ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΛΟΥΚΑ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΛΟΥΚΑ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

«Είπεν ο Κύριος∙ Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως…Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών».

Α Τμήμα της επί του Όρους ομιλίας του Κυρίου Ιησού (Ματθ. 5-7) αποτελεί το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Β΄ Λουκά, η οποία κατά τον ευαγγελιστή Λουκά έγινε επί τόπου πεδινού. Μάλλον πρόκειται, όπως σημειώνουν πολλοί από τους ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης, περί δύο ομιλιών που έκανε ο Κύριος, δηλαδή την ίδια ομιλία που έκανε αρχικά σε πιο εκτεταμένη μορφή  πάνω σε βουνό, την ίδια πιο περιληπτικά έκανε για  δεύτερη φορά επί τόπου πεδινού, και αυτήν κατέγραψε ο Λουκάς. Η πρώτη φράση του αναγνώσματος μάλιστα «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» χαρακτηρίστηκε ως «ο χρυσός κανόνας της χριστιανικής ηθικής», που σημαίνει ότι με αυτόν ρυθμίζονται έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις, ώστε να μπορεί να φανερώνεται ο Θεός στη ζωή τους.

Β 1. Θα πρέπει καταρχάς βεβαίως να θυμίσουμε ότι ο κανόνας αυτός στην αρνητική του διατύπωση ήταν κάτι που πρότεινε η Παλαιά Διαθήκη, απαντώμενος για πρώτη φορά στο βιβλίο του Τωβίτ με τη φράση «ο συ μισείς, μηδενί ποιήσης», αυτό που εσύ μισείς, μην το κάνεις σε κανέναν άλλον. Εννοιολογικά και μορφολογικά συναντάμε τον αρνητικό  κανόνα αυτό και έξω από την ιουδαιοχριστιανική αποκάλυψη, σε διαφόρους φιλοσόφους και σε άλλες θρησκείες, όπως για παράδειγμα στον Κλεόβουλο τον Ρόδιο ή και τον Κομφούκιο.  Πρόκειται λοιπόν για έναν κανόνα που ρυθμίζει θετικά τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων και που βασίζεται στα καλά στοιχεία που υπάρχουν παγκόσμια και πανθρησκειακά στην ανθρώπινη ύπαρξη. Μην ξεχνάμε ότι η πτώση στην αμαρτία δεν επέφερε την καταστροφή του ανθρώπου, αλλά τη ζόφωση της εικόνας του Θεού μέσα του, όπως βεβαίως ο Λόγος του Θεού, άσαρκος μέχρι την ενανθρώπησή Του, φώτιζε τον άνθρωπο (π.χ. με τον σπερματικό λόγο που είπαν ορισμένοι Πατέρες), με σκοπό τη διαπαιδαγώγησή του προς μελλοντική αποδοχή Εκείνου.

2. Ο Κύριος δεν αρνείται τον κανόνα αυτό. Αντιθέτως. Τον αποδέχεται και τον επεκτείνει, ανάγοντάς τον όμως σε επίπεδο χαρισματικό, δηλαδή αντανάκλασης στον άνθρωπο του τρόπου υπάρξεως του ίδιου του Θεού. Θέλουμε να πούμε ότι σε πρώτη φάση ο Κύριος διατυπώνει τον ρυθμιστικό αυτόν κανόνα της μεταξύ των ανθρώπων συμπεριφοράς κατά τρόπο θετικό: «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Και θέλει προσοχή. Ο Κύριος δεν λέει «ό,τι σας κάνουν οι άλλοι, αυτό να κάνετε κι εσείς σ’  αυτούς», διότι τούτο ίσχυε ως ο πυρήνας της ιουδαϊκής ηθικής, με το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Μπορεί για την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης να ήταν κανόνας υπέρβασης της άκρατης εκδίκησης, περιορίζοντάς την στην ίση ανταπόδοση, για την εποχή που έφερε όμως ο Ίδιος λειτουργούσε ως αμαρτία. Ο Κύριος λοιπόν λέει «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν οι άνθρωποι», ό,τι θα επιθυμούσαμε να μας κάνουν οι άλλοι να κάνουμε κι εμείς, όποια συμπεριφορά των άλλων απέναντί μας θα θέλαμε, την ίδια συμπεριφορά προς αυτούς πρέπει και να επιδεικνύουμε,  με άλλα λόγια: μην κοιτάμε, κατά τρόπο ιουδαϊκό, όπως είπαμε, το τι κάνει ο άλλος, ώστε η δράση μας να είναι αντίδραση, δηλαδή μία ανώριμη συμπεριφορά, αλλά να κοιτάμε τον βαθύτερο εαυτό μας, άρα μέτρο της αγάπης μας  προς τους άλλους να είναι η αγάπη μας στον ίδιο τον εαυτό μας. Έτσι,  ο κανόνας αυτός, θα λέγαμε,  ισοδυναμεί με την εντολή του Θεού «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν», κάτι που φανερώνει τελικώς αφενός ότι ο εαυτός μας είναι «αξεπέραστος» από εμάς τους ίδιους – ο άνθρωπος κρίνει τα πάντα με βάση τον εαυτό του – αφετέρου ότι οι άνθρωποι μεταξύ μας είμαστε ίδιοι. Ο χρυσός αυτός κανόνας ανάγλυφα μας δείχνει την κοινότητα της ανθρώπινης φύσης, το πόσο η αυτογνωσία λειτουργεί ταυτόχρονα σ’ ένα μεγάλο ποσοστό και ως ετερογνωσία.

3. Τι συνήθως λοιπόν θέλουμε από τους άλλους, ώστε αυτό να προσφέρουμε και σ’  αυτούς; Έχουμε την εντύπωση ότι οι πιο καίριες επιθυμίες μας από πλευράς των άλλων, είναι η αποδοχή του προσώπου μας, ο σεβασμός της ελευθερίας μας, του χώρου και του χρόνου μας, η απονήρευτη και άδολη συμπεριφορά τους, η διακριτικότητά τους, μ’ ένα λόγο η αγάπη τους. Αυτό λοιπόν συνιστά, κατά τον κανόνα, και το μέτρο της αντίστοιχης δικής μας συμπεριφοράς: κι εμείς να αγαπούμε τον άλλον, να τον σεβόμαστε, να είμαστε διακριτικοί απέναντί του, να μην κάνουμε υπερβάσεις με καταστρατήγηση κυρίως της ελευθερίας τους. Πράγματι, χρυσός κανόνας, που στην εφαρμογή του η κοινωνία μας θα λειτουργούσε ως παράδεισος. Αλλ’  είπαμε: πρόκειται για κανόνα, που εκφράζει ό,τι καλύτερο είχε να πει το ανθρώπινο γένος, στηριγμένο στα καλά στοιχεία της ανθρώπινης φύσης. Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι: με ποια δύναμη ο άνθρωπος θα μπορέσει να τον πραγματοποιήσει; Πώς αυτό που συνιστά ορθή νοητική σύλληψη, καλή κοινωνική διδασκαλία, μπορεί να γίνει πράξη; Με άλλα λόγια πώς θα ξεπεραστούν οι δεσμεύσεις του ανθρώπου στην αμαρτία και τα πάθη της, στον διάβολο και τα στοιχεία του κόσμου τούτου;

4. Ο Κύριος λοιπόν δίνει την απάντηση και είναι σαφής: η υπέρβαση των δεσμεύσεων του ανθρώπου, ώστε να μπορεί να τοποθετείται ορθά απέναντι στον συνάνθρωπό του είναι χαρισματική κατάσταση. «ΚαιΕΙαγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστίν; Και εάν αγαθοποιήτε τους αγαθοποιούντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστίν;» Δεν μπορεί με άλλα λόγια ο άνθρωπος να ξεφύγει από τον εγωισμό των σχέσεών του, από ένα «δούναι και λαβείν»: δίνω γιατί παίρνω - ό,τι συνιστά, είπαμε, την ιουδαϊκή και την κατά κόσμον γενικώς ηθική –ΑΝ δεν ενισχυθεί από την ενέργεια του ίδιου του Θεού. Το να μπορώ να αγαπώ τον άλλον, χωρίς να περιμένω ανταπόδοση, να του συμπεριφέρομαι καλά, χωρίς η δράση μου αυτή να είναι αντίδραση, συνιστά υπέρ φύσιν κατάσταση, που προϋποθέτει την παρουσία του Χριστού και της χάρης Του στον κόσμο τούτο.

Συνεπώς ο Κύριος τονίζει την αξία του χρυσού κανόνα των ανθρωπίνων σχέσεων, αλλά μας προσανατολίζει στην ορθή και πραγματική εφαρμογή του: μόνον ο εν Χριστώ άνθρωπος, ο ενταγμένος στο Σώμα Του, την αγία Εκκλησία, που έχει γίνει μέλος Του και λειτουργεί σ’ αυτόν η χάρη και η δύναμή Του, αυτός και μόνον μπορεί να στέκεται με τρόπο αγαπητικό και διακριτικό απέναντι στον κάθε συνάνθρωπό του, προεκτείνοντας έτσι τη στάση του ίδιου του Χριστού και του Θεού Πατέρα σε όλον τον κόσμο.«Γίνεσθε οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ ημών ο ουράνιος οικτίρμων εστίν». Κι επειδή ο Θεός Πατέρας και ο Κύριος Ιησούς Χριστός αγαπά τον κόσμο χωρίς διακρίσεις – «Αυτός (ο Θεός) χρηστός εστιν επί τους αχαρίστους και πονηρούς» - γι’  αυτό και ο χριστιανός αντιστοίχως  μπορεί πια να αγαπά τους πάντες, ακόμη και τους εχθρούς του, χωρίς να προβληματίζεται για το αν εκείνοι θα του ανταποδώσουν τα ίσα. «Πλήν αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε, μηδέν απελπίζοντες».  Ο χριστιανός δηλαδή ζει και κινείται σε υπέρ τα κοσμικά και πεσμένα στην αμαρτία ανθρώπινα επίπεδα. Η έγνοια και η μέριμνά του είναι να αρέσει στον Θεό, Εκείνου το άγιο θέλημα να διακρατεί, προκειμένου να Τον έχει ζωντανό μέσα στην ύπαρξή του. Κι ένας τρόπος υπάρχει, όπως είπαμε, γι’ αυτό: να ζει σαν τον Θεό, έχοντας και αυξάνοντας τη δύναμη Εκείνου.

γ. Το πρόβλημα στην ανθρωπότητα από ό,τι φαίνεται δεν είναι η έλλειψη καλών λόγων, σπουδαίων κοινωνικών ιδεών, «παραδείσιων» οραματισμών. Αυτά πράγματι υπήρξαν και υπάρχουν και θα υπάρχουν στον κόσμο μας. Και οι φιλοσοφίες και οι θρησκείες, ωραία πράγματα είπαν και λένε. Με πολλή πλάνη και ψεύδος αναμειγμένα τα ωραία τους αυτά, αλλά και πράγματι ωραία. Το πρόβλημα όμως είναι το πώς θα εφαρμοστούν τα ωραία αυτά. Για τη χριστιανική πίστη μας, η λύση είναι μόνον ο Κύριος.ΑΝ ο άνθρωπος δεν Τον αποδεχτεί όπως αποκαλύφθηκε, αν δεν γίνει μέλος Του με άλλα λόγια, προκειμένου να ενισχύεται από την αγία χάρη Του, πάντοτε θα πελαγοδρομεί στην αντίφαση μεταξύ ίσως καλών λόγων και δαιμονικού τρόπου ζωής. Διότι «ουκ εστίν εν άλλω ουδενί η σωτηρία». Ας παρακαλούμε τον Κύριο αφενός να φωτίζει τους ανθρώπους που Τον αγνοούν, προκειμένου να Τον γνωρίσουν, αφετέρου να ενισχύει τη θέληση ημών των θεωρουμένων χριστιανών, ώστε να κάνουμε πράξη αυτά που ήδη μας έχει δώσει και που τις περισσότερες φορές τα αφήνουμε για αργότερα. Δηλαδή να αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας, ανεξάρτητα από τη στάση εκείνων.  Αλλά το αργότερα σημαίνει συνήθως ποτέ.

Αναρτήθηκε από παπα Γιώργης Δορμπαράκης

ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ( 1η) ΛΟΥΚΑ

Κ Υ Ρ Ι Α Κ Η  Α΄(1η) Λ Ο Υ Κ Α  

ΚΥΡΙΑΚΗ + ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ + ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

              Φοβερό τό δηλητήριο, πού έχουν τά φαρμακερά φίδια, αβάσταχτοι καί απερίγραπτοι οί πόνοι τούς οποίους αυτό προκαλεί. Σκληρός ό θάνατος στόν οποίο οδηγεί. Μιά τέτοια τιμωρία, έστειλε ο Θεός(   ο δίκαιος) στούς αχάριστους καί σκληροτράχηλους Εβραίους.

                 Βρίσκονται στήν έρημο, οδηγούνται από τόν Θεό, στήν γή τών πατέρων τους, στήν γή τής Παλαιστίνης, και κατά τήν διάρκεια τής πορείας τους, τούς έδινετό <<μάννα>> έξ ουρανού, κρέατα , δροσερό νερό, αλλά καί πολές δωρεές, καί παρ' όλα αυτά, ή διαμαρτυρία τους ήταν έντονη πρός τόν Μωϋσή , και ιδιαιτέρως απέναντι στόν Θεό.  . Είχαν ξαφνικά , επιθυμίσει τά ξερά κρεμμύδια, και τά σκόρδα τής Αιγύπτου. Γιά νά τιμωρήσει ό Θεός , τότε, τήν αχαριστίας τους, , για νά οδηγήσει σέ συναίσθηση καί μετάνοια, έστειλε εναντίον τους, φαρμακερά φίδια, τά οποία μέ το δηλητηριώδες δάγκωμά τους, έσπερναν τόν θάνατο. Θρήνος στό στραπόπεδο τών Εβραίων αβάσταχτο, πολυάριθμοι θάνατοι, καί τά αισθήματα τού φόβου καί τού τρόμου , κυριαρχούσαν σέ ακόμα ήταν ζωντανοί. 

                  Κάτω από αυτές τίς τρομακτικές συνθήκες, φυσικό ήταν , κάποια στιγμή, συναιστάνθηκαν τό βάρος τής ενοχής τους, καί μετάνοιωσαν ειλικρνά. Τότε, και μόνο τότε, παρακάλεσαν τόν Μωϋσή, νά μεσιτεύσει- ικετεύση στόν Θεό, νά τούς δώσει τήν συγχώρησή του, καί νά τούς απαλλάξει απο αυτό τό επωδυνο μαρτύριο. 

Ο Μωϋσής κατ' εντολήν τού Θεού, κατασκεύασε ένα χάλκινο φίδι, το τοποθέτησε επάνω σέ ένα ψηλό ξύλο καί τούς είπε, <<όποιος από εδώ καί πέρα, , δαγκώνεται από τά θανατηφόρα φίδια, νά ατενίζει τόν χάλκινον όφιν, καί θά θεραπεύεται. Καί ώς έκ θαύματος, τά φίδια μέν δέν εξαφανίστηκαν, αλλά τό δηλητήριό τους ήταν πλέον ακινδυνο γιά τούς ίδιους τούς Εβραίους. 

            Αυτό είναι ένα γεγονός. Είναι όμως καί ένα σύμβολο. Μέ τά δηλητηριώδη φίδια, συμβολίζεται ό ίδιος ό θάνατος. Σάν φίδι δέν παρουσιάστηκε ο διάβολος, στούς Πρωτοπλάστους; Τρομερό και φαρμακερό τό δηλητήριό του, πού δέν είναι τίποτε άλλο από τήν ίδια τήν αμαρτία. Αυτή  συγκλονίζει, τούς άνθρωπους,  ψυχικά καί σωματικά, τούς δημιουργεί άγχος, τούς αφαιρεί τόν ύπνο, τήν γαλήνη τής συνείδησής τους, τήν ίδια τήν χαρά τής ζωής. Τούς προσφέρει πικρά ποτήρια, τούς βυθίζει σέ φόβους νύκτα καί ημέρα, καί τό χειρότερο όλων, τούς οδηγεί, στήν φοβερή, τήν απερίγραπτη καί ατελείωτη οδύνη τής αιώνιας καταδίκης, στήν κατάσταση τής φρίκης πού λέγεται αιώνιος θάνατος.  Και τό κεντρί τής αμαρτίας είναι ό θάνατος, όπως μάς πληροφορεί ό Απόστολος Παύλος(Α' Κορ. ιε' 56).

                   Καί ό άνθρωπος ποθεί αυτή τήν λύτρωση, από τήν οδύνη τής αμαρτίας.Καί ποιός θά τού τήν δώσει; είναι τό ερώτημα; Η απάντηση σαφέστατη , κανένας άλλος εκτός από τόν Χριστό, ο οποίος υψώθηκε πάνω στό ξύλο τού  σταυρού, γιά νά θεραπεύσει τόν άνθρωπο από τό δηλητήριο, τό θανατηφόρο κεντρί τής αμαρτίας, νά τόν προφυλάξη ασφαλή καί απρόσβλητο από τόν ίδιο τοόν διάβολο, καί ακριβώς εκείνο τό χάλκινο φίδι επάνω στό ψηλό ξύλο, εικονίζει τόν Λυτρωτή Χριστο Υιόν τού Θεού, πάνω στόν σταυρό. 

                     Ο ίδιος ο Κύριος είπε, <<όπως ο Μωϋσής εκρέμασε ψηλά τό χάλκινο φίδι στήν έρημο, διά νά τόν αντικρίζουν μέ πίστιν οί Ισραηλίται καί σώζονται από τό θανατηφόρον δηλητήριον>> έτσι σύμφωνα μέ τό πάνσοφο σχέδιο τού Θεού, πρέπει νά κρεμασθή και ό Υϊός τού ανθρώπου επάνω στόν σταυρόν, ώστε , καθένας πού πιστεύει είς αυτόν, νά μήν καταδικασθή, είς τήν αιώνιαν απώλειαν, αλλά νά λάβη καί νά έχει παντοτινά τήν μακαρίαν καί τρισευτιχυσμένην αιώνιαν ζωήν... 

                 Ο ίδιος ό Ιερός Χρυσόστομος, κάνει μιά πολύ κτυπητή σύγκριση τού συμβολικού γεγονότος τής ερήμου, , πρός τόν σταυρωθέντα γιά τήν σωτηρία μας, Λυτρωτή.. <<Εκεί - μάς λέει- διέφυγον οί Ιουδαίοι, τόν πρόσκαιρον σωματικόν θάνατον. Εδώ - μάς λέει -  διαφεύγουν οι πιστοί, τόν αιώνιο, τόν γεμάτο  παντοτινάς οδύνας πνευματικόν θάνατον. Εκεί τά δαγκώματα τών δηλητηριωδών φιδιών, θεράπευε τό κρεμασμένο στό ξύλο φίδι. Εδώ, ο σταυρωθείς Ιησούς, Θεραπεύει τίς φοβερές πληγές τού νοητού δράκου, τού διαβόλου. Εκεί ο καθένας , πού μέ τά μάτια τού σώματος ατένιζε τόν θάνατο, τό χάλκινο φίδι, θεραπευόταν. Εδώ, Εκείνος, πού μέ τά μάτια τής ψυχής του βλέπει τόν κύριο, βγάζει , ξεριζώνει καί απορρίπτει τά αμαρτήματά του.  Εκεί τό φίδι δάγκωνε, καί εκεί τό φίδι , θεράπευε. Έτσι καί εδώ, ο θάνατος οδήγησε στήν απώλεια τού ανθρώπου, καί ο θάνατος τού Χριστού επάνω στόν σταυρό, τόν έσωσε. Αλλά, ενώ, τά φίδια εκείνα, είχαν θανατηφόρο δηλητήριο, ο Χριστός, όμως, πού εικονιζόταν μέ τό χάλκινο φίδι, ήταν απολύτως καθαρός καί απαλλαγμένος από τό δηλητήριο τής αμαρτίας. Ο διάβολος πού συμβολιζόταν με  τά δηλητηριώδη φίδια τής ερήμου,  έχει ώς θανατηφόρο δηλητήριο τήν αμαρτία, πού οδηγεί είς τήν αιώνια απώλεια. Ο δέ θάνατος τού Κυρίου μας , πάνω στόν σταυρό, ήταν απόλυτα απαλλαγμένος από τήν αμαρτία, όπως τό χάλκινο φίδι τής ερήμου, δέν είχε ούτε ίχνος δηλητηρίου>>. Παραστατικώτατες και διδακτικώτατες συγκρινόμενες , οί εικόνες τού ιερού Χρυσοστόμου, οί οποίες αμί τί άλλω, μαρτυρούν τήν άπειρη αγάπη τού θεανθρώπου Λυτρωτού , πρός όλους εμάς. Αυτή τήν άπειρη αγάπη πού δίδαξε ό Κύριος, όταν είπε <<τόσον πολύν ηγάπησεν ό θεός τόν εβυθισμένον είς τάς αμαρτίας κόσμον, ώστε παρέδωκεν είς σταυρικόν θάνατον τού μονογενή του Υοού, διά νά μήν καταδικασθή είς αιώνιαν απώλειαν καθένας , πού θά πιστεύσει είς αυτόν , αλλ΄άλλο νά έχει ζωήν αιώνιον>>. Καί , πάλι, πρόσθεσε <<δέν έστειλε ό Θεός τό Υϊόν του είς τόν κόσμον, διά να κρίνη καί καταδικάση τόν κόσμον, αλλά διά  νά σώση τόν κόσμον μέ τήν σταυρικήν Του θυσίαν>>. 

                             Συγκινητικώτατα, γεμάτα από βαθιά καί υωηλά νοήματα, τά λόγια αυτά. λόγια άπειρης αγάπης, πού πρέπει νά κυκλοφορούν και πάντα νά πλημμυρίζουν τήν καρδιά μας, καί νά κατευθύνουν εμάς νοερά και σωματικά πρός τόν θεό καί τήν αιωνιότητα τήν ζωή τού καθενός από εμάς. ΑΜΗΝ     

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ' (13η) ΜΑΤΘΑΙΟΥ 

         Οι παραβολές τού Κυρίου, είναι κατά κανόνα. γενικού ενδιαφέροντος, παρέχουν όμως διδάγματα χρήσιμα, γιά κάθε από εμάς τούς ανθρώπους , σέ κάθε εποχή.  

       Υπάρχουν όμως παραβολές πού αναφέρονται στούς Εβραίους τής εποχής του , και ιδιαίτερα στον Ιουδαϊκό Λαό, στούς άρχοντές του, στούς αρχιρείς τους, τούς πρεσβυτέρους, στούς γραμματείς καί Φαρισσαίους , και γενικά στήν αξιοθρήνητη πνευματική καί εθνική ηγεσία τού λαού τους. Μιά από αυτές , λοιπόν είναι και ή σημερινή παραβολή τών κακών γεωργών, η οποία έχει έκταση και εφαρμογή στήν Εκκλησιά τού Χριστού, στό Χριστεπώνυμο πλήρωμά της και τούς άρχοντές της. 

              Ένας οικοδεσπότης, όπως μάς είπε ό Κύριος, φύτεψε αμπελώνα , τόσο πολύ καί μεγάλο, πού φυσικό ήταν νά χρειάζονταν πολοί εργάτες για τήν καλλιέργειά του καί τήν συντήρησή του. Γιά τόν προφυλάξει από τίς ζημιές απο τά ζώα, από τίς διάφορες κλοπές, και καταστροφές, τόν έφραξε μέ ε΄ναν τεράστιο φράκτη, έφτιαξε πατητήρι, γιά τήν παρασκευή τού μούστου καί τού κρασιού, έκτισε πύργο γιά τήν άνετη παραμονή τών εργατών - γεωργών, καί  έτοιμο καθώς ήταν ,τό εμπιστεύθηκε σέ μισθωτούς γεωργούς γιά τήν καλλιέργειά του. Ο μισθός τους σίγουρα ικανοποητικός , η διαμονή τους άνετη,  τά εργαλεία τους πολλά , ώστε νά κάνουν τήν εργασία τους λιγότερο κοπιαστική, και πού πιθανόν ήταν , ότι, πολοί άλλοι λιγότερο τυχεροί άλλοι εργαζόμενοι ή άνεργοι  εργάτες, νά τούς ζήλευαν , ή νά τούς καλοτύχιζαν, γιά τήν καλή τους θέση, αί περισσότερο από όλα, γιά τόν καλό τους οικοδεσπότη , καί κύριο τους.  

        Ό οικοδεσπότης, τής παραβολής, είναι ό Θεός, ό οποίος δημιούργησε από τό μηδέν τά πάντα, τήν γή, καί όλα σέ αυτή καί <<εποίησεν έξ ενός αίματος πάν έθνος ανθρώπων>>( Πράξ. ιζ' 26) .   Αυτός ξεχώρισε , από όλα τά έθνη τόν λαό τού Ισραήλ. Αυτός τούς μετέφερε, από τήν  Αίγυπτο, στήν Γή τής Επαγγελίας, <<Άμπελον έξ Αιγύπτου μετήρας, λέγει ό ψαλμωδός, εξέβαλες έθνη καί κτεφύτευσας αυτήν>> ( Ψαλμ οθ' 9 και Ησ. ε΄1-7) Ώς φραγμό ασφαλείας, τούς έδωσε τόν νόμο καί τούς Προφήτες, νά προφυλάσσουν και νά περιφρουρούν τούς Ισραηλίτες από τήν φθοροποιό επικοινωνία και εξομοίωση τους μέ τούς ειδωλολατρικούς λαούς. Οικοδόμησε ώς άαλο ισχυρό πύργο τόν Ναό, ώς ληνό το Θυσιαστήριο, όπου προσφέρονταν θυσίες αναίμακτες και αιματηρές θυσίες.  Από αυτό τό εκλεκτό έθνος , διάλεξε ώς εκλεκτούς του, τούς τούς πνευματικούς του ηγέτες, τούς ποιμένες καί τούς διδασκάλους, γιά νά διαπαιδαγωγήσουν καί νά μορφώσουν στήν κατά Θεόν ζωή τόν λαό. Η θέση τους τιμιτική, τό δέ έργο τους πολύ μεγάλο. 

    Άμπελος , όμως, κατ' εξοχήν πνευματική, ασύγκριτα τιμιώτερη και πιο συμβολική από τήν άμελο τού Ισραήλ , είναι η ίδια η Εκκλησία τού Χριστού.  

      Φυτουργός της καί κύριος ό Ιησούς Χριστός, κλήματα τής αμπέλου , οί πιστοί. 

       Εργάτες του, οι Πνευματικοί πατέρες καί Διδάσκαλοι.    

       Πύργος οί ιεροί ναοί της , Ληνός η Αγία Τράπεζα, πού πάνω σε αυτήν τελεσιουργείται τό μέγιστο Μυστήριο τής θείας καί Ιεράς ευχαριστίας, προσφέρεται η αναίμακτη θυσία, ο Αμνός τού θεού, τό Σώμα καί τό αίμα τού Κυρίου, τό οποίο δνεται είς βρώσιν καί πώσιν , πρός τούς πιστούς <<είς άφεσιν αμαρτιών καί είς ζωήν αιώνιον>> . 

       Πόσο μεγάλο είναι το αξίωμα τών Ιερέων πού τελούν αυτό τό ύψιστο λειτούργημα. Ούτε οί Άγγελοι, δέν έχουν αναλάβει μία τέτοια ιερώτατη διακονία.  Γενικά τό έργο τών ποιμένων - Ιερέων είναι μεγάλο, δηλαδή νά καθοδηγούν τούς ανθρώπους, στόν δρόμο τού θεού. Όσο μεγάλο όμως είναι, ταυτόχρονα είναι τιμιτικό  αλλά καί συνάμα υπεύθυνο. 

       Οι ποιμένες - ιερείς δίνουν λόγο γιά τά έργα καί τίς πράξεις τους απέναντι στόν Θεό, καί όταν θά έρθει η ώρα, θά ελεγχθούν γιά τήν πνευματική τους καρποφορία, καί θα τούς ζητηθούν ευθύνες. 

      Αυτό είναι , πού στήν συνέχεια τής παραβολής , εννοεί ό Κύριος.  Όταν ήρθε, μάς λέει. ο καιρός τής σοδειάς , έστειλε ο Οικοδεσπότης δούλους, γιά νά παραλάβουν τούς καρπούς τού αμπελώνα του. Οί καρποί είναι τά καλά έργα, η ζωή τής αγνότητας καί καθαρότητας, ο αγιασμός, καί η πρόοδος στήν αρετή. Δούλοι τού Θεού, ήταν κατά τήν προχριστιανική εκείνη εποχή, οί προφήτες, τούς οποίους έστελνε, κατά καιρούς, ό Θεός, στό λαό τού Ισραήλ, γιά νά διαπιστώσουν, εάν τό έργο τών Ποιμένων τους ήταν σύμφωνο, μέ τό Θείο  θέλημά του, εάν ή πνευματική κρποφορία μεταξύ τού λαού του, ήταν όπως τήν ήθελε ό ίδιος ο Θεός, καί εάν οί άρχοντες καί ο λαός, φάνηκαν αντάξιοι τής τιμής πού τούς έγινε από τόν θεό, δηλαδή εάν τίμιοι διαχειριστές, τών τόσων πολλών και μεγάλων δωρεών, πού είχαν λάβει από τόν ίδιο τόν Θεό. 

            Όμως , όλοι αυτοί οί εργάτες, αποδείχθηκαν, αχάριστοι, πονηροί, αναιδείς, πονηροί, κακοί, διεστραμμένες και εγκληματικές φυσιογνωμίες. 

        Αντί νά φερθούν, μέ ευγένεια, μέ τήν υποταγή πρός τόν Κύριο, καί τιμιότητα πρός τούς δούλους , οί οποίοι τήν ώρα εκείνη ήταν εντολοδόχοι, εκπροσωπόντας τόν οικοδεσπότη, έδειξαν από μέρους τους εξοργιστική συμπεριφορά.  Αφού τούς συνάλλαβαν, άλλους τούς ξυλοκόπησαν , άλλους τούς σκότωσαν, άλλους τούς λιθοβόλησαν, (χωρίς κανένας από αυτούς νά τούς έχει φταίξει σέ τίποτα), και τέλος , έδειξαν τήν ίδια βάρβαρη καί εγκληματική συμπεριφορά, σέ όλους εκείνους τούς δούλους πού κατά καιρούς έστελνε ο Οικοδεσπότης. 

          Όμως, όπως ήταν φυσικό, όλα αυτά έφτασαν στά αυτιά του.   Σίγουρο είναι, ότι είδε σέ αυτούς τήν αχαριστία, τήν θρασύτητα, τήν εγκληματική τους συμπεριφορά καί φύση, αλλά δέν εξοργίστηκε, και όπως ήταν φυσικό,  δέν τούς έστειλε αμέσως, στήν σκληρή τιμωρία πού τούς έπρεπε.   Αντίθετα τούς έδειξε,  καλοσύνη, μακροθυμία, καί πάνω από όλα με τεράστια υπομονή.  Ήθελε νά τούς δώσει γιά μιά ακόμα φορά, ευκαιρία μετάνοιας, διόρθωσης, νά τούς κάνει νά αισθανθούν ντροπή γιά τήν άθλια συμπεριφορά τους, , και τήν ευκαιρία, συναιστανθούν από μόνοι τους τήν μεγάλη ενοχή τους. 

         Αποφάσισε , καί έστειλε, τόν ίδιο τόν υιόν του, , λέγοντας ότι, <<οπωσδήποτε, οί μισθωτοί αυτοί εργάται τού αμπελώνος, θά εντραπούν καί θά σεβαστούν τόν υιό μου>>.

          Μάταιη η ελπίδα του, άκαρπη η προσπάθειά του, μάλλον δέ η περίπτωση αυτή, στάθηκε ή αφορμή, να αναδειχθεί περισσότερο απεχθής και πιό αποκρουστική η κακία καί η συμπεριφορά τών κακών γεωργών. Αυτοί , είδαν τό υιό του πού ερχόταν, καί αντί νά νιώσουν τιμή καί συγκίνηση, έγιναν θηρία ετοιμα, έτοιμα νά τόν κατασπαράξουν . Είπαν μεταξύ τους <<αυτός είναι ο κληρονόμος. Ελάτε νά τόν φονεύσωμεν καί νά γίνωμεν ημείς κύριοι του αμπελώνος. Τόν συνέλαβαν, τόν έβγαλαν έξω από τόν αμπελώνα, καί εκεί τόν εφόνευσαν>>. 

          Αυτοί λοιπόν, ήταν οι ηγέτες τού Ισραήλ. Αποδείχθηκαν ασεβείς, θρασείς, ιδιοτελείς , άπληστοι, έφτασαν στό σημείο να καταφρονήσουν τόν Θεό, και τούς απεσταλμένους του, έβρισαν τούς Προφήτες, τούς εξεφτέλισαν , τούς έριξαν στίς φυλακές, άλλους τούς βασάνισαν, πολούς δέ από αυτούς τούς σκότωσαν.     

         Τήν ίδια πανάθλια συμπεριφορά τήρησαν καί πρός τόν Υιόν τού οικοδεσπότη, αφού τόν διέβαλαν, τόν συκοφάντησαν στά μάτια τού λαού, τόν συνέλαβαν, τόν υπέβαλαν σέ ανεκδιήγητα μαρτύρια καί τρισάθλιους και ελεεινούς εξευτελισμούς, τόν έβγαλαν μέ αλλαλαγμούς, έξω από τά Ιεροσόλυμα, καί πορρωμένοι χωρίς συνείδηση τόν έσυραν καί τόν σταύρωσαν στόν Γολγοθά. 

           Φρικτό καί ανήκουστο τό έγκλημά τους! Τρομακτική η δική τους ευθύνη απέναντι στόν δίκαιο Θεό. Η τιμωρία τους τρομερή! Όμοια όμως ευθύνη επωμίζονται , απέναντι στόν Θεό, καί οί διά μέσου τών αιώνων, ανάξιοι κληρικοί καί Αξιωματούχοι τής Εκκλησίας, οί οποίοι καπηλεύονται τό αξίωμά τους, σκαναδαλίζουν τούς πιστούς μέ τόν βίο τους, ξανασταυρώνουν καί διαπομπεύουν καί εξευτελίζουν στά μάτια τών πιστών μέ τά έργα τους. ( Εβρ. στ β'). Εξομοιώνου δέ καί ταυτίζουν τόν εαυτό τους μέ αυτόν τών σταυρωτών. 

             Μεγάλα λοιπόν καί ανεκτίμητα τά πνευματικά χαρίσματα καί αξιώματαπού δωρίζει σέ όλους εμάς , απλόχερα, ο Θεός. Εξίσου , ανάλογα, όμως είναι, καί η ευθύνη εκείνων πού επιτρέπει ο Θεός νά τά αναλάβουν. Τό ελεινό κατάντημα όλων αυτών κακών εργατών τού αμπελώνα, άς είναι γιά όλους εμάς, ένα μεγαλοφωνότατο κήρυγμα, γιά νά τούς φοβίζει, γιά νά τούς συνετίζει, ώστε καί αυτοί μέ τήν σειρά τους, νά είναι δυνατόν νά κάνουν καλή χρήση τών δωρεών πού απλόχερα τούς προσφέρει ο Θεός. ΑΜΗΝ!  

  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

       2 / 9 ΣΑΒΒΑΤΟΝ  7.00 μμ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

       3 / 9 ΚΥΡΙΑΚΗN    ΙΓ' (13η ΜΑΤΘΑΙΟΥ) 

       + ΑΝΘΊΜΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΆΧΟΥ   

                      7.00 πμ. ΟΡΘΡΟΣ8.30 πμ. Θ. ΛΕΙΤΟΥΡ 

09.40 πμ. 40 θήμερον Μνημόσυνον + Αγγελικής      Κουμπέτσου

                

                   9 / 9 /2017 ΣΒΒΑΤΟΝ    7.00 μμ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

                  

                  10 / 9 / 2017 ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΥΨΩΣΕΩΣ

7.00 πμ. ΟΡΘΡΟΣ

8.30 πμ. Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

                  

                  13 / 9 / 2017 ΤΕΤΑΡΤΗ    7.00 μμ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

                  14 / 9 / 2017 ΠΕΜΠΤΗ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΙΜ. ΣΤΑΥΡΟΥ   

                                                               7.00 πμ. ΟΡΘΡΟΣ

 8.30 πμ. Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΤΕΛΕΤΗ ΥΨΩΣ. ΤΙΜ. ΣΤΑΥΡΟΥ

                   16 / 9 / 2017 ΣΑΒΒΑΤΟΝ  6.00 μμ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

                   17 / 9 / 2017 ΚΥΡ. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ 

                                               7.00 πμ. ΟΡΘΡΟΣ

8.30 πμ. Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

                    23 / 9 / 2017 ΣΑΒΒΑΤΟΝ 6.30 μμ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

                    24 / 9 / 2017 ΚΥΡ. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

                                               7.00 πμ. ΟΡΘΡΟΣ

 8.30 πμ. Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ (12η) + ΜΑΤΘΑΙΟΥ

                    ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ (12η) + ΜΑΤΘΑΙΟΥ 

            Φτωχός μέσα στά πλόύτη του , ο νέος τής σημερινής Ευαγγελικής περικοπής. Ανήσυχος. Τόν νού του τόν απασχολούσε ππολύ συχνά, το πρόβλημα της Αιώνιας ζωής. Πίστευε σ'αυτήν, αλλά και ταυτόχροωα δέν γνώριζε τόν τρόπο , με τον οποίο θα μπορούσε να τήν αποκτήσει. Η Παλαιά Διαθήκη,  οι ίδιοι οι προφήτες , αλλά ακόμα και ο Μωσαϊκός Νόμος , έλεγαν πολύ λίγα, και αυτά συμβολικά και μή εξιχνιάσιμα.  

             Ήθελε όμως, νά έχει μια αυθεντική και ικανοποιητική γνώση, γι' αυτό τό θέμα. Είχε ακούσει, είχε πληροφορηθεί, για τον Ιησού Χριστό, είχε μάθει για τά πολλά και μεγάλα θαύματά του, τήν αγιότητά τής ζωής του, τίς υψηλές διδασκαλίες του περί Θεού, περί τής ψυχής, αλλά καί τής μέλουσας ζωής. Αυτός και μόνο αυτός θά είχε τήν δύναμη να δώσει λύση σ' αυτό του τό πρόβλημα. Δέν συνοδευόταν όμως από τήν σταθερή επιθυμία να υπακούσει στόν Διδάσκαλο, ίσως και να συμμορφωθείμε τά όσα θά τού έλεγε. Καθώς ο Κύριος είχε τελειώσει τήν τελευταία περιοδία του στήν Γαλιλαία , κοντά τώρα ατά όρια τής Ιουδαίας, και στίς όχθες του Ιορδάνη ποταμού, τόν πλησίασε ο πλούσιος νέος, και με ενδιαφέρονγια τήν σωτηρία τής ψυχής του, τόν ρώτησε: 

" Διδάσκαλε αγαθέ, τί αγαθόν ποιήσω, ίνα έχω ζωήν αιώνιον;"

         Ήταν και δέν ήταν ορθή η ερώτησή του, μέ τον τρόπο πού τήν είχε θέσει. Νόμιζε, είχε τήν εντύπωση, όπως και πολοί άλλοι ότι η κληρονομία τής αιώνιας ζωής , είναι ζήτημα καλών έργων. Είχε βέβαια  στό ενεργητικό του, μερικά καλά έργα, άλλά ή συνείδησή του το΄ν πληροφρούσε ότι χρειαζόταν κάτι πιό ουσιαστικό και πιό βαθύ. Ο Κύριος τού είπε:"τί μέ λέγεις αγαθόν, ουδείς αγαθός εί μή είς ό Θεός". Αφού όμως εσύ απευθύνεσαι , σέ εμένα ώς απλόν άνθρωπο, και δέν με πιστεύεις ώς Θεό, γιατί με ονομάζεις αγαθό, Αγαθός από εαυτού του στήν απόλυτη τελειότητα και πηγή κάθε αγαθού, είναι μόνο ο Θεός, και κανείς άλλος. 

                Αφού πάνω σ' αυτό τό σημείο διόρθωσε και δίδαξε ο Κύριος τόν νέο αυτό , του απάντησε ότι, γιά νά κερδίσει κανείς τήν αιώνια ζωή, πρέπει, να τηρήσει τίς πιό κάτω εντολές :"ού φονεύσεις, ού μοιχεύσεις, ού κλεψεις, ού ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τόν πατέρα συου καί τήν μητέρα σου...", καί μάλιστα τήν μεγαλύτερη και περιεκτικότερη όλων τών εντολών : "αγαπήσεις τόν πλησίον σου ώς εαυτόν" . Με κάποια επιπολαιότητα ό νέος εκείνος, τύ απάντησε: " όλα αυτά τά ετήρησα από πολύ νέος". Πώς όμως είχε τηρήσει αυτή τήν εντολή τής αγάπης τήν στιγμή πού αυτός ήταν πλούσιος , και γύρω του υπήρχαν τόσοι φτωχοί; Ίσως μια τέτοια σκέψη, τόν έκανε νά νιώσει, ότι δέν ήταν εντάξει απέναντι στό Θεό, και ότι κάτι βασικό τού έλειπε για νά κληρονομήσει τήν αιώνια ζωή. 

                  Άς σταματήσουμε , όμως γιά λίγο, στήν σκέψη και τόν πόθο του νέου για να κερδίσει τήν αιώνια ζωή. Μιά τέτοια σκέψη, ένα τέτοιο πόθο , άλλοτ φανερό και έντονο, άλλοτε δισδιάκριτο καί ασθενή, έχουν όλοι οί άνθρωποι, χωρίς εξαίρεση. 'Αν εξετάσουμε τήν ιστορία και τήν πίστη τών πρό καί μετά Χριστόν , λαών, θά δούμε ότι πίστευαν και πιστεύουν στήν αθανασία τής ψυχής, και στήν αιώνια ζωή. 'Ατομα και λαοί, πολιτισμένοι , απολίτιστοι, μορφωμένοι , αμόρφωτοι, σέ όλα τά μήκη και πλάτη τού κόσμου, πίστευαν Και πιστεύουν σέ δυό βασικές αλήθειες, στόν Θεό καί στήν μάλλουσα ζωή. 

                   Παρουσιάζονται , κάπου, κάπου , μέσα στήν κοινωνία, μερικοί άθεοι πού προσπαθούν νά ξεγελάσουν τόν εαυτό τους τούς ενοχλεί έν συντομία, η ίδια ή πίστη πρός τόν θεό , αλλά και τήν αιωνιότητα. Γι ' αυτό και αγωνίζονται μάταια όμως, νά τήν αποδιώξουν.Αυτή , όμως είναι εκεί και περιμένει υπομονετικά. Τότε οι ίδιοι εκτρέπονται στήν δεισυδαιμονία κκαι τίς προλήψεις, τήν ίδια τήν μαγεία, και όλα τά άλλα υποκατάστατα τής πίστης. Όταν όμως, , πλησιάζει τό τέρμα τής ζωής τους επάνω στήν γή, τότε και μόνο τότε πολύ έντονα και πιό ζωηρά αισθάνωνται τήν ανάγκη, να αναζητήσουν τήν αλήθεια τής αιώνιας ζωής. Τότε , πολύ έντονα μιλάει ή ψυχή τους για τήν αιωνιότητα , και οι περισσότεροι συνερχονται. Ζητούν το έλεος τού Θεού, θέλουν να λάβουν τήν ετοιμασία για το μεγάλο ταξίδι πρός τήν αιώνια ζωή, τήν οποία είχαν προσπαθήσει , μάταια , νά αρνηθούν. 
                      Αυτή τήν κοντά στόν θεό , αιώνια ζωή, ήθελε νά αποκτήσει και ο πλούσιος νέος τής σημερινής Ευαγγελικης περικοπής. Αλλά έπρεπε προηγουμένως νά απαλλαγεί από τήν προσκόλησή του στήν περιουσία του , αλλά καί σε όλα τά υλικά του αγαθά. Ωστόσο, η ίδια του η συνείδηση του έλεγε, ότι κάτι πιο βασικότερο τελικά του έλειπε. Γι' αυτό και ρώτησε ευθύε αμέσως τόν Κύριο :
" τί έτι υστερώ;" Ζήτησε αγωνιωδώς νά μάθει, τί ήταν ακόμα αυτό πού τού έλειπε, σέ τι τελικώς υστερούσε ό ίδιος: Και ο Πανάγαθο Κύριος , ο Πάντογνώστης, που μό Αυτός βλεπε καθαρά τί συνέβαινε στήν καρδιά του νέου, και τί ήταν ή δουλεία που τόν είχε κατακυριεύσει, του είπε χωρίς περιστροφές, "εί θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τά υπάρχοντα, και δώς πτωχοίς, καί έξεις θησαυρόν, έν ουρανώ, και δεύρο ακολούθει μοι".
                 Εάν θέλεις , πράγματι, νά προχωρήσεις πρός τήν τελειότητα, εάν θέλεις νά γίνεις και εσύ άξιος τής αιώνιας ζωής, πήγαινε και χωρίς αναβολή, πούλησε τά πάντα, τά υπάρχοντά σου, τά κτάματά σου, τά σπίτια σου , μοίρασε τά χρήματά σου στούς φτωχούς, τούς οποίους , εσύ είπες ότι τούς αγαπάς , όπως ακριβώς αγαπάς και τόν ίδιο σου τόν εαυτό. Έτσι , λοιπόν, θά κερδίσεις τήν αιώνια ζωή, καί αντί τών επίγείων και προσωρινών υλικών αγαθών, θά αποκτήσεις αιώνιους πνευματικούς θησαυρούς στόν ουρανό, και αφού απαλλλαγείς από τήν δουλεία τής περιουσίας, σου , ακολούθησέ με. Έλα μαζί μου, γίνε τώρα, μέν μαθητής μου, αύριο δέ Απόστολος του ευαγγελίου, σέ όλον τόν κόσμο, διδάσκαλος καί αναμορφωτής τής οικουμένης. 
                    Αυτός ό λόγος τού Κυρίου , φάνηκε βαρύς στόν νέο αυτό τής ευαγγελικής περικοπής, γιατί ακριβώς, ήταν  βαρειά τά δεσμά , με τά οποία τόν είχε δέσει η ύλη. Έφυγε "λυπούμενος", σκυθρωπός καί μελαγχολικός. Δέν θέλησε, νά ρωτήσει τόν Κύριο, πώς θά κατόρθωνε τό δύσκολο, τό ακατόρθωτο, γιά τίς ανθρώπινες δυνάμεις αυτό έργο, δηλαδή τής απελευθέρωσής του από τήν ύλη, τό τε θά α΄άκουγε τόν Κύριο , νά τού λέει , ;ότι:"παρά ανθρώποις τούτο αδύνατον εστί , παρά δέ τώ Θεώ πάντα δυνατά εστί".   
                          Ο θεός δέν θέλει, απλά νά κάνουμε μερικά καλά έργα, καλά έργα έκαναν και οι Φαρισαίοι , και φυσικό είναι, αυτό, δέν τούς έκανε άξιους τής αιώνιας ζωής. Εκείνο πού έχει πρωταρχική σημασία, είναι η διάθεση από τήν οποία κινείται ο άνθρωπος, η ψυχική του κατάσταση, και κυρίως η ίδια του η εσωτερική ποιότητα. Όταν ό άνθρωπος , καλλιεργεί μέσα του τήν καλοσύνη καί τήν αγάπη, τήν ζωντανή πίστη, και τήν πρόθυμη υπακοή στόν θεό, όταν αγωνίζεται, μέ τήν βοήθεια τού Θεού, να απαλλαγεί από τίς αδυναμίες του, αλλά και τά πάθη του, τότε, και μόνο τότε τά καλά έργα , πού είναι έκφραση εσωτερικής αρετής, έχουν μεγάύτερη αξία στά μάτια του θεού. 
                               Ο πλούσιος αυτός νέος τής σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, ρώτησε τόν Κύριο, " ποίον καλόν έργον;" έπρεπε νά κάνει , για νά αποκτήσει τήν αιώνια ζωή , ο Κύριος τού απάντησε : " εί θέλεις τέλειος είναι.... " , δηλαδή τού είπε μέ λίγα λόγια, ποίος πρέπει νά είναι. Νά απαλλλαγεί , δηλαδή, από τά δεσμά τού τών παθών του, , καί κινούμενος πλέον από αγάπη νά κάνει καλά έργα καί νά γίνει κήρυκας ττού ευαγλικού λόγου. Μήν απογοητεύομαστε , όμως, δέν ζητάει από τόν καθένα από εμάς νά πουλήσει , δηλαδή , νά πουλήσει όλα του τά υπάρχοντα , Ζητάει από όλους εμάς νά απαλλαγούμε από τά πάθη μας , καί νά καλλιεργήσουμε τίς αρετές. Καί έτσι τελικά θά κερδίσουμε, τελικά τήν αιώνια ζωή. ΑΜΗΝ!
                          

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ "Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ" 

25100 ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΑ 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ      

ΑΝΑΚΟΙΝΟΥΤΑΙ ΟΤΙ Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΠΙΤΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ 

ΘΑ ΤΕΛΕΣΤΕΙ 

ΣΤΙΣ 26/08/2017 ΗΜΕΡΑΝ ΣΑΒΒΑΤΟΝ  

ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΩΡΑΝ 18:00 ΜΜ - ΗΤΟΙ 6ην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗΝ

ΕΚ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ