ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ 2026

 Η ευγνωμοσύνη είναι πολύ μεγάλη αρετή. Όσο αποκρουστική είναι η αχαριστία , τόσο ελκυστική και πιο ικανοποιητική είναι η ευγνωμοσύνη . Αυτή μαρτυράει ευαισθησία καρδιάς, αλλά και ταυτόχρονα Και ευγένεια ήθους. Αποτελεί στολίδι τού ίδιου τού ανθρώπου , και μια συγκινητική έκφραση τής πνευματικής καλλιέργειας. Δείτε όμως τώρα στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή τον δαιμονισμένο Γαδαρηνό, πώς αμέσως μετά την θεραπεία του, γεμάτος θέρμη έδειξε μέσα από τά έργα του, την απέραντη ευγνωμοσύνη του. Πνεύματα πονηρά , είχαν καταλάβει τον άνθρωπο, τον άρπαζαν, τον μετέφεραν σέ τόπους ερημικούς , στα μνήματα, αλλά και στα βουνά. Ο ίδιος ήθελε την απαλλαγή από την παρουσία τους, με όλη του την ψυχή του και την καρδιά του , τούς σιχαινόταν. Αλλά όμως τί μπορούσε να κάνει αυτός ώς αδύνατος άνθρωπος , εναντίον τους; Ακόμα και όταν οί ίδιοι του οί συμπατριώτες τον έδεναν με αλυσίδες, στα χέρια και στά πόδια, δυστυχώς δεν μπόρεσαν να καταφέρουν τίποτα απολύτως. Τά δαιμόνια μιλούσαν με το δικό του στόμα, ποθούσε τήν ελευθερία του, και δεν μπορούσε να τήν πετύχει και ίσως να σκεφτόταν , ότι << έτσι λοιπόν θα περάσω όλες τίς ημέρες τής ζωής μου:; σε αυτή την κατάσταση, θα παραδώσω το πνεύμα μου; Τουλάχιστον άς με λυπηθεί ο θεός.>> Και ο πανάγαθος Θεός τον λυπήθηκε, ήλθε ό ίδιος να τού δώσει την θεραπεία, να το απελευθερώσει από την δαιμονική τυραννία, αλλά και κάτι άλλο ασύγκριτα και αναμφίβολα πολύ πιο ανώτερο. Ο ίδιος ο Κύριος επισκέφτηκε αυτήν την περιοχή , επίτηδες για το δικό του <<πλάσμα>> για την ώρα και την στιγμή πού ενώ έβγαινε από το πλοίο στην παραλία, ο δαιμονιζόμενος ήταν εκεί. Οί δαίμονες από την παρουσία του και μόνο καταλήφθηκαν από τρόμο, και φόβο, και ενώ ήταν αυτοί ήταν πού πρίν από λίγο ώς δυνατοί ταλαιπωρούσαν αυτή την δύστυχη ψυχή και τον άνθρωπο, και θύμα τους, τώρα αυτοί ήταν πού τρομαγμένοι και ενώ δεν είχε έρθει ακόμα ή ώρα τους, γνώριζαν ότι η ώρα τής αιώνιας και δίκαιης καταδίκης τους και τιμωρία τους είναι κοντά. Τούς επέτρεψε να εισέλθουν στους χοίρους, τούς οποίους και έπνιξαν στα νερά τής λίμνης. Και αυτό φυσικά, το έκανε για την παιδαγωγική τιμωρία των κατοίκων τής περιοχής, , πού με αναίδεια καταπατούσαν τον Μωσαϊκό Νόμο, με το να εκτρέφουν χοίρους, ενώ ήταν απαγορευμένο από τον νόμο τού Θεού. Και το θαύμα έγινε, ο πρώην δαιμονιζόμενος, για πρώτη φορά αναπνέει ελεύθερα, η καρδιά του πλημμύρισε από ευγνωμοσύνη πρός τον ευεργέτη του , τον Χριστό. Και εάν οί δαίμονες προσκύνησαν στον Χριστό με τρόμο, ο πρώην δαιμονιζόμενος προσκύνησε τον Κύριο, με βαθιά ευγνωμοσύνη αλλά και πίστη . Με όλη του την θέρμη. Τής καρδιάς του , παρακαλούσε τον ίδιο τον Κύριο, να τον δεχθεί κοντά του , ώς μαθητή του, ώς ακόλουθό Του, αλλά ό ίδιος ο Κύριος τού είπε <<υπόστρεψε είς τον οίκον σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός>> και όπως μάς λέει ο θείος και Ιερός ευαγγελιστής, ότι όντως εκείνος <<απήλθε καθ’ όλην την πόλιν κυρήσιν , όσα εποίησεν αυτώ ο Ιησούς>>. Πρίν από λίγο, το ίδιο αυτό στόμα , επηρεασμένο από τά πονηρά πνεύματα <<εσφενδόνιζαν>> βλασφημίες , τώρα το ίδιο αυτό στόμα διηγείται σέ όλους την ακατανίκητη δύναμη τού Κυρίου , τον τρόμο και τον φόβο των δαιμόνων μπροστά στον κύριο, την άμεση υποταγή τους στην Εντολή Εκείνου, αλλά και από τον φόβο τους μήπως ο κύριος τούς κλείσει στην οδύνη τής αιώνιας κόλασης.!! Και με απερίγραπτη την χαρά στο πρόσωπό του θα προσέθετε ότι αυτός με την δύναμη τού Λυτρωτή απελευθερώθηκε από την τυρρανία των πνευμάτων , δοξάζοντας τον θεό, ευχαριστώντας τον με όλη την καρδιά του και προβάλλοντας τον Χριστό ώς Λυτρωτή, πού ήλθε να καταλύσει την εξουσία και τά έργα τού διαβόλου, καλώντας τούς πάντες να πιστέψουν. Και αυτό το ιεραποστολικό έργο – ένα είναι σίγουρο – δεν το άφησε στον στενό οικογενειακό του κύκλο, το επεξέτινε σέ όλη την πόλη , και ένα είναι σίγουρο , δεν το έκανε μόνο εκείνη την ημέρα , το έκανε κάθε μέρα, και πώς εμείς μπορούμε να είμαστε βέβαιο γι’ αυτό και ο ίδιος ο ευαγγελιστής μάς λέει <<περιήγε την πόλιν>> συνεχώς και την ημέρα και την νύχτα, ίσως και μήνες , αλλά και μέχρι το τέλος τής ζωής του, διηγόταν όπου και εάν βρισκόταν αυτό το μεγάλο θαύμα, αλλά και την μεγάλη ευεργεσία πού έλαβε από τον Χριστό, και έτσι με το δικό του πειστικό λόγο πού τον θέρμαινέ και φώτιζε η πίστη του, εξέφραζε με όλο του τον ενθουσιασμό την ευγνωμοσύνη του προς τον Λυτρωτή. Σήμερα είναι ένα λαμπρό παράδειγμα για όλους εμάς. Και ένα είναι σίγουρο, ΄ότι πολλές φορές στην ζωή μας, μάς επισκέφτηκε ο κύριος και πολλές φορές λάβαμε τίς ευεργρσίες Του απολαμβάνοντας τίς ανεκτίμητες πνευματικές και υλικές ευλογίες τής δικής Του ανιδιοτελούς Αγάπης. Και γι’ αυτό η καρδιά μας πρέπει να πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη και Ιεραποστολικό ζήλο , λέγοντας στο καθένα από εμάς , κάθε φορά πού ακούμε αυτή την ευαγγελική περικοπή <<διηγού όσα επιοίησέ σοι ο Θεός>> Αμήν !!!

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΤΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ 

                                                                                                                                                                                                                            ΠΡΙΝ ΕΠΤΑ ΕΤΗ  -ΤΕΤΟΙΑ ΗΜΕΡΑ 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΣΩΜΑΤΩΝ ΠΕΤΡΑΚΗ 

ΣΥΝΕΡΓΑΤΑΙ ΤΟΤΕ & ΑΔΕΛΦΟΙ & ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΙΣ 

11/10/2021  ΕΚΛΟΓΗ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ κκ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ 

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ & Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ 

ΑΝΑΦΩΝΟΥΜΕ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΗ ΕΠΙ ΕΠΙ ΕΠΤΑ ΕΤΗ  ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΤΟ  ΑΞΙΟΣ!! ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΠΕΡΕΤΑΙΡΩ 

 ΔΙΑΠΟΙΜΑΝΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ  ΜΑΣ.

                                            ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΛΟΥΚΑ

Τά αγαθά τού παραδείσου, η χαρά τής αιώνιας ζωής, είναι ασύλληπτα στήν ανθρώπινη διάνοια, καί εάν ακόμα τά ακούσει, δέν είναι σέ θέση νά τά κατανοήσει, καί εάν τά δεί,, δέν έχει τήν ικανότητα νά βρεί τίς λέξεις γιά νά τά περιγράψει.. Γι’ αυτό καί ο Κύριος , γιά νάς μάς βοηθήσει νά τά κατανοήσουμε, έχοντας πάντα ανοικτά τόν νού καί τήν καρδιά μας πρός αυτά, χρησιμοποιεί λαμπρές εικόνες αλλά καί παραστικές παραβολές. Μιά τέτοια παραβολή είναι καί η σημερινή ευαγγελική περικοπή – η περικοπή τούτΜεγάλου Δείπνου-.

Ο οικοδεσπότης ήταν πλούσιος τά εισοδήματά του πόύσια, τά παλάτια του πολυτελέστατα, καί ευρύχωρα, έτοιμα καί λαμπρά διακοσμημένα γιά νά φιλοξενήσουν πλήθη λαού.

Γνωστός σέ όλη τήν περιοχή, γιά τήν καλοσύνη του, τήν γεναιοδωρία του, τήμν απλότητά του, αλλάς καί τήν συγκαταβατικότητά του. Καί όμως αυτός ο πλούσιος καί χαρισματικός άνθρωπος, ετοίμασε δείπνο μέγα, καί αντάξιο τής αγαθότητάς του,, αλλά καί τού πλούτου του. Μέσα από τά λόγια τού ευαγγελιστή ο Κύριος μάς πληροφορεί ότι δέν λυπήθηκε ούτε τά χρήματα, καί είναι αυτός πού ήθελε τά πάντα νά είναι πολυτελή, απολαυστικά αλλά καί ευχάριστα. Ηθελε τά φαγητά νά είναι γευστικά καί ποικίλα, τά ποτά εκλεκτά, ο διάκοσμος υπέροχος, καίη μουσική νά είναι ευχάριστη στά αυτιά τών προσκεκλημένων του. καί η εξυπηρέτησή τους νά είναι πρόθυμοι οί υπηρ΄έτες του, πρός αυτούς.

Καί εδώ τίθεται τό “θεωρητικό “ αλλά κρίσιμο ερώτημα, ποιός δέν θά ήθελενά ήταν αυτός πού θά ήταν προσκεκλημένος σέ αυτό;

Ώς απάντηση σέ αυτό τό ερώτημα, έρχεται, παράδοξο, η άρνηση όλων αυτών, πού ενώ τούς είχε σταλεί από πολύ καιρό προσωπική καί ιδιαίτερη πρόσκληση,, σά νά ήταν συνενοημένοι μεταξύ τους, άρχισαν ένας ένας νά αρνούνται τήν πρόσκληση καί νά χρησιμοποιούν διάφορες γελοίες αστήρικτες καί αδιανόητες καί προσβλητικές γιά τόν οιμκοδεσπότη προφάσεις. Ο ένας αγόρασε-είπε- αγρό καί έπερεπε νά πάςει νά τόν δεί, ό άλλος -είπε- μόλις είχε παντρευτεί καί δέν μπορούσε νά αφήσει τήν νύφη του μόνη της, καί ο τρίτος, είχε αγοράσει πέντε ζευγάρια βοδιών καί θά πηγαινε νά τά δοκιμάσει, εάν τού κάνουν γιά τό χωράφι καί τί απόδοσι αυτά θά έχουν. Μήπως ο οικοδεσπότης , τάχα θά τούς κρατούσε πολύ καιρό στό δείπνο, καί στό αρχοντικό του; μόλις τελείωνε τό δείπνο , τήν επόμενη ημέρα θά ήταν ελεύθεροι νά γυρίσουν πίσω στά σπίτια τους καί νά συνεχίσουν τίς ενασχολήσεις τους.

Δικαίως, λοιπόν ο οικοδεσπότης, οργισμένος, διέκοψε κάθε σχέση μαζί τους, εκφέροντας τήν φοβερή καί αμετάκλητη απόφασή του, λέγοντας <<ουδείς τών ανδρών εκείνων τών κεκλημένων, γεύσαταί μου τού δείπνου>>, δηλαδή κανένας από εκείνους τούς προσκεκλημένους δέν θά παραυρεθεί στό δείπνο αυτό, καί κανείς τους, δέν θά γευτεί τά τόσα εκλεκτά πού παρατίθενενται σέ αυτό τό δείπνο. Όμως αποφασισμένος νά γίνει τό δείπνο, καό ότι οι αίθουσες αυτές πρέπει νά γεμίσουν από καλεσμένοπυς, καί συνδαιτημόνες.

Γι’ αυτόν τόν λόγο, λοιπόν έδωσε εντολή στούς δούλους του, νά βγούν στίς πλατείες, στά στενά δρομάκια τής πόλης, γιά νά καλέσουν <<πτωχούς καί αναπήρους καί χωλούςκαί τυφλούς>>, όλους δηλαδή τούς ασήμαντους καί κατατρεγμένους . Νά βγείτε τούς είπε, στήν ύπαιθρο, , στούς φράκτες τών αγρών , ακόιμα καί κάτω από γέφυρες, εκεί δηλαδή πού καταφεύγουν συνήθως οι άστεγοι, οί ζητιάνοι καί νά τούς φέρουν, έστω καί εάν χρειαστεί νά τούς εξαναγκάσουν -έστω κι’ ‘αν αυτοί από συστολή δέν τό δέχονταν- νά τούς ενθαρύνουν, ώστε τά τραπέζια καί οί αίθουσες νά γεμίσουν από προσκεκλημένους. Καί ενώ αυτοί οι νέοι προσκεκλημένοι – τώρα – απολάμβαναν τήν τέρψη καί τήν χαρά τού δείπνου εκείνου, αντίθετα οί παλαιοί προσκεκλημένοι ταλαιπωρούνται ακόμα μέ τά βόδια, μετά χωράφια καί τός πιτικό τους.

Παραστατική , πραγματικά, η παραβολή, λαμπρές καί οί εικόνες , αλλά ακόμα πιό κτυπητές οί αλληγορίες. Άς προσπαθήσουμε όμως νά σταματήσοπυμε στήν παρακάτω εικόνα , ωραίου καί μεγάλου εκείνου δείπνου.

Καί στό ερώτημα τί ήθελε, νά μάς διδάξει, μέ αυτή τήν παραβολή ο Κύριος;

Φυσικά, όχι, τά πλούσια υλικά αγαθά τού πολυτελούς δείπνου, αλλά τά ανεκτίμητα πνευματικά δώρα, πού μάς προσφέρει η άπειρη αγαθότητα τού ίδιου τού Θεού.

Καί ποιά είναι αυτά θα ρωτήσει κάποιος απο΄εμάς;

Καί ευθύς , αμέσως, θά τά απαριθμήσουμε.

Πρώτον, τό φώς τής διδασκαλίας τού Κυρίου, καί δεύτερον οί αλήθειες τού Ιερού ευαγγελίου, από τίς οποίες πληροφορούμαστε τί είμαστε, από πού προερχόμαστε, πού κατευθυνόμαστε, ποπος είναι ο θεόςκαί Πατέρας μας, πόσο ανεκτίμητη είναι η αξία τής ψυχής μας, τί είναι καλό καί τί είναι κακό, ποία τά αγαθά τής αιώνιας ζωής,, καί ποιές οί οδύνες καί οί ταλαιπωρίες τής αιώνιας καταδίκης.!

Καί δέν μένουμε εκεί υπάρχουν καί άλλα – είναι – η λυτρωτική θυσία τοιύ Κυρίου επάνω στόν Σταυρό, η άφεση τών αμαρτιών μας, η απαλλαγή από τό καταθλιπτικό βάρος τού αισθήματος τής ενοχής, η λύτρωσή μας από τήν τυρρανία τών προσωπικών μας παθών, καί από τό άγχος τής κακότητας. Είναι η δύναμη τού Θεού, πού μας ενισχύει γιά νά βγαίνουμε νικητές στήν αγώνα κατά τού κακού, νά προοδεύουμε συτόν δρόμο τής αρετής, νά στολίζουμε τήν ψυχή μας ,έ τό θησαυρό τών αρετών , καί τέλος νά απολαμβάνουμε τήν ηθική ικανοποίηση τών δικών μας καλών έργων. ¨ομως δέν είναι μόνο αυτά!

Είναι καί θά είναι πάντοτε, η ειρήνη καί η χαρά τής ψυχής , ή χάρη τών θείων καί Ιερών Μυστηρίων, μέ αποκορύφωμα τήν προσφορά τής ίδιας τής Θείας Ευχαριστίας. Είναι η υϊοθεσία παρά τού Θεού Πατέρα μας, η ίδια η δόξα τού ουρανού, η μακαριότητα τού παραδείσου , η θέση καί η ομοίωση μας, πρός τόν ίδιο τόν θεό. Είναι όλα αυτά τά αιώνια καί αναφαίρετα αγαθά, τά οποία <<οφθαλμός ούκ είδε, καί ούς ούκ ήκουσε, καί επί καρδίαν ανθρώπου ούκ ανέβη>>!

Αυτά είναι τά αγαθά τού μεγάλου δείπνου – καί άλλα ανανρίθμητα – είναι τά αγαθά τού Θεού, γιά τά οποία όλοι εμίς, είμαστε προσκεκλημένοι σό μεγάλο αυτό δείπνο. Άς δεχτούμε μέ όλημας τήν καρδιά – λοιπόν – καί άς κρατήσουμε, όλα υτάτά αγαθά μέ όλη μας τήν δύναμη, καί τήν υψίστη αυτή πρόσκλησή μας από τόν ίδιο τόν Θεό , σέ αυτό μεγάλο δείπνο. Αμήν!

 Ἵππους ἑώρας τοὺς νόας Ζαχαρία,

Δι' ὧν πρὸς ὕψος οὐρανῶν ἀφιππάσω.

Ο Προφήτης Ζαχαρίας είναι ο ενδέκατος της σειράς των μικρών λεγομένων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Καταγόταν από το γένος του Ισραήλ και τη φυλή του Λευΐ. Γεννήθηκε στην πόλη Γαλαάδ της Παλαιστίνης κατά την περίοδο της βαβυλώνιας αιχμαλωσίας και το όνομά του σημαίνει, στην ελληνική γλώσσα, μνήμη Θεού, εκείνον δηλαδή τον οποίο ο Θεός ενθυμείται. Ήταν γιος του Βαραχίου και εγγονός του Αδδώ. Ο Ζαχαρίας, ήταν αυτός που με τον...

Περισσότερα (+)

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τὴν κλῆσιν κατάλληλον, δείξας τοὶς ἔργοις σοφέ, ταμεῖον ἐπάξιον, τῆς ἐπιπνοίας Θεοῦ, Ζαχαρία γεγένησαι, ἔχων γὰρ ἐν τῷ βίῳ, συλλαλούντας Ἀγγέλους, ὤφθης τῶν ἐσομένων, θεηγόρος Προφήτης. Καὶ νῦν ἠμῶν τᾶς αἰτήσεις, ἄνωθεν πλήρωσαν.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ  

       Καί τί δέν θά έδιναν καί τί δέν θά έκαναν οί Φαρισαίοι γιά νά πετύχουν , γιά νά εκμαιεύσουν μία ομολογία τού  πρώην τυφλού , γιά νά μπορέσουν νά τήν χρησιμοποιήσουν εναντίον τού Χριστού. 

Ανήκαν αυτοί, στήν τάξη τών μικρών καί μοχθηρών εκείνων ανθρώπων , πού στενοχωρούνταν από τήν αρετή τού άλλου καί πικραίνονταν από τά καλά τους έργα. 

 Ήταν επιδειξιομανείς καί φιλόδοξοι , έκαναν τά πάντα γιά νά τούς δούν καί νά τούς επαινέσουν όλοι οί άλλοι, είχαν κυριευθεί από απερίγραπτο φθόνο καί μίσος , ήθελαν μέ κάθε τρόπο  νά σπιλώσουν τήν αρετή τού Κυρίου , νά διαβάλουν τά θαύματά του και τέλος - τέλος νά νά τόν παρουσιάσουν ώς παραβάτη τού Νόμου. 

Είχαν τώρα, μπροστά τους τόν εκ γενετής τυφλόν, τόν οποίον θεράπευσε ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.  Τό θαύμα ήταν εκπληκτικό. Μέ προφανή κακότητα καί μοχθηρία, ρώτησαν τόν πρώην τυφλό , πώς απόκτησε τό φώς τών ματιών του. Μέ σαφήνεια εκείνος , μέ απαράμιλλο θάρρος , αλλά καί με φράσεις απλές καί κτυπητές , τούς είπε : << ένας άνθρωπος λεγόμενος Ιησούς έθεσε πηλόν επάνω στά σβησμένα μάτια μου. Επήγα κατ εντολήν του είς τήν κολυμβήθραν Σιλωάμ, ενίφθηκα καί αμέσως ανοίχθηκαν τά μά τια μου>> 

 Εκείνοι δέν μπόρεσαν νά διαψεύσουν τό θαύμα, αλλά μπορούσαν καί προσπάθησαν νά κατασυκοφαντήσουν τόν Θαυματουργό. Ήθελαν νά πείσουν τόν εαυτό τους πρώτα, καί μετά όλους τούς άλλους ότι τήν ημέρα τού Σαββάτου , απαγορεύονταν τά καλά έργα, έστω καί εάν ήταν μεγάλα καί θαυμαστά , όπως η θεραπεία τού εκ γενετής τυφλού. Φυσική απορία πολλών παρευρισκομένων , με τήν μορφή ερωτήματος << πώς είναι δυνατόν αμαρτωλός άνθρωπος , παραβάτης τού Νόμου - κατά τούς Φαρισαίους- νά κάνει τέτοια θαύματα; >>. Δέν έχουν τίποτα να απαντήσουν καί καλούν τόν πρώην τυφλό καί τόν ρώτησαν τί γνώμη έχει γιά τόν Χριστό. Η δική του απάντηση καθαρή καί ξάστερη << είναι Προφήτης>> .

Δέν μένουν όμως εκεί , καταστενοχωρημένοι , κάλεσαν καί ρώτησαν τούς γονείς του εάν ο υιός τους έχει γεννηθεί τυφλός, καί αφού βεβαίωσαν τό γεγονός , λέγοντάς τους << Πώς όμως τώρα βλέπει , δέν γνωρίζομεν , Ερωτήσατε τόν ίδιον>> καλούν αυτή τήν φορά τόν πρώην τυφλό  καί με υποκριτική ευσέβεια -πού πάντα τούς διακατέχει- του λένε ν νά δοξάσει τόν θεό γιά τό θαύμα, αλλά νά παραδεχθεί , πώς εκείνος πού τού χαρισε τό φώς είναι αμαρτωλός.  Μέ σταθερή αλλά καί θαρραλέα φωνή  καί λόγια , διακήρυξε μπροστά σέ όλους , βροντο-φωνάζοντας << ξέρομεν - τούς είπε- πολύ καλά ότι ο Θεός αμαρτωλούς δέν ακούει. Αλλά άν κανείς Θεοσεβής και τηρητής τού θείου θελήματος, αυτόν ακούει ο Θεός, καί διά μέσω ενός τέτοιου θεοσεβούς - ανθρώπου- κάνει θαύματα. Από τότε δέ πού υπάρχει ό κόσμος μέχρι σήμερα, δέν έχει ακουσθεί ποτέ , ότι κάποιος εθεράπευσε άνθρωπον εκ γενετής τυφλόν. τό - δικό - μου  συμπέρασμα καί η πίστης μου είναι, ότι άν ο άνθρωπος αυτός δέν ήτο σταλμένος από τόν θεόν , δέ θά μπορούσε ποτέ ούτε τό παρα-μικρότερον θαύμα   δέν θά μπορούσε νά κάμη>> . Η δική τους απάντηση , σκληρή - όπως πάντα- κατέφυγαν στήν συνηθισμένη υβρεολογία , κατά τού πρώην τυφλού, καί γεμάτοι από αγανάκτηση , τόν διώξανε μακριά τους. Όταν όμως μετά από λί χρονικό διάστημα , εκείνος είδε τόν Χριστό, διεκήρυξε τήν πίστη του , καί  <<προσεκύνησεν αυτόν>> , ώς Θεό λατρευτό καί παντοδύναμο                Όμως όλα αυτά , γνώριμα , καί κατανοητά  , τί θά πρέπει όμως εμάς ώς χριστιανούς , νά μάς μείνει  από όλα αυτά, τελικά; 

Τό εξαίρετο παράδειγμα θαρραλέας ομολογίας, υπόδειγμα γιά όλους μας , αυτός ό πρώην τυφλός . κι αυτό γιατί , θά ρωτήσει κάποιος; γιατί αρκετοί από εμάς - ώς χριστιανοί- συγκρίνοντας τόν εαυτό τους μέ τόν πρώην τυφλό, θά αισθάνονται τύψεις καί ντροπή.  Η συνείδησή τους , θά τούς ελέγχει, θά τούς έχει κυριεύσει η ντροπή, θά είναι γεμάτοι δισταγμούς, αλλά καί ο  φόβος , για  νά κάνουν αυτό πού έκανε καί ο τυφλός - δηλαδή - νά ομολογήσουν τήν πίστη τους. Αλλά γιατί αυτό,  θά ρωτήσει κάποιος ; 

Ή ίδια η χριστιανική πίστη, ο Θεός  καί τό θέλημά του, ο Χριστός καί η σωτηρία πού Αυτός προσφέρει, η αρετή καί τά έργα τής αγάπης , τό φώς τής Θείας αποκαλύψεως καί η μακαριότητα τού ουρανού, είναι , αυτά τά πράγματα , γιά τά οποία πρέπει κανείς , νά ντρέπεται;  Αυτοί πού αντίθετα,θά πρέπει νά ντρέπονται, είναι ο αμαρτωλός γιά τά πονηρά του έργα, ο δεισιδαίμων καί προληπτικός  γιά τά σκοτάδια στά οποία έχει βυθιστεί, - κι αυτό είναι  τό φυσικό - αλλά καί όχι μόνο αυτοί .  Καί δέν είναι μόνο αυτοί.

Θά πρέπει , νά ντραπούν καί νά φοβηθούν οί πάσης φύσεως εγκληματίες, οί εχθροί τής ανθρωπότητας, τά κακοποιά στοιχεία . Αλλά μέ όλους αυτούς συμβαίνει τό εξής παράδοξο.  

Αυτοί είναι, πού δέν ντρέπονται καθόλου,   γιά τίς αθλιότητές τους, και είναι αυτός  - ό Κύριος  ημών Ιησούς Χριστός- πού ντρέπεται γιά τήν έκφραση τής <<πίστης τους>> καί πού μέ τήν συμπεριφορά τους , αρνούνται αυτόν τόν ίδιο τόν ευεργέτη Ιησού Χριστό,  καί αυτή η συμπεριφορά δέν θά πρέπει να είναι - φυσικά - αυτή πού θά πρέπει νά μάς εμπνέει. 

Αυτή η συμπεριφορά , πού θά πρέπει νά εμπνέει, είναι η συμπεριφορά αλλά καί τό παράδειγμα τού θαρραλέου - πρώην - τυφλού. Χωρίς φόβο - δηλαδή - αλλά καί κυρίως χωρίς φανατισμό, θά πρέπει νά ομολογούμε τήν πίστη μας πρός τόν Χριστό, καί  αυτό , όπου η περίσταση τό επιβάλλει. 

Αυτή θά πρέπει νά είναι μία πράξη, πού θά πρέπει νά τήν πράττουμε μπροστά σέ εχθρούς καί φίλους, σέ πιστούς καί απίστους, σε επίσημους καί μή επισήμους, μορφωμένους , αλλά καί μή μορφωμένους. Αυτό θά πρέπει νά είναι - λοιπόν - τό συμφέρον μας , γιατί έτσι θά αξιωθούμε νά πάρουμε ανεκτίμητες ευλογίες , αλλά καί πολυποίκιλες δωρεές από τόν  θεό. 

Αλλά καί πάλι - πού τό γνωρίζουμε;- Ίσως η  θαρραλέα αυτή ομολογία δικής μας -  πίστεως , νά συγκινήσει πρός τό  καλό καί αυτούς , πού τήν εμπαίζουν αλλά καί τήν πολεμούν.  Καί μήπως είναι λίγα εκείνα τά παραδείγματα, πολεμίων τής πίστης μας , πού οδηγήθηκαν στόν Χριστό , χάρη στήν καλή ομολογία θαρραλέων χριστιανών;

         

 

   

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ)

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ)

῾χρηματίσαι πρῶτον ἐν ᾽Αντιοχείᾳ τούς μαθητάς Χριστιανούς᾽ (Πρ. ᾽Απ. 11, 26)

α. Τό γεγονός ὅτι γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ ὀνομάστηκαν Χριστιανοί - στήν ᾽Αντιόχεια ὅπου οἱ πλεῖστοι ἦταν ἑλληνιστές λεγόμενοι ᾽Ιουδαῖοι: ᾽Ιουδαῖοι δηλαδή πού ζοῦσαν ἐκτός ῾Ιεροσολύμων καί μιλοῦσαν τήν ἑλληνική ὡς μητρική τους γλώσσα – εἶναι ἐξόχως σημαντικό, δεδομένου ὅτι ἔκτοτε ἡ πίστη στόν Χριστό ἔγινε τό καθοριστικό στοιχεῖο ταυτότητας ἐκείνων πού τήν ἀποδέχονταν, σέ βαθμό μάλιστα πού σέ περιόδους διωγμῶν κατά τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἡ δήλωση αὐτή νά ἀντικαθιστᾶ καί τό ἴδιο τό ὄνομα τῶν ὑποψηφίων μαρτύρων. Στήν ἐρώτηση τῶν διωκτῶν ῾ποιό εἶναι τό ὄνομά σου;᾽ οἱ περισσότεροι τῶν συλληφθέντων χριστιανῶν ἀπαντοῦσαν ἀκριβῶς ἔτσι: ῾Χριστιανός εἰμι᾽. Ποιός λοιπόν εἶναι ὁ χριστιανός; Ποιά στοιχεῖα συνιστοῦν τήν ταυτότητά του, ὅπως μάλιστα ἐξάγονται ἀπό τήν συγκεκριμένη ζωή τῶν χριστιανῶν τῆς ᾽Αντιόχειας, ὥστε μέ βάση αὐτά νά μετροῦμε καί τήν δική μας ταυτότητα;

β. 1. ῾πολύς τε ἀριθμός πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπί τόν Κύριον᾽: πολλοί ἦταν ἐκεῖνοι πού πίστεψαν καί δέχτηκαν τόν ᾽Ιησοῦ γιά Κύριό τους. Τό πρῶτο στοιχεῖο τῆς ταυτότητας τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἡ πίστη στόν ᾽Ιησοῦ Χριστό ὡς Κύριο τῆς ζωῆς του. ῎Οχι δηλαδή ἁπλῶς ἡ πίστη στόν ᾽Ιησοῦ ὡς σπουδαῖο ἄνθρωπο ἤ μεγάλο μύστη καί φιλόσοφο, ἀλλά ἡ πίστη σ᾽ ᾽Εκεῖνον ὡς Κύριο καί Θεό του. ῎Αν μέ ἄλλα λόγια ὁ χριστιανός δέν πιστεύει στόν Χριστό ὡς ᾽Εκεῖνον ἀπό τόν ῾Οποῖο ἐξαρτᾶ τήν ζωή του καί τοῦ ῾Οποίου τό θέλημα προσδιορίζει τό δικό του θέλημα δέν μπορεῖ νά λέγεται χριστιανός. Διότι στήν περίπτωση αὐτή εἶναι εὐνόητο ὅτι ἡ ἀναφορά δέν εἶναι ὁ Χριστός ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος. ῾Ο Κύριος ὅμως ἦλθε γιά νά μᾶς καλέσει νά ἐπιστρέψουμε στήν κανονική μας κατάσταση ἀπό τήν ὁποία ἐκπέσαμε λόγω τῆς ἁμαρτίας, νά ἐπιστρέψουμε δηλαδή στόν Θεό, ἑνώνοντάς μας μέ τόν ῾Εαυτό Του.  Γι᾽ αὐτό καί ἡ πίστη σ᾽ Αὐτόν εἶναι ἀνάλογη πάντοτε τοῦ βαθμοῦ τῆς ἐπιστροφῆς, δηλαδή τῆς μετανοίας πού ἐπιδεικνύει κανείς στήν καθημερινή του ζωή.  ᾽Επιστρέφω στόν Κύριο σημαίνει κατά τήν ῾Αγία Γραφή μετανοῶ, ἀλλάζω τρόπο καί πορεία ζωῆς, θέτοντας τόν Θεό ὡς κέντρο τῆς ζωῆς μου. ῎Ετσι τό κύριο γνώρισμα τῆς ζωῆς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἡ ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Κυρίου: τό ῾γενηθήτω τό θέλημά Σου᾽ συνιστᾶ τήν ἐπωδό τῶν σκέψεων, τῶν λόγων καί τῶν πράξεών του.

2. ῾῞Ος (Βαρνάβας) ἰδών τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐχάρη᾽: ῾Ο Βαρνάβας εἶδε τήν χάρη τοῦ Θεοῦ (ἐκείνων πού πίστεψαν στόν Κύριο στήν ᾽Αντιόχεια) καί χάρηκε. ῾Η πίστη στόν Κύριο δηλαδή ὡς τό καθοριστικό στοιχεῖο τῆς ταυτότητας τοῦ χριστιανοῦ συνιστᾶ μία χαρισματική κατάσταση. Τό νά εἶναι κανείς χριστιανός εἶναι πέρα ἀπό τά φυσικῶς θεωρούμενα ἀνθρώπινα. Κανείς ἀπό μόνος του στηριγμένος στίς δυνάμεις του δέν γίνεται χριστιανός. ῞Οσα καλά στοιχεῖα κι ἄν διαθέτει κάποιος ἄνθρωπος δέν παύει νά εἶναι ἐγκλωβισμένος στά πάθη καί τίς ἀδυναμίες του. Πρέπει ὁ ἴδιος ὁ Θεός νά καλέσει τόν ἄνθρωπο γιά νά ἐγγίσει τόν Χριστό καί δι᾽ Αὐτοῦ νά δεῖ Θεοῦ πρόσωπο. Προηγεῖται δηλαδή ὁ Θεός καί ἀκολουθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Τά λόγια τοῦ Κυρίου εἶναι ἀπολύτως σαφῆ: ῾Οὐδείς δύναται ἐλθεῖν πρός με ἐάν μή ὁ Πατήρ ὁ πέμψας με ἑλκύσῃ αὐτόν᾽. Κανείς δέν μπορεῖ νά ἔλθει σ᾽ ἐμένα, ἄν ὁ Πατέρας πού μέ ἔστειλε δέν τόν ἑλκύσει.

Κι ἀκόμη: ὄχι μόνο τό νά εἶναι κανείς χριστιανός συνιστᾶ μία ὑπέρ φύσιν χαρισματική κατάσταση, ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ διαπίστωση τῆς κατάστασης αὐτῆς σημαίνει ἐξίσου χάρη Κυρίου. Θέλουμε νά ποῦμε ὅτι ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας, σταλμένος ἀπό τήν ᾽Εκκλησία τῶν ῾Ιεροσολύμων, βλέπει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ στούς πιστούς τῆς ᾽Αντιόχειας, διότι καί ὁ ἴδιος βρισκόταν μέσα σέ αὐτήν. Κανείς δέν βλέπει κάτι ἄν δέν τό ἔχει. ῾Ο Βαρνάβας λοιπόν ῾ἀνήρ ἀγαθός καί πλήρης Πνεύματος ῾Αγίου καί πίστεως᾽ ἔβλεπε αὐτό πού εἶχε. Πρόκειται γιά μία καίρια ἀλήθεια τῆς πίστης μας, τήν ὁποία ἀδιάκοπα ὁμολογοῦμε στήν ᾽Εκκλησία μας: ῾ἐν τῷ φωτί Σου, Κύριε, ὀψόμεθα φῶς᾽. Μέ τό φῶς Σου, Κύριε, θά δοῦμε τό φῶς Σου. Χωρίς τό φῶς καί τήν χάρη τοῦ Θεοῦ δέν βλέπουμε τίποτε πέρα ἀπό σκοτάδι. Μέ τό φῶς καί τήν χάρη βλέπουμε ἐκεῖ πού ὑπάρχουν αὐτά.

3. ῾Παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ᾽: ὁ Βαρνάβας τούς συμβούλευε ὅλους νά μένουν ἀφοσιωμένοι στόν Κύριο μέ ὅλη τους τήν καρδιά. ῾Η χαρισματική αὐτή κατάσταση πίστης στόν Χριστό ὡς ζωῆς δέν εἶναι γεγονός μίας στιγμῆς ἤ ὁρισμένου μόνο χρονικοῦ διαστήματος. ᾽Απαιτεῖται διαρκής ἀγώνας ἐμμονῆς στόν Κύριο μέ ὅλον τόν ἐσωτερικό μας κόσμο -  πού σημαίνει ἀγώνα τηρήσεως τῶν ἁγίων ἐντολῶν Του, μέσα ἀπό τίς ὁποῖες φανερώνεται ὁ ῎Ιδιος στήν ζωή μας – διότι τήν σχέση μας μέ τόν Θεό τήν κρατοῦμε τήν κάθε μας στιγμή ὡς σχέση ἀγάπης. ῞Οπως γιά παράδειγμα στήν συζυγία τοῦ ἄνδρα μέ τήν γυναίκα χρειάζεται διαρκής ἔγνοια  καί προσπάθεια νά παραμένει τό κάθε μέλος ἐν ἀγάπῃ ἀπέναντι στό ἄλλο προκειμένου νά διατηρεῖται καί νά αὐξάνει ἡ σχέση καί ἡ ἀγάπη, τό ἴδιο καί πολύ περισσότερο στήν σχέση μέ τόν Θεό. Δέν ὑπάρχουν διαλείμματα καί διακοπές στήν σχέση αὐτή. Τυχόν ὀπισθοχώρηση στήν ἀφοσίωση πρός τόν Κύριο σημαίνει ἐκτροπή ἀπό Αὐτόν καί ἐναντίωση πρός Αὐτόν. Κατά τόν λόγο τοῦ Κυρίου: ῾ὁ μή ὤν μετ᾽ ἐμοῦ κατ᾽ ἐμοῦ ἐστι καί ὁ μή συνάγων μετ᾽ ἐμοῦ σκορπίζει᾽. ῾Ο χριστιανός ἀπό τήν ἄποψη αὐτή εἶναι χριστιανός ὄχι μόνο ἀπό τήν πιθανή ἁπλή δήλωση τῆς ἰδιότητάς του, ὄχι ἀσφαλῶς ἀπό ἕνα ἔγγραφο ἀποδεικτικό τῆς ταυτότητάς του (μολονότι στήν ἐποχή μας καί αὐτό ἴσως συνιστᾶ ὁμολογία πίστεως), ἀλλά ἀπό τό ποῦ βρίσκεται τήν κάθε στιγμή ἡ καρδιά του. Τό ῾προσμένειν τῷ Κυρίῳ τῇ προθέσει τῆς καρδίας᾽ τοῦ ἀποστόλου Βαρνάβα ἀποτελεῖ ὑπομνηματισμό τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου ῾ὅπου ὁ θησαυρός ὑμῶν ἐκεῖ καί ἡ καρδία ὑμῶν ἔσται᾽. ῎Αν ὁ Κύριος εἶναι ἤ ὄχι ὁ θησαυρός μας φαίνεται ἀπό τό τί κρατοῦμε ὡς περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας.

4. ῾συναχθῆναι ἐν τῇ ᾽Εκκλησίᾳ᾽: οἱ ἀπόστολοι Βαρνάβας καί Παῦλος συμμετεῖχαν στίς συνάξεις τῆς ᾽Εκκλησίας. Στίς συνάξεις αὐτές συναντοῦσαν τούς χριστιανούς, μετεῖχαν στήν Θεία Λειτουργία, δίδασκαν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Κι αὐτό βεβαίως θά πεῖ περαιτέρω ὅτι ὁ χριστιανός εἶναι χριστιανός ἀπό τόν βαθμό τῆς ἐκκλησιαστικότητάς του. Δέν ὑπάρχει ἀτομικός χριστιανισμός. Δέν ὑπάρχει ἀτομική σχέση μέ τόν Θεό, παρά μόνον ἄν ἡ σχέση αὐτή ἀποτελεῖ προέκταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας. ῾Ο ἀπόστολος Θωμᾶς - ἄς θυμηθοῦμε - ὅσο βρισκόταν ἀπομονωμένος στό σπίτι του ἐκτός τῆς συνάξεως τῶν ἄλλων ἀποστόλων δέν εἶχε τήν εὐλογία τῆς παρουσίας σ᾽ αὐτόν τοῦ Κυρίου. Τοῦ φανερώθηκε ὁ ἀναστημένος Κύριος μόλις πῆγε μέ τούς ἄλλους. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος κατεξοχήν θεολόγησε περί τῆς συνάξεως τῶν πιστῶν ὡς μελῶν τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου. Εἴμαστε ὡς βαπτισμένοι στόν Κύριο μέλη τοῦ ἁγίου σώματός Του καί μέλη ἀλλήλων. ᾽Εκτός ᾽Εκκλησίας λοιπόν, ἐκτός τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου, ποῦ θά βρεῖ κανείς τόν Κύριο; ῾Ο ῎Ιδιος καθόρισε τήν εὐλογημένη αὐτή πραγματικότητα, γι᾽ αὐτό καί ἤδη ἀπό τούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους ἴσχυε τό τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ ῾unus christianus, nullus christianus’, ἕνας χριστιανός κανένας χριστιανός. Εἶμαι χριστιανός λοιπόν σημαίνει ζῶ τήν ἐκκλησιαστική ζωή καί στήν ἐκκλησιαστική ζωή ζῶ τήν πνευματική χριστιανική ζωή. ᾽Εκεῖ ζῶ καί ἀναπνέω τόν Χριστό μου καί μαζί μέ Αὐτόν ὅλην τήν Παναγία Τριάδα, γενόμενος κατοικητήριο Αὐτῆς.

5. ῾Τῶν δέ μαθητῶν καθώς ηὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ ᾽Ιουδαίᾳ ἀδελφοῖς᾽: Οἱ χριστιανοί στήν ᾽Αντιόχεια ἀποφάσισαν νά στείλουν βοήθεια στούς ἀδελφούς πού κατοικοῦσαν στήν ᾽Ιουδαία (λόγω ἐπερχομένου μεγάλου λιμοῦ στήν οἰκουμένη) ὅ,τι μποροῦσε ὁ καθένας. ᾽Εκεῖνο πού σφραγίζει τήν ἀληθινή ταυτότητα τοῦ χριστιανοῦ καί ἐπιβεβαιώνει τήν ἀλήθεια τῆς πίστης του στόν Κύριο, τήν ὕπαρξη τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτόν, τήν γνησιότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς του ζωῆς, εἶναι ἡ κινητοποίησή του στό θέμα τῆς ἀγάπης. Εἶναι γνωστό σέ ὅλους ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς χριστιανικότητας κάποιου εἶναι ἡ ὕπαρξη τῆς ἀγάπης στήν καθημερινότητά του. ῾᾽Εν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστε – εἶπε ὁ Κύριος - ἐάν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις᾽. Χωρίς ἀγάπη ὅλα τά προαναφερόμενα ὡς γνωρίσματα τοῦ χριστιανοῦ εἶναι μάταια καί ἕωλα. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος γιά νά καταδείξει τήν ἀλήθεια αὐτή φτάνει σέ διατυπώσεις θεωρούμενης ὑπερβολῆς, χωρίς νά εἶναι ὑπερβολή: ῾Καί ἐάν παραδώσω τό σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν ὠφελοῦμαι᾽. Καί μάρτυρας τῆς πίστεως νά γίνει κανείς, ἄν δέν ἔχει ἀγάπη, τό μαρτύριό του εἶναι χωρίς ἀντίκρυσμα. Κι εἶναι εὔλογο: πῶς μπορῶ χωρίς ἀγάπη νά εἶμαι μαθητής ᾽Εκείνου, ὁ ῾Οποῖος ῾ἀγάπη ἐστί᾽; ῾῾Ο Θεός ἀγάπη ἐστί καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ᾽. Καί ἀγάπη σημαίνει βεβαίως ὄχι ἁπλῶς λόγια συμπάθειας (ἀπαραίτητα κι αὐτά), ἀλλά ἔμπρακτη φανέρωση τῆς ἀγάπης στόν πόνο καί τήν δοκιμασία τοῦ συνανθρώπου. ῞Οπως τό ἔδειξε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καί μέ τήν ζωή Του καί μέ τόν λόγο Του. ῾᾽Επείνασα καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψασα καί ἐποτίσατέ μοι...᾽.

γ. Στήν ζωή τῶν χριστιανῶν τῆς ᾽Αντιόχειας – καί ὄχι μόνον αὐτῶν ἀσφαλῶς – βλέπουμε τό τί σημαίνει χριστιανός. Πρόκειται γι᾽ αὐτό πού εἶπε μεταξύ ἄλλων ὁ ἅγιος ᾽Ιωάννης τῆς Κλίμακος: ῾χριστιανός ἐστι μίμημα Χριστοῦ κατά τό δυνατόν ἀνθρώποις᾽. Μία φανέρωση τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο.  Δέν ξέρουμε πόσο εὔκολα μποροῦμε μετά τά παραπάνω νά σπεύδουμε νά δηλώνουμε τήν χριστιανική μας ταυτότητα. Δέν ξέρουμε μήπως ἡ δήλωσή μας αὐτή συνιστᾶ πολλές φορές πρόκληση ῾βλασφημίας ἐν τοῖς ἔθνεσι᾽. Μήπως τό καλύτερο πού ἔχουμε νά κάνουμε  στούς καιρούς πού ζοῦμε εἶναι νά κλαῖμε τίς ἁμαρτίες μας καί τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου μας; ῎Ισως περισσέψαμε οἱ δάσκαλοι τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί τό κρίμα Κυρίου ἐπικρέμαται πάνω ἀπό τίς κεφαλές μας...

Αναρτήθηκε από παπα Γιώργης Δορμπαράκης

+ ΑΓΙΑ & ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Τήν Αγία καί Μεγάλη Πέμπτη εορτάζουμε  

Α) Τον Ιερό Νιπτήρα 

Β) τόν Μυστικό Δείπνο

Γ) τήν υπερφυά Προσευχή

αλλά καί τήν Δ)  Προδοσία.

  

Τίς τέσσερις αυτές πράξεις μάς προβάλλει η Αγία μας Εκκλησία, οί οποίες έγιναν ή μία μετά τήν άλλη τό ίδιο ακριβώς βράδυ. 

Καμιά άλλη νύχτα δέν είδαν οί άνθρωποι τόν θεό καί Κύριο τού κόσμου νά σκύβει καί νά πλένει τά πόδια τών μαθητών του. 

Σκυμμένος ταπεινά σάν δούλος πλένει τά πόδια τους ψιθυρίζοντας <<ούκ ήλθον διακονηθήναι , αλλά διακονήσαι>

Έπειτα ό Κύριος αφού φόρεσε τά ιμάτιά του καί τούς  συμβούλεψε νά έχον αγάπη μεταξύ τους καί νά μήν επιζητούν πρωτεία κάθισε στό τραπέζι.

Εκεί έγινε η παράδοση τών φρικτών Μυστηρίων , η προσφορά τής Θείας Κοινωνίας στούς ανθρώπους. Πρώτα στό τραπέζι τής νύχτας εκείνης στό υπερώο τής Ιερουσαλήμ καί ύστερα σέ όλες τίς Αγίες Τράπεζες τών Ναών μας ,προσφέρεται ό ίδιος Αμνός καί τό ίδιο Κρασί, όπως προσφέρθηκε τότε, τό Σώμα καί τό Αίμα τού Κυρίου. 

Έπειτα έρχεται μέσα  στό σκοτάδι τής νύχτας στόν Κήπο τής Γεθσημανή  μέ τούς μαθητές του νά προσευχηθεί πρίν τό  Πάθος. Προσεύχεται ό Χριστός καί οί θρόμβοι ιδρώτος τού προσώπου Του γίνονται φόβητρα. Αποφεύγοντας δήθεν τόν Θάνατο, εξαπάτησε  μέ  αυτό  τόν εχθρό , τόν διάβολο. 

Στήν συνέχεια ακολουθεί ή σκηνή τής Προδοσίας. Καμιά νύχτα δέν φιλοξένησε πράξη τόσο σκοτεινή  καί  βέβηλη  σάν τήν προδοσία τού Ιούδα. Έχει πολλές προδοσίες νά παρουσιάσει η ανθρώπινη Ιστορία, καμιά όμως δέν μπορεί νά  συγκριθεί σέ κακότητα καί δολιότητα μέ εκείνη πού διέπραξε ο μαθητής τού Χριστού ο Ιούδας, ο  οποίος από τότε έγινε σύμβολο κακίας, αχαριστίας καί διεφθαρμένης ψυχής.  

Πολλά έχουν γραφτεί γιά τόν Ιούδα. Ή μορφή του παρ' όλα αυτά αποτελεί ακόμα  καί σήμερα μυστήριο σκοτεινό.