημά τους, και <<τολμούν >> να ζητούν το φώς της αληθείας αλλά και της ίδιας της προσωπικής τους λύτρωσης και σωτηρίας. Και είναι αυτοί , αλλά και πολλοί  πιο περισσότεροι οί πλανεμένοι , αλλά και αμαρτωλοί , αλλά και αιρετικοί, πού περιμένουν έναν Φίλλιπο, ένα γεμάτο στοργή αδελφό – πού ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει αυτός- ο οποίος με τόν ίδιο ενθουσιασμό αλλά και την νεανική καρδιά , όπως ο σημερινός από την ευαγγελική περικοπή περιγραφόμενος Φίλιππος , τους πεί << Ευρήκαμε τον Λυτρωτή. Έλα και σύ να τον γνωρίσεις έλα και σύ στην ορθόδοξη πίστη μας, για να απολαύσεις κοντά Του την χαρά και την ειρήνη της λυτρώσεως>>

        Δεν θα αποτελεί , λοιπόν αγαπητοί μου αδελφοί, για όλους εμάς ένα έργο ευγενικό; και δεν θα αποτελεί μια ανεκτίμητη προσφορά στον ίδιο τον άνθρωπο, στην κοινωνία, αλλά και απέναντι στον ίδιο τον Χριστό; Με την δική μας λοιπόν ακλόνητη πίστη στον Χριστό με θάρρος, αλλά και συναίσθηση, άς αναλάβουμε αυτό το λειτούργημα. Και στο ερώτημα του καθενός από εμάς – ποιοι οί τρόποι- η απάντηση απλή , ένας καλός λόγος, μια παρηγορητική συνομιλία, με ένα καλοσυνάτο  χαμόγελο, ακόμα -  και με ένα χριστιανικό βιβλίο πού μπορούμε εμείς να τους προμηθεύσουμε, , αλλά και με χίλιους άλλους τρόπους και μέσα, πού ή  ή αγάπη μας προς τον  Χριστό, θα μας εμπνεύσει να πούμε καί εμείς , σε κάθε <<τέτοιο>> αδελφό μας <<έρχου και ίδε>> . Έλα , λοιπόν , όλοι εμείς πρέπει να του πούμε << Έλα να γνωρίσεις τον Χριστό, Έλα καί σύ να λάβεις την χάρη των μυστηρίων της Εκκλησίας, και διά μέσω αυτών , να βαδίσεις και εσύ τον δρόμο και την <<κλίμακα>> πού οδηγεί  στον Ουρανό . Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ 2022

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ 2022

Ο εγωϊσμός, ή ίδια η φιλαυτία, αλλά και το νοσηρό φιλότιμο, είναι αυτά πού «θολώνουν» το μυαλό μας και δεν μας αφήνουν , αγαπητοί μου αδελφοί , να δούμε καθαρά ποιο είναι το πραγματικά σωστό μας συμφέρον.

Και μην νομίζετε ότι υπερβάλω. Αυτό συμβαίνει , γιατί εάν κάποιος μας αδικήσει , ή εάν από δική του αδυναμία, διατυπώσει επικρίσεις, ίσως και ψευδείς κατηγορίες εναντίον μας, ο ίδιος μας ο εγωϊσμός είναι  αυτός , πού εξεγείρεται. Αγανακτούμε εναντίον του , «κρατάμε « την αδικία καί ζητάμε την κατάλληλη ευκαιρία, για να εκδικηθούμε, αλλά και να ανταποδώσουμε το μεγάλο κακό πού μας έκανε. Είναι όμως αυτή η κατάσταση , πού μας προκαλεί αγανάκτηση , πικρία , πολλές φορές , αλλά και μειώνει την προσοχή μας και την διάθεση προς οποιαδήποτε εργασία, είναι αυτή πού δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε, ααλά και μας κόψει την όρεξη , για οποιοδήποτε έργο.

Πόσο , όμως διαφορετική θα ήταν η κατάσταση μας  (σωματική και ψυχική) , εάν εμείς βλέπαμε το σφάλμα του «αδελφού» μας με υπομονή , με μακροθυμία, με αγάπη, αλλά και καλοκαρδία. Εάν , δηλαδή , είχαμε την τόλμη, να τον συγχωρέσουμε με όλη μας την ψυχή, σκεπτόμενοι ότι και εμείς ως άνθρωποι πού είμαστε, διαπράττουμε σφάλματα απέναντι στους άλλους αλλά και απέναντι στόν Θεό, για τά οποία επιθυμούμε, επιείκεια αλλά και συγχώρηση.  Μια τέτοια στάση δεν θα μας άφηνε πικρία ή ταραχή να πλημμυρίσουν και να κυριαρχήσουν  μέσα μας, , αντίθετα, θα ήταν αυτή πού θα μας χάριζε ειρήνη, χαρά, βαθειά ηθική ικανοποίηση, αλλά και εκτίμηση εκ μέρους όλων των ανθρώπων.  Και το πιο σπουδαιότερο, θα διέθετε, εάν μου επιτρέπετε η έκφραση μία πιο καλύτερη και ευμενή διάθεση από τον Θέο προς εμάς, και να τον κάνει πρόθυμο να συγχωρήσει με την άπειρη αγάπη του και τις δικές μας αμαρτίες.

Και αυτό, γιατί όπως ό ίδιος ο Κύριος στην σημερινή ευαγγελική περικοπή , ξεκάθαρα μας είπε <<ότι εάν εσείς συγχωρείτε με όλη σας την καρδιά τά αμαρτήματα, πού έκαμαν είς εσάς οί άλλοι, και Ο Πατήρ σας ο ουράνιος θα συγχωρήσει τά δικά σας αμαρτήματα. Εάν όμως δεν δώσετε συγχώρησιν είς τους ανθρώπους διά τά προς εσάς σφάλματά των, τότε ούτε ο Πατήρ σας θα συγχωρήσει τάς ιδικάς σας αμαρτίας>> . Δεν είναι λοιπόν , μεγάλο το συμφέρον το δικό μας προς γή και ουρανό,  να έχουμε το θάρρος να συγχωρήσουμε με όλη μας την καρδιά , άλλους αυτούς τους ανθρώπους, πού μας έχουν βλάψει με  οποιονδήποτε από τους πιο πάνω αναφερόμενους τρόπους πού έχουμε περιγράψει;

Μην ξεχνιόμαστε όμως, μιλάμε για τον ίδιο εγωϊσμό, πού όταν μας διακατέχει, αχρηστεύει, εντελώς , τά όποια καλά έργα , τά οποία με την βοήθεια του θεού, και με την δική μας ταπεινή προσπάθεια και θυσία έχουμε κάνει, Τότε και μόνο τότε αυτά τά καλά έργα έχουν αλλά και δίνουν αξία σε εμάς τους ανθρώπους , όταν γίνονται για την δόξα του Θεού, για την εξυπηρέτηση των αδελφών μας, αλλά και για την ίδια την τήρηση από μέρους, της τήρησης του θείου θελήματός του. Γιατί είναι αυτά τά έργα πού γίνονται με αγαθή και αγνή διάθεση (από μέρους μας ) υπακούοντας και ευαρεστώντας τον θεό και με την ακλόνητη πεποίθηση ότιι Εκείνος και μόνο Εκείνος είναι αυτός πού θα μας δώσει το βραβείο ή τά βραβεία γι’ αυτά τά καλά έργα.

Εδώ , όμως, είναι και το μεγαλύτερο σφάλμα , πού εμείς διαπράττουμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι αυτός ο Εγωϊσμός, πού παρασυρόμενοι από αυτόν (τον Εγωϊσμό) και την ματαιοδοξία , ότι χρησιμοποιούμε όλα αυτά τά καλά έργα για επίδειξη, δηλαδή για να αποσπάσουμε επαίνους και επιδοκιμασίες από τους ανθρώπους , τότε και μόνο τότε, είναι αυτός και μόνο Αυτός ( ο Θεός) είναι εκείνος πού απομακρύνουμε από εμάς.

Ένα πολύ καλό παράδειγμα , ως καλό έργο, είναι και ή νηστεία. Όταν ‘όμως αυτή γίνεται , για επίδειξη όπως του Φαρισαίου στην Ευαγγελική περικοπή πού πρίν λίγες ημέρες ακούσαμε , τότε αυτή χάνει την αξία της.  Αυτό είναι πού μας περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια και στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή, όταν ό ίδιος ό Κύριος μας λέει <<Όταν νηστεύεται μην γίνεσθε, όπως οί υποκριταί, σκυθρωποί και κατηφείς διότι αυτοί αλλοιώνουν και παρουσιάζουν μαρραμένον το πρόσωπόν των,  παίρνουν την εμφάνισιν αδυνατισμένου και καταβεβλημένου ανθρώπου, διά να φανούν είς τους άλλους ότι (αυτοί και μόνον ) νηστεύουν.  Αλλά έτσι απολαμβάνουν τον μισθόν των, δηλαδή τον έπαινον των ανθρώπων, και δεν έχουν κανένα δικαίωμα αμοιβής εκ’ μέρους του Θεού>>. Είναι , ναι, αγαπητοί μου αδελφοί πού στην ίδια ευαγγελική περικοπή είναι ό ίδιος ο Κύριος , πού μας περιγράφει, το πώς πρέπει να νηστεύουμε, λέγοντας μας<< Σύ όμως , όταν νηστεύεις περιποιήσου την κώμην και το πρόσωπόν σου, όπως συνιθίζης, διά να φανής είς τους ανθρώπους  ότι νηστεύεις, αλλά είς τον Πατέρα σου τον Επουράνιον>> ό οποίος θα είναι αυτός πού θα σε βραβεύσει γι’ αυτό το καλό σου έργο..

Αυτός ο εγωίσμός είναι  .φανερό , όμως ότι προκαλεί και προξενεί σε εμάς  ένα άλλο τεράστιο αλλά και φοβερό κακό. Και στην ερώτηση του καθενός από εμάς πιο είναι αυτό το επιπλέον κακό , Η απάντηση , απλή , καθαρή και «ξάστερη». Είναι αυτή η  εγωϊστική συμπεριφορά πού απομακρύνει τον ίδιο τον άνθρωπο από τον θεό. Είναι αυτή η συμπεριφορά πού αποξενώνει τον άνθρωπο από τα ανεκτίμητα αγαθά της αιώνιας ζωής, τον κάνει άξιο δακρύων ειδωλολάτρη, κατώτερο ίσως και από τους πρό Χριστού ειδωλολάτρες. Είναι ό ίδιος αυτός εγωϊσμός πού τον αποσπάει από τον νού του ανθρώπου και την καρδιά από τά επουράνια και  τον υποδουλώνει στα φθαρτά και τά επίγεια. Νομίζει ότι μόνο τά υλικά αγαθά είναι εκείνα πού μπορούν  προσωρινά να του ικανοποιήσουν τον πόθο της χαράς. Το αποτέλεσμα , επιδείδεται σε κουραστικούς κόπους και χωρίς ποτέ να μπορεί να χορτάσει, στην απόκτηση των χρημάτων , των κτημάτων, των πολυτελών κατοικιών, των πολυτελών ρούχων, και όλα όσα βλέπει το μάτι του και το αυτί του ακούει, τά ποθεί και σπεύδει, να τά κατακτήσει. Είναι αυτός πού εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους θα τά αποκτήσει. Δεν τον που ενδιαφέρει , εάν τά χρήματα, αλλά και τά μέσα τά οπία θά χρησιμοποιήσει, για την απόκτησή τους ,είναι δίκαια ή άδικα, νόμιμα ή παράνομα.

Ζήτημα είναι όμως , εάν ποτέ θα αποκτήσει όσα λαχταρήσει, αλλά και εάν ακόμα τά αποκτήσει, ζήτημα είναι εάν θα τά κρατήσει ως το τέλος. Και αυτό γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, τά σκουλήκια και η σαπίλα είναι αυτά πού τά καταστρέφουν, κλέφτες είναι αυτοί πού τά αρπάζουν, κοινωνικές και οικονομικές καταστάσεις, είναι τελικά αυτές πού τά εκμηδενίζουν. Αλλά και πάλι, εάν καταφέρει και τά κρατήσει μέ περισσή ασφάλεια μέχρι το τέλος της ζωής τους, είναι αδύνατον να βρούν μέσα απ’ όλα αυτά την αληθινή χαρά και ευτυχία. Αντίθετα τά μόνα πού θα συναντούν στην ζωή τους τήν πικρία και την απογοήτευση, θα διακατέχεται από ανησυχία, αλλά και διαρκή φόβο. Και υπάρχει και το πιο χειρότερο κακό, εξ’ αιτίας της ίδιας τους της φιλοχρηματίας, χάνει τελικά την ειρήνη από την ψυχή του, αλλά  και την ίδια την χαρά της αιωνιότητας.

Γι’ αυτόν , λοιπόν τον λόγο, ό ίδιος ο Κύριος μας συνιστά << μην θησαυρίζεται θησαυρούς επί της γής … θησαυρίζετε δε ημίν θησαυρούς εν ουρανώ. Είναι οί μόνοι ασφαλείς, οί οποίοι και θα αποδοθούν είς τον καταθέτη είς το χιλιαπλάσιον και υπερχιλιαπλάσιον. Δίδει >> δηλαδή μας λέει << κάτι το φθαρτόν και υλικόν, διά να αποκτήσει το μέγα και αιώνιον . Συμπαρίσταται προς τον πάσχοντα συνάνθρωπον, διά να έχει διά να έχη τον θεόν αιώνιον συμπαραστάτην του . Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ + ΑΠΟΚΡΕΩ 2022

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ + ΑΠΟΚΡΕΩ 2022

Τά απαραίτητα εφόδια γιά τόν καθένα από εμάς γιά τήν αιωνιότητα ή όχι αγαπητοί μου αδελφοί αναμφισβήτητα είναι καλά έργα αγάπης καί καλοσύνης πρός τούς πάσχοντες αδελφούς μας.

Καί πώς θά καθωριθεί αυτό, θά ρωτήσει κάποιος . Η απάντηση βρίσκεται στήν σημερινή ευαγγελική περικοπή., λέγοντας σέ όλους εμάς ο Κύριος <<Αμήν, αμήν λέγω υμίν, έφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων τών αδελφών μου τών ελαχίστων, εμοί εποιήσατε>>, θά πεί στούς δικαίους και θά εισέλθουν είς τήν βασιλείαν τών ουρανών καί στούς αδίκους θά πει μέ αυστηρόν τόνον <<πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμμένοι είς τό πύρ τό αιώνιον τό ητοιμασμένον τώ διαβόλω καί τοίς αγγγέλοις αυτού >> κατά τήν Β’ Παρουσίαν, γιατί <<Αμήν, αμήν λέγω υμίν, έφ’ όσον ουδέν εποιήσατε ενί τούτων τών αδελφών μου τών ελαχίστων, ουδέν εμοί εποιήσατε>>.

Οι μέν δίκαιοι θά λάβουν τά ασ’υλληπτα αγαθά τού ουρανού ώς δώρα όπως μάς λέει και περιγράφει παραστατικά ο Απόστολος Παύλος (Α’ Κορ β’, 9) <<οφθαλμός ούκ είδε καί ούς ούκ ήκουσε καί επί καρδίαν ανθρώπου ούκ ανέβη, ά ητοίμασεν ο Θεός, τούς αγαπώσιν αυτόν>>. Καί αυτό γιατί αυτοί πίσυτεψαν καί αγάπησαν τόν θεό καί Σωτήρα τους, εκδηλώνοντας αυτή τους τήν αγάπη με αντίστοιχα έργα καλοσύνης καί αγάπης πρός όλους ανεξαιρέτως τούς πάσχοντες καί στρερημμένους συνανθρώπους τους. Καί αυτά τά έργα είναι πού ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θά τά απαριθμήσει ένα πρός ένα ενώπιον τού Θεού, τού επίγειου καί επουράνιου κόσμου – παρουσιάζοντάς τα – σάν νά έγιναν στόν ίδιο προσωπικά, γιατί ακριβώς επιδή εκείνος έγινε άνθρωπος, θεωρεί ό ίδιος όλους τούς ανθρώπους αδελφούς του, όσο ελάχιστοι καί άσημοι εάν φαίνονται αυτοί στά μάτια τού αμαρτωλού κόσμου.

Καί θά τό κάνει αυτό , όπως τό ακούσαμε στυήν σημερινή ευαγγελική περικοπή, κα’ι πού στό τέλος θά τούς πεί ότι η αγάπη τους θά λάβει τήν αμοιβή της – λεγοντάς τους – ότι η βασιλεία τού Πατρός μου καί η δική μου δόξα, η ατελείωτη χαρά καί η μακαριότητα είναι όλα δικά σας.

Ενώ αντίθετα, είναι αυτός ο Κύριος , ο οποίος θά κλείσει τίς θύρες τού παραδείσου , θά αποπέμψει στήν αιώνια Κόλαση όλους τούς αμετανόητους αμαρτωλούς. Τούς σκληρρυμμένους εγωπαθείς, τούς ιδιοτελείς καί φίλαυτους, οί οποίοι έδειξαν σκληρότητα, αναλγησία, πρός τούς φτωχούς καί πάσχοντες , πού έαν καί είχαν όλα τά μέσα , αλλά καί τόν τρόπο νά κάνουν τό καλό, αλλά μή έχοντας αγάπη στήν καρδιά τους, δέν τό έκαναν, καί πού όπως μάς διαβεβαιώνει ό ίδιος ο Κύριος, ενώ θά χτυπούν τά στήθη τους, θά θρηνούν καί θα οδύρονται, - ώς ήδη καταδικασμένοι – δέν θά είναι τελικά αυτοί πού δέν θά μείνουν με τόν Θεό τής αγάπης καί τού ελέους.

Οί δίκαοι αντίθετα, μαζί μέ τούς αγγέλους, μπροστά στόν Θεό, θά είναι αυτοί πού θά ευφραίνονται, καί μέ λαμπερά πρόσωπα, γεμάτα από τήν χαρά, θά τόν δοξολογούν καί θά τόν δοξάζουν. Τιό σημαντικό μήνυμα πού θά πρέπει όλοι εμείς νά προσέξουμε καί νά λάβουμε είναι ότι ο Κύριος δέν κάνει λόγο γιά μεγάλα καί δύσκολα έργα αγάπης, πού απαιτούν κόπους καί σκληρές θυσίες, δέν μιλάει γιά τήν διανομή τών υπαρχόντων μας, στούς φτωχούς, καί κατατρεγμένους, γιά αγώνες πρός τήν υπεράσπιση αυτών πού κινδυνεύουν καί αδικούνται, ούτε ακόμα καί γιά τήν θυσία τής ίδιας μας τής ζωής γιά τήν σωτηρία τών άλλων, καί πού καί αυτό φυσικά είναι έργα βέβαια μεγάλα καί θαυμαστά φλογερής αγάπης.

Καί φυσικά σε αυτή τήν ευαγγελική περικοπή – δέν είναι αυτό πού ζητάει από όλους εμάς - έρχεται καί φέρνει σέ όλους εμάς άς μου επιτραπεί η έκφραση τήν εύκολη λύση τά απλά εύκολα καί όμως σημαντικά έργα καθημερινής ζωής.

Μάς μιλάει γιά λίγη τροφή σέ έναν πεινασμένο, ένα παλιό αλλά καθαρό ένδυμα ή παπούτσι πού βρίσκεται σέ καάποια ντουλάπα, σέ καποιον πού δέν έχει τίποτα νά φορέσει, ένα ποτήρι νερό σέ κάποιον διψασμένο, μιά επίσκεψη σέ έναν ασθενή σέ νοσοκομείο ή σέ κάποιο σπίτι πού γνωρίζουμε ή έχουμε ακούσει ότι δέν έχει κάποιον νά τόν βοηθήσε, αλλά καί σέ αυτόν ακόμα τόν φυλακισμένο, έστω καί άς μήν τό ξέρουμε καθόλου. Καί ποιός από ολους εμάς – πού σήμερα άκουσε αυτήν τήν ευαγγελική περικοπή – θά ήταν δυνατόν νά μπορούσε νά ισχυριστεί ότι ούτε τίς δυματότητες, ούτε τά μέσα έχει γιά νά τά κάνει όλα αυτά, καί ΄λλλα τέτοια παρόμοια μικρά καί ουσιώδη έργα;

Σκεφτείτε το γιά λίγο, ότι είναο ό ίδιος ο Κύριος πού ενώ από τήν μία μεριά είναι αυτός πού δείνει σέ όλους εμάς τά μέσα αλλά και τόν τρόπο γιά τήν πραγματοποίησή όλων αυτών τών καλών έργων, απ΄’ο τήν άλλη μεριά είναι αυτός πού μέ τό χέρι ενός επαίτη- ζητι΄άνου, ενός διψασμένου, ενός πεινασμένου, ενός ασθενή ακόμα καί ενός φυλακισμένου, ζητάει νά τού δώσουμε κάτι από αυτά εκείνος – γεναιόδωρα – μάς παράσχει.

Ερωτώ λοιπόν όλους εμάς, δέν αποτελεί σκληρότητα, παραλογισμό αλλά ταυτόχρονα καί αχαριστία από μάς πρός τόν ίδιο τόν θεό, αλλά καί δικό μας όλεθρο, η άρνησή μας για αυτά τά έργα τής αγάπης πρός τούς συνανθρώπους μας πού πραγματικά τά έχουν ανάγκη;

Κι’ όμως όλλα αυτά τά μικρά αλλά γεμάτα από πολύ αγάπη θαυμαστά έργα, στά μάτια τού Θεού πατέρα καί τού Κυρίου, θά πρέπει νά είναι αυτά πού εμείς όλοι θά πρέπει νά πάρουμε μαζί μας “ώς εισητήριοπ” γιά τήν ουράνια βασιλεία του Θεού όταμ φύγουμε απο αυτόν τόν μάταιο τούτο κόσμο.

Καί αλήθεια, λοιπόν αγαπητιί μου αδελφοί, πόσο αφάντατα πολύτιμο, αλλά καί ανεκτίμητοπλεονέκτημα, άραγε, αλλά καί εφόδιο γιά τήν αιωνιότητα, είναι όλα αυτά τά μικρά γεμάτα όμως ουσία θαυμαστά έργα! Αμήν!!