ΚΥΡΙΚΗ Β’ ΝΗΔΤΕΙΩΝ 2025

ΚΥΡΙΚΗ Β’ ΝΗΔΤΕΙΩΝ 2025 Αγαπητοί έν Χριστώ αδελφοί , βρισκόμαστε ήδη στην Β’ Κυριακή τών Νηστειών , και ενώ την περασμένη Κυριακή στίς εκκλησίες ακουγόταν τ’ο απολυτίκιο << την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ ….>> και τον θρίαμβο τής ορθοδοξίας απέναντι στούς εικονομάχους και την αναστήλωσή των Ιερών εικόνων και σε εκείνη την ευαγγελική περικοπή μία από τίς διδασκαλίες του Κυρίου την ανεκτίμητη προσφορά στον συνάνθρωπο , στην κοινωνία και στον θεό – πού είναι τιμητική για όλους εμάς ιεραποστολή, στην σημερινή ευαγγελική περικοπή είναι κατά πόσο εμείς όλοι είμαστε ικανοί να ακούσουμε από το ίδιο το στόμα τού Κυρίου αυτό πού ο σήμερα παραλυτικός τής Καπερναούμ πού γεμάτος θερμή πίστη και υποβασταζόμενος από τέσσερις καλοπροαίρετους ανθρώπους , φτάνοντας μπροστά στον Κύριο για να ζητήσει να τον απαλλάξει τόσο από την σωματική αλλά και να τού χαρίσει το πιο πολυτιμότερο αγαθό, ανυπολόγιστης αξίας την σωτηρία τής ψυχής του , με την ίδια στοργή και αγάπη το <<τέκνον αφέονταί σοι αί αμαρτίαι σου>> Αυτή λοιπόν την θεραπεία ένα είναι δεδομένο ότι πολλοί την είχαν ποθήσει , προσφέραν αναρίθμητες θυσίες και δεήσεις για να λάβουν αυτό το αγαθό, νομίζοντας ότι θα ευμένιζαν τον θεό ή τούς θεούς , για να βρούν έλεος ή να λάβουν την άφεσή των αμαρτιών τους μέχρι τοτε δεν το είχαν καταφέρει . Και αυτό διότι παρ’ όλες τίς θυσίες τους – μια φωνή μέσα τους- τούς έλεγε ότι αυτές δεν θα κατεύναζαν τον θεό , ώστε μαζί με την σωτηρία να τούς χαρίσει και το έλεός Του. Σωστά και ορθά – κατέφευγαν- στον Θεό, όμως είχαν την πεποίθηση ότι όσο ισχυρός και εάν ήταν ή ενάρετος θεωρούσαν ότι δεν είχε την δυνατότητα να συγχωρήσει τίς δικές τους αμαρτίες και αυτή η πανανθρώπινη πίστη είναι πού συμπεριλαμβάνεται στην παρακάτω φράση <<ουδείς δύναται αφιέναι αμαρτίες ει μη είς ό Θεός>>. Όπως οί Εβραίοι ήταν εκείνοι πού διδάχθηκαν από τούς Προφήτες, πώς ό θεός είχε διακηρύξει στον προφήτη Ηασαϊα << εγώ είμαι ό μόνος πού σβήνω και ελαλείψω τίς αμαρτίες σου , χάρη στην δική μου αγαθότητα (Ης. 33 στιχ. 25) . Αλλά και ο Προφήτης Μιχαίας όπως μάς γνωρίζει Η Παλαιά Διαθήκη διακήρυττε προς όλους τούς ανθρώπους όλων των γενεών << Θα έρθει σέ εμάς ο Θεός και θα μας ελεήσει , θα μάς δώσει την άφεση, θα εξαλείψει και θα καταποντίσει στα βάθη των ωκεανών τίς αμαρτίες μας, όλες, ανεξαιρέτως, και έτσι η ποθητή άφεση τών αμαρτιών>> (Μιχ 7 στιχ 19) Και αυτό το πολυτιμότερο αγαθό θα ρωτήσει κάποιος από εμάς πότε έγινε πραγματικότητα αυτό ; όταν ο Θεός ο Υίός και Λόγος έγινε άνθρωπος , προσφέροντας την δική του σταυρική και λυτρωτική θυσία Του πάνω στον Τίμιο Σταυρό έχυσε το πάντιμο Αίμα Του για να ‘πλύ νει’ ‘ το ρύπο τής δικής μας αμαρτίας και ταυτόχρονα να μάς απαλλάξει από το άγχος τής ενοχής μας. Αυτή ακριβώς την αλήθεια την απαρίθμησε πολλές φορές η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη και πού η Εκκλησία μας διά μέσου των αιώνων παρέλαβε και δίδαξε και διδάσκει σέ όλους εμάς. Την ίδια αυτά αλήθεια την διακυρήττει τόσο ο Απόστολος των Εθνών Παύλος λέγοντάς μας <<ότι ποτέ κανένας άνθρωπος δεν έλαβε άφεση αμαρτιών και συγχώρεση από τίς ζωϊκές θυσίες μέχρι τώρα, αλλά από εδώ και πέρα όλοι οί πιστοί παίρνουμε την άφεση των αμαρτιών μας μέσω τής σταυρικής θυσίας τού Κυρίου , γιατί μόνο το αίμα Του , και το πανάγιο Πνεύμα προσέφερε θυσία τον ίδιο του τον αυτό , τον τελείως καθαρό, από την παραμικρότερη αμαρτία, προς τον Θεό, και ότι το Πάντιμο αίμα Του είναι αυτό πού τελικά θα καθαρίσει την ψυχή μας και θα απαλλάξει την συνείδησή μας από τά έργα τής αμαρτίας πού οδηγούν με – ακρίβεια – στον αιώνιο θάνατο. Σέ παλιότερες εποχές τά ζώα βίαια και χωρίς επίγνωση προσφέρονταν θυσία στους βωμούς αλλά και καμία αξία δεν είχε η προσφορά τους - από μέρους μας – μπροστά στον Θεό . Ο Κύριος όμως - ενανθρωπήσας- εκουσίως και πλήρους επιγνώσεως προσέφερε τον εαυτό του -θυσία – διά την δική μας σωτηρία. Γινόμενος ο ίδιος θύτης και θύμα λέγοντας με αυτόν τον τρόπο ποσο τρισμέγιστο και ακατάληπτο είναι αυτό το μυστήριο τήε δικής μας λύτρωσης. Όμως και ο ίδιος ο Απόστολος Πέτρος μάς λέει ότι από την κληρονομηθείσα σέ εμάς μάταιη και αμαρτωλή ζωή μας και συμπεριφορά δεν σώθηκε – με φθαρτά λύτρσ- μόνο η ψυχή και το σώμα μας αλλά και με το ατίμητο αίμα του Χριστού, όπου – εκουσίως – προσφέρεται αμόλυντος, καθαρός και ακηλίδωτος . ώς εξιλαστήριος αμνός ( Α’ Πέτρ α’ 18 , 19 ) Ήδη όμως ευρισκόμενοι μέσα στην Ευλογημένη περίοδο Τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής – ά αναλογιστούμε – ότι το τέρμα αυτής τής περιόδου είναι το πάθος τού Κυρίου η σταυρική για την δική μας λύτρωση και την άφεση των δικών μας αμαρτιών, και την δικαίωσή μας απέναντι στον ίδιο τον Θεό .καί αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με την ακλόνητη πίστη μας την ευγνωμοσύνη μας , την γεμάτη ευλάβεια καρδιά μας , όταν τον αντικρύζουμεε πάνω στον Τίμιο Σταυρό. Βλέποντάς τον , επάνω στον σταυρό άς τού ζητήσουμε γεμάτοι ταπεινότητα την άφεση των αμαρτιών μας και κατά συνέπεια την ίδια μας την λύτρωση, για να ακούσει ο καθένας μας από το ίδιο τός τόμα τού Κυρίου μας : <<Τέκον , αφέονταί σοι αί αμαρτίαι σου> Αμήν !

Κυριακή της Ορθοδοξίας 20225

Κυριακή της Ορθοδοξίας Θεολογία των εικόνων «Την άχραντων εικόνα σου προσκυνούμεν, αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν των πταισμάτων ημών, Χριστέ ό Θεός...» . ΥΠΗΡΞΑΝ, αγαπητοί μου, υπάρχουν και θα υπάρχουν μέχρι συντέλειας των αιώνων εχθροί της Εκκλησίας του Χριστού, εχθροί της πίστεως. Ό σατανάς θα πολεμεί πάντοτε το Χριστό, και τα παιδιά του σατανά θα πολεμούν πάντοτε τα παιδιά του Χριστού, τα παιδιά της Εκκλησίας. Άλλ' από τον σφοδρό αυτόν αγώνα τελικώς θα εξέλθει νικήτρια ή αλήθεια, ή εσταυρωμένη Αλήθεια, ή Ορθοδοξία, ή αγία μας Εκκλησία. Αυτό βεβαιώνει ό ίδιος ό Κύριος, πού είπε• «Εν τω κοσμώ θλίψιν εξετε άλλά Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ίωάν. 16,33)• και σε άλλο μέρος είπε προφητικός, ότι θα βγουν από τον αδη σκοτεινές δυνάμεις πού θα πολεμήσουν την Εκκλησία, αλλά καμία δέ' θα μπόρεση να την κλονίσει (βλ. Ματθ. 16,18). Το ίδιο βεβαιώνει και ή ιστορία είκοσι αιώνων ή Εκκλησία βγήκε πάντα νικήτρια και έστησε αθάνατα τρόπαια του πνεύματος. Μία από τις πολλές νίκες της Εκκλησίας μας εορτάζουμε σήμερα. Είναι ή νίκη των ιερών εικόνων. Θα προσπαθήσω να μιλήσω άπλα, ώστε να με καταλάβετε. Άλλα σήμερα, τέτοια αγία ήμερα, ας θεολογήσουμε λίγο. Πάνε τώρα 1.200 χρόνια από τότε πού παρουσιάστηκαν κάποιοι αιρετικοί στην Κωσταντινούπολι με το σύνθημα• Έξω από τις εκκλησίες οι εικόνες! Βάρβαροι, βάναυσοι και ανιστόρητοι, έμπαιναν στους ναούς, γκρέμιζαν από τα τέμπλα τις Ιερές εικόνες, τις πετούσαν χάμω, τις πατούσαν, τις έσχιζαν, τις έκαιγαν. Έκαναν έρευνα και στα σπίτια, και αλίμονο σ' όποιον εύρισκαν εικόνες. Τον συνελάμβαναν, τον οδηγούσαν στις φυλακές, τον καταδίκαζαν, του έκοβαν τη μύτη, τον εξόριζαν στα άκρα της αυτοκρατορίας. 150 περίπου χρόνια κράτησε αυτός ό διωγμός. Αν ρωτούσε κανείς τους εικονομάχους, — Γιατί καταστρέφετε τις εικόνες; αυτοί απαντούσαν —Διότι ή προσκύνηση τους Είναι ειδωλολατρία• και σύμφωνα με την εντολή του Θεού στο Δεκάλογο «Ου ποιήσεις σεαυτω ειδώλων...», «ου προσκυνήσεις αυτοίς» (Εξ. 20,4' Δευτ. 5,8), εμείς είδωλα δεν προσκυνούμε. Νόμιζαν, ότι οι εικόνες είναι είδωλα. Άλλα είναι είδωλο ή εικόνα; Όχι, δεν είναι. Άλλο είδωλο, άλλο εικόνα. Τι είναι το είδωλο; είδωλο είναι, να πάρεις μάρμαρο ή ξύλο, να το πελέκησης, να του δώσεις μια μορφή ζώου ή ανθρώπου, κ' έπειτα να πέφτεις να το προσκυνάς με την πίστη ότι αυτό είναι Θεός. Τέτοιο πράγμα εμείς δέ' λέμε. Δέ' λέμε ότι ή εικόνα του Χριστού είναι ό ίδιος ό Χριστός, δέ' λέμε ότι ή εικόνα της Παναγίας είναι ή ίδια ή Παναγία, δέ' λέμε ότι ή εικόνα του αγίου Παντελεήμονος είναι ό ίδιος ό άγιος. Άλλα Τι λέμε; Ότι ή εικόνα παριστάνει το πρόσωπο• ή εικόνα του Χριστού παριστάνει το Χριστό, ή εικόνα της Παναγίας παριστάνει την Παναγία, ή εικόνα του αγίου Παντελεήμονος παριστάνει τον άγιο Παντελεήμονα. Κι όπως δεν υπάρχει σπίτι και πορτοφόλι χωρίς φωτογραφίες των προσφιλών προσώπων (του πατέρα, του συζύγου, των παιδιών), έτσι και στην εκκλησία έχουμε τις εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων και βλέποντας αυτές ενθυμούμεθα τα Ιερά πρόσωπα, και τιμώντας αυτές τιμούμε τα εικονιζόμενα πρόσωπα. «Ή τιμή της εικόνος επί το πρωτότυπον διαβαίνει», λένε οϊ πατέρες. Στην εικόνα ανήκει τιμητική προσκύνησις, όχι λατρεία. Αυτά διδάσκει ή Εκκλησία. Ό Θεός, αγαπητοί μου, δεν είναι ύλη, είναι πνεύμα. Ως αυλός λοιπόν και. βασιλεύς των αύλων αγγέλων και αρχαγγέλων, είναι αόρατος• κανείς δεν τον είδε. Για αυτό μέσα στην εκκλησία δεν ζωγραφίζουμε το Θεό. Ως αόρατος όμως είναι και απερίγραπτος• κανένα χέρι ζωγράφου δεν μπορεί να τον περιγραφή, να μας δώσει την εικόνα του Θεού. Άλλα το μέγα και ανέκφραστο μυστήριο είναι, ότι ό Υιός του Θεού και Θεός έλαβε σάρκα ανθρώπινη, και τότε ό αόρατος έγινε ορατός• εμφανίσθηκε ως άνθρωπος επί της γης, ως Υιός της Παρθένου. Άφ' ότου λοιπόν ό αόρατος Θεός έγινε ορατός στο πρόσωπο του Χριστού και περπάτησε ανάμεσα μας και σταυρώθηκε και αναστήθηκε, από τότε έγινε περιγραπτός και μπορούμε πλέον να τον ζωγραφίζουμε. Ένας από τους μεγαλύτερους πατέρας της Εκκλησίας, ό Ιωάννης ό Δαμασκηνός, στηρίζοντας το δόγμα της προσκυνήσεως των αγίων εικόνων, έλεγε• Σάς ερωτώ, εικονομάχοι, ήρθε ή δεν ήρθε ό Χριστός ως άνθρωπος στη γη; Εάν δεν ήρθε, τότε έχετε δίκιο δεν έχουμε το δικαίωμα να ζωγραφίζουμε τον αόρατο. Άλλ' εάν ό Χριστός ήρθε —και είναι γεγονός ότι ήρθε, και ως βρέφος και ως τέλειος άνδρας εμφανίσθηκε στον κόσμο—, τότε ελάτε ζωγράφοι, μπορείτε πλέον να τον ζωγραφίζετε. Χίλια μάτια τον είδαν, χίλια αυτιά τον άκουσαν, χίλια χέρια τον άγγιξαν. Συνεπώς ό Χριστός ως Θεός είναι απερίγραπτος, ως άνθρωπος όμως είναι ορατός και περιγραπτός• εικονίζεται. Πρώτη εικόνα του Χριστού ποια είναι; Αμέτρητες εικόνες υπάρχουν σήμερα στα σπίτια των ορθοδόξων. Ή πρώτη όμως εικόνα, πού ζωγραφίζεται και στις εκκλησίες μας, είναι το άγιο Μανδήλιο. Λέει μία παράδοσης, ή οποία δεν υπάρχει στο Ευαγγέλιο, το έξης. Όταν ό Χριστός τη Μεγάλη Παρασκευή ανέβαινε στο Γολγοθά βαστάζοντας στον ώμο το σταυρό, Ίδρωσε και ό ίδρωτας έτρεχε από το πρόσωπο του. Μία ευσεβής γυναίκα, πού βρέθηκε κοντά, έβγαλε το μαντήλι της, το έδωσε στο Χριστό, εκείνος σκουπίστηκε, και της το έδωσε πάλι. Τότε ή γυναίκα είδε, ότι πάνω στο μαντήλι είχε αποτυπωθεί ή μορφή του Χριστου. Ήταν ή πρώτη εικόνα του Κυρίου. και ή παράδοσης αυτή έχει σημασία δείχνει, ότι ό Χριστός μπορεί να ζωγραφιστή. Έτσι τώρα υπάρχουν μυριάδες εικόνες. Σήμερα δυστυχώς παρουσιάζεται πάλι ή αίρεσις των εικονομάχων. Υπάρχουν και τώρα εχθροί των εικόνων του Χριστού, της Παναγίας, των αγίων. Ποιοι είναι; Δεν είναι Έλληνες. Οι Έλληνες γνωρίζουν Τι αγώνες έκαναν οι προγονοί τους στο Βυζάντιο επί 150 χρόνια για να κρατήσουν την εικόνα. Οι πολέμιοι των εικόνων είναι ξένοι• δεν ρέει μέσα τους αίμα ελληνικό, αίμα Ορθοδοξίας. Ήρθαν από μακριά, από το Μπρούκλιν της Αμερικής, με τα δολάρια τους, τα τριάκοντα αργύρια του Ιούδα, να εξαγοράσουν συνειδήσεις. είναι οι χιλιαστές ή μάρτυρες του Ίεχωβά ή «ιεχωβάδες». Αυτοί, το χέρι τους κόβεις, σταυρό δεν κάνουν, σταυρό δεν προσκυνούν, εικόνες δεν προσκυνούν. Σ' ένα χωριό των Γρεβενών συνέβη προ ετών το έξης. Μια φτωχιά νέα πήρε ένα νέο πού είχε έρθει από το εξωτερικό• ήταν μετανάστης στην Αμερική. Αφού στεφανώθηκαν στην εκκλησία, πήγαν μετά στο σπίτι. Δεν πρόλαβαν όμως να ζήσουν ως αντρόγυνο. Την πρώτη κιόλας ήμερα του γάμου ό σύζυγος πήρε από το εικονοστάσι τις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, τις έβαλε κάτω, τις πατούσε, και ύβριζε. Ήταν χιλιοστής, και μέχρι να γίνη ό γάμος έκρυβε το πιστεύω του. Όταν ή κοπέλα είδε αυτά τα πράγματα και άκουσε ότι δεν πιστεύει στις εικόνες, δεν δίστασε να διάλυση αμέσως το γάμο της! Τέτοιοι είναι οι χιλιαστές. Κα! πολλές επαρχίες της πατρίδος μας έχουν δυστυχώς μολυνθεί από την πλάνη τους. Υπάρχουν και χωριά εξ ολοκλήρου χιλιαστικά, όπου ή εκκλησία έπαυσε πλέον να λειτουργεί, και λειτουργεί εβραϊκή χάβρα. Διότι εβραϊκής προελεύσεως είναι ό χιλιασμός. Εβραίος υπήρξε ό ιδρυτής της αιρέσεως αυτής, ό Κάρολος Ρώσσελ (1852-1916). είναι εβραϊκό κατασκεύασμα, φρούτο και χολέρα του διαβόλου. Οι οπαδοί της πάνε από σπίτι σε σπίτι, εκμεταλλευόμενοι τους δημοκρατικούς θεσμούς της πατρίδος μας ασκούν προσηλυτισμό, και επιδιώκουν να ξαπλώσουν το μίασμα τους. Άλλ' όχι! Σάς καλώ εις συναγερμό και σας παρακαλώ όλους, άντρες - γυναίκες - παιδιά, όπου παρουσιαστούν αυτοί οι πράκτορες του Μπρούκλιν για να μεταδώσουν τη χολέρα τους, ν' αντιδράσετε καλώντας εις βοήθειαν τους ειδικούς επί των αιρέσεων. Ό τόπος μας να μείνει καθαρός και αμίαντος από την αίρεση του χιλιασμού. Να συνέχιση να λατρεύει Πατέρα Υίόν και άγιον Πνεύμα και να προσκυνεί τις άγιες εικόνες του Χριστού μας της Παναγίας και πάντων των αγίων εις αιώνας αιώνων αμήν Επίσκοπος Αυγουστίνος. ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΆΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΤΗΝ 23-03-1975 ΜΕ ΑΛΛΟ ΤΙΤΛΟ.

Κυριακή της Τυρινής: Τι συμβολίζει η σημερινή ημέρα – Πώς πήρε το όνομά της

Η Κυριακή, πριν από την έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι γνωστή και ως Κυριακή της Τυροφάγου ή Τυρινής. Είναι η τέταρτη Κυριακή του Τριωδίου, την οποία γιορτάζει, σήμερα, η Εκκλησία και είναι αφιερωμένη στην εκδίωξη των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο της τρυφής Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από το Θεό ως το τελειότερο και εκλεκτότερο δημιούργημα του Θεού, ως «εικόνα και καθ’ ομοίωσις» αυτού ( Γέν.1,26). Πλάστηκε να ζει αιώνια μέσα στη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, ατέρμονο βίο άπαυτης ευδαιμονίας. Αυτή τη σημασία έχει η βιβλική διήγηση περί του κήπου της Εδέμ (Γεν.2 ο κεφ.). Ο άνθρωπος έκαμε κακή χρήση της ελεύθερης βούλησής του και προτίμησε το κακό. Ο αρχέκακος διάβολος τον παρέσυρε στην πτώση και την καταστροφή. Αυτό του στέρησε τον παράδεισο, δηλαδή την αέναη και ζωοποιό παρουσία του Θεού και την κοινωνία των ακένωτων ευλογιών Του. Μέγα χάσμα ανοίχτηκε ανάμεσά τους (Εφ.2,13). Η αγία Γραφή αναφέρει συμβολικά πως οι πρωτόπλαστοι διώχτηκαν από τον κήπο της Εδέμ και δύο αγγελικά όντα τάχθηκαν να φυλάγουν με πύρινες ρομφαίες την πύλη του, για να μην μπορούν να την παραβιάσουν αυτοί. Το ατέλειωτο δράμα του ανθρωπίνου γένους άρχισε! Ο Αδάμ και η Εύα τότε κάθισαν απέναντι από τον κήπο της τρυφής και θρηνούσαν για το κακό που τους βρήκε. Αναλογίζονταν την πρότερη ευδαιμονία τους, την σύγκριναν με την τωρινή δυστυχία τους, προέβλεπαν το μέλλον ζοφερό και γι’ αυτό έκλαιγαν γοερά. Τα καυτά τους δάκρυα πότιζαν την άνυδρη γη και οι σπαραχτικές κραυγές τους έσπαζαν την ηρεμία της έξω του παραδείσου ερήμου. Όμως δυστυχώς ο θρήνος των πρωτοπλάστων δεν ήταν αποτέλεσμα μεταμέλειας για την ανυπακοή και την ανταρσία τους κατά του Θεού. Δεν ήταν πράξη μετάνοιας και αίτημα συγνώμης προς το Θεό, αλλά ωφελιμιστικός σπαραγμός. Δε θρηνούσαν για τη χαμένη αθωότητα και αγιότητα, αλλά για τη χαμένη υλική ευμάρεια του παραδείσου. Ούτε ένας λόγος μετάνοιας δεν ακούστηκε από τα χείλη τους! Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως αν εκείνη την τραγική στιγμή οι προπάτορές μας μετανοούσαν ειλικρινά και ζητούσαν ταπεινά συγνώμη από τον απόλυτα φιλάνθρωπο Θεό, θα είχαν αποκατασταθεί στην πρότερη της πτώσεως κατάστασή τους. Στις Εκκλησίες διαβάζεται, κατά την πρωινή Θεία Λειτουργία, η περικοπή του Ευαγγελίου του Ματθαίου (κεφ. στ’, 14-21), που αναφέρεται στην αξία της συγχώρεσης και της νηστείας. Αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας ψάλλεται ο κατανυκτικός εσπερινός της συγγνώμης, κατά τον οποίο ιερείς και πιστοί αλληλοασπάζονται, ζητώντας συγχώρεση ο ένας από τον άλλο, εν όψει της επερχόμενης Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία επιτρέπει στους πιστούς την κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων, αυγών, ψαριών και ελαιολάδου, απαγορεύει όμως την κρεοφαγία. Από τα κύρια παραδοσιακά φαγητά του τραπεζιού είναι τα μακαρόνια, που συσχετίζονται από τους λαογράφους με τη λατρεία των ψυχών κατά την περίοδο αυτή. Όπως παρατηρεί ο Φαίδων Κουκουλές, αρχικά η λέξη «μακαρόνια» σήμαινε τροπάρια μακαριστικά, αναπαύσιμους μακαρισμούς στις κηδείες ή στα περίδειπνα, στα οποία προσφέρονταν κυρίως ζυμαρικά. Το δείπνο της ημέρας λαμβάνει τη μορφή συνεστίασης μεταξύ συγγενών και φίλων. Στην Κύπρο, οι οικογένειες κάθε χωριού συγκεντρώνονται σ’ ένα ή δύο σπίτια και δειπνούν όλοι μαζί και διασκεδάζουν, ενώ στην Κάρπαθο παλαιότερα όλες οι οικογένειες δειπνούσαν στο σπίτι του προεστού του χωριού τους. Στα περισσότερα μέρη το δείπνο της Τυρινής τελειώνει με αβγό και σχετικούς αστεϊσμούς, αλλά και μαντικές παρατηρήσεις. Στη Σύρο, καθώς και σε πολλά άλλα μέρη, κρεμούν ένα αβγό από το ταβάνι και όπως κάθονται όλοι γύρω από το τραπέζι «του δίνουνε μια κουταλιά και φέρνει βόλτα στο τραπέζι και δοκιμάζουνε ο καθένας να το πιάσει με το στόμα του. Με αβγό κλείνομε το στόμα μας για τη Σαρακοστή και τη Λαμπρή πάλι με αβγό το ξανανοίγουμε», παρατηρεί ο Κουκουλές. Στην Κύπρο, στην περιοχή της Πάφου, υπάρχει το παρόμοιο έθιμο της «Δαγκαννούρας», κατά το οποίο καίουν την κλωστή, με την οποία έχουν δέσει το αβγό. Αν καεί η κλωστή, η χρονιά θα είναι καλή. Και στην περιοχή της Καστοριάς καίνε την κλωστή και παρατηρούν πόσα ψηλά θα καεί, κάνοντας προγνώσεις και ευχές για το ύψος που θα φθάσουν τα στάχυα των σιτηρών που έχουν σπείρει. Με το δείπνο της Κυριακής της Τυρινής κλείνει ένας γαστρονομικός κύκλος, που σχετίζεται με τη χριστιανική θρησκεία και από την επομένη, Καθαρά Δευτέρα, αρχίζει η σωματική και ψυχική προετοιμασία για το Πάσχα, με την αυστηρή νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Την Κυριακή της Τυροφάγου κορυφώνονται οι καρναβαλικές εκδηλώσεις και αναβιώνουν παραδοσιακά αποκριάτικα έθιμα σε όλη την Ελλάδα. Οι μύθοι και οι θρύλοι της χώρας μας έρχονται στο προσκήνιο και μέσα από τις μεταμφιέσεις, τον χορό, το γλέντι και το τραγούδι. Στο επίκεντρο των εορταστικών εκδηλώσεων η Πάτρα, με το ονομαστό καρναβάλι της, αλλά και η Ξάνθη και το Ρέθυμνο με τα δικά τους ξεχωριστά καρναβάλια, που κερδίζουν συνεχώς σε δημοφιλία και αναγνώριση. Κυριακή της Τυρινής: Τι τρώμε την ημέρα της Τυροφάγου Η Κυριακή αυτή λέγεται της Τυροφάγου, γιατί τρώμε τυροκομικά και είναι η Κυριακή πριν την Καθαρά Δευτέρα. Η Εκκλησία επιτρέπει στους πιστούς την κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων, αυγών, ψαριών και ελαιολάδου, απαγορεύει όμως την κρεοφαγία. Το βράδυ της Κυριακής της Τυρινής ετοιμάζουν μακαρόνια με μπόλικη μυζήθρα και τηγανητό τυρί. Από τα κύρια παραδοσιακά φαγητά του τραπεζιού είναι τα μακαρόνια, που συσχετίζονται με τη λατρεία των ψυχών κατά την περίοδο αυτή. Τι είναι ο εσπερινός της Συγγνώμης που τελείται στους ναούς το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής Με τον εσπερινό της συγγνώμης, που τελείται το εσπέρας της Κυριακής της Τυρινής, η Εκκλησία του Χριστού μας ανοίγει την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Η κατανυκτική αυτή περίοδος μετανοίας προσφέρεται ως τρόπος ζωής. Τρόπος ζωής που θα φέρει την συγχώρηση από τον Θεο, αλλά και από τούς άλλους αδελφούς μας. Και είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό που έχει γραφεί: «το συγ-χωρώ σημαίνει πως χωρώ μαζί με τον Θεο, μαζί με τούς συνανθρώπους μου». Με τη συγ-χώρεση δεν παίρνουμε μια απλή άφεση αμαρτιών – που είναι μια νομική αντίληψη της σωτηρίας. Αλλά με τη συγ-χώρηση με το Θεο ο ωκεανός της θείας αγαθότητος εξαφανίζει τις ανθρώπινες αμαρτίες. Και έτσι στην πλήρη της πραγματικότητα η συγχώρηση γίνεται κοινωνία Χριστού και της Βασιλείας Αυτού. Κατά την διάρκεια της πορείας μας ας αλληλοστηριζόμαστε στην αδυναμία μας, ας αλληλοσυγχωρούμαστε ξεχνώντας όλες τις διαφορές, ας αλληλοπροστατευόμαστε ώστε όλοι να φτάσουμε τον προορισμό μας. Αυτό που πρέπει ουσιαστικά να ζήσωμε είναι ότι ο Θεός μας καλεί σε μια μοναδική ενότητα με τη συγγνώμη που θα προσφέρουμε ο ένας στον άλλον. Και αυτό γιατί οι χριστιανοί δεν είμαστε κάστα, αλλά ζύμη. Ας γονατίσουμε, λοιπόν, τώρα μπροστά στην εικόνα του Χριστού και της Παναγίας, στον Επίσκοπό μας, στούς Πατέρες μας, στούς αδελφούς μας, ας τούς ζητήσουμε να μας συγχωρέσουν, έχουν τόσα πολλά να μας συγχωρέσουν. Ας συγχωρέσουμε κι ο ένας τον άλλον. Η συγχώρεση δεν αρχίζει την στιγμη που βασιλεύουν η ειρήνη, η γαλήνη και η χαρά· η συγχώρεση αρχίζει τη στιγμη που παίρνουμε στούς ώμους μας «αλλήλων τα βάρη» και το πρώτο και βαρύτερο φορτίο είναι η προσωπικότητα του άλλου, αυτό που εκείνος είναι, και όχι μόνο αυτό που κάνει η που δεν κάνει. Αν χρειαστεί ας μεταφέρουμε τον άλλο με τον τρόπο που ο Χριστός μετέφερε το Σταυρό του, σαν τύπο βασανισμού και πόνου και θανάτου, ας μην αφήσουμε όμως με κανέναν τρόπο τον άλλο πίσω χωρίς τη συγγνώμη μας

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ 2025 Αναμφισβήτητα τά εφόδια για τον καθορισμό τής θέσης στην αιωνιότητα αλλά και στην θέση πού θα βρεθούμε στην βασιλεία του Θεού, είναι τά έργα αγάπης. Όταν ο Χριστός θα βρεθεί ώς κριτής και θα καθίσει στον Θρόνο τής μελλούσης κρίσεως θα ξεχωρίσει τούς δικαίους από τούς αμαρτωλούς. Απευθυνόμενος στους δικαίους θα τούς πεί <<ελάτε σείς, πού είστε ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, και πάρετε ώς μόνιμον και είς και είς τούς αιώνας αναφαίρετο κληρονομίαν σας, την ένδοξο0ν και μακαρίαν βασιλείαν των ουρανών , η οποία έχει ετοιμασθεί ακριβώς για εσάς , από τότε πού εθαμελιώνετο ο επίγειος και ουράνιος κόσμος>>. Ο ίδιος ο Θεός θα δώσει παραδείσια αγαθά – στους δικαίους – για τά οποία ο ίδιος ο Απόστολος των εθνών Παύλος , γράφει << οφθαλμός ούκ είδε και ούς ούκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ούκ ανέβη , ά ητοίμασεν ο Θεός τοίς αγαπώσιν αυτόν>> (Α Κορ β’ , 9). Αυτοί πίστεψαν στον Θεό, αγάπησαν τον Σωτήρα τους και την αγάπη τους την εκδήλωσαν με έργα καλοσύνης απέναντι στους συνανθρώπους τους. Καί Εκείνος θα τά παρουσιάσει – ένα προς ένα – σάν να έγιναν σε Αυτόν τον ίδιον. Και αυτό γιατί Αυτός πού έγινε άνθρωπος θεωρεί όλους τούς ανθρώπους ανεξαιρέτως αδελφούς του όσο ελάχιστοι και άσημοι εάν φαίνονται μερικοί από αυτούς στα μάτια τού αμαρτωλού κόσμου. << Επείνασα, θα πεί , και μού δώσατε να φάω, ήμουν ξένος και με δεχθήκατε στο σπίτι σας, ημίγυμνος ήμουν και μού δώσατε ρούχα να φορέσω, και όταν αρώστησα με επισκεφτήκατε για ν΄΄α μού δώσετε παρηγοριά και φάρμακα, ήμουνα στην φυλακή και ήρθατε να με δείτε. Αυτή σας η αγάπη θα αμειφθεί, και ένα είναι σίγουρο , η ατέλειωτη χαρά, και η μακαριότητα είναι όλα δικά σας>>. Αντίθετα, θα στερήσει και θα αποπέμψει στην αιώνια κόλαση τούς αμετανόητους αμαρτωλούς , τού ιδιοτελείς, τούς εγωπαθείς , αυτούς πού έδειξαν σκληρότητα προς τούς φτωχούς και πάσχοντες συνανθρώπους τους και αυτό γιατί ενώ είχαν στην διάθεσή τους όλα τά μέσα για να κάνουν το καλό -αυτοί – δεν έχουν αγάπη στην καρδιά τους , δέν το κάνουν. Και πώς είναι δυνατόν τέτοιοι άνθρωποι να μείνουν με τον Θεό τής Αγάπης και τού ελέους και θα είναι αυτοί – πού ώς καταδικασμένοι – θα χτυπούν το στήθος τους,, θα θρηνούν και θα οδύρονται.. Οί δίκαιοι θα δοξάζουν, θα δοξολογούν και θα ομολογούν μαζί με τούς αγγέλους τον Πανάγαθο Θεό. Άξιο προσοχής για όλους εμάς , είναι ότι ο ίδιος ο Χριστός σέ αυτήν την Ευαγγελική Περικοπή, δεν μιλάει για μεγάλα και δύσκολα έργα αγάπης, δεν μιλάει για την παροχή όλων των υπαρχόντων μας στους φτωχούς και τούς ενδεείς, για περιπέτειες προς υπεράσπιση των αδικουμένων , αυτών πού κινδυνεύουν, ούτε για την θυσία τής ίδιας τής ζωής μας, για την σωτηρία των άλλων - και βεβαίως – αυτά είναι τά μεγάλα και θαυμαστά – γεμάτα φλόγα- έργα αγάπης. Αναφέρει – λέω – μερικά απλά έργα αγάπης τής καθημερινής ζωής , λίγη τροφή στον πεινασμένο, ένα ρούχο στον γυμνό, ένα ποτήρι νερό στον διψασμένο, μια επίσκεψη στον άρρωστο και τον φυλακισμένο Και ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει τίς δυνατότητες να μην κάνει αυτά τά έργα, και άλλα τόσο – ασήμαντα ή σημαντικά – προς αυτά , παρόμοια έργα; Άς σκεφτούμε – όμως- ότι ο Θεός α) από τήν μία μάς δίνει τά αγαθά και τά μέσα για την πραγματοποίηση αυτών των καλών έργων και β) από την άλλη – με το χέρι ενός επαίτη ή ενός πάσχοντα- ζητάει – από εμάς – να τού δώσουμε κάτι από αυτά πού Εκείνος – ο Θεός – πλουσιοπάροχα μάς έδωσε; Και δεν αποτελεί σκληρότητα , παραλογισμό αλλά και αχαριστία προς τον θεό, αλλά και δικός μας όλεθρος, η άρνησή μας στην <<τέλεση>> αυτών των έργων αγάπης ; Και όμως , αυτά είναι εκείνα τά μικρά – αλλά γεμάτα με φλόγα άπειρης αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας – πού θα πάρουμε μαζί μας όταν <<αναχωρήσουμε>> από αυτόν τον μάταιο κόσμο; Και αλήθεια , πόσο , πολύτιμο , πόσο ανεκτίμητο πλεονέκτημα αλλά και εφόδιο – για την αιωνιότητα – είναι τά καλά έργα; Αμήν !!!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ 2025 Ήδη από την προηγούμενη Κυριακή τού ΤΕΛΩΝΟΥ & ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ βρισκόμαστε στην προπαρασκευαστική Περίοδο τού Τριωδίου πού σάν αποτέλεσμα είχε την διδαχή τού τρόπου τής προσευχής , τολμώντας να πώ και να ι9έσω υπ’ όψιν όλων μας, ότι θα πρέπει για να φτάσουμε στον τελικό μας σκοπό την Σταύρωση την Ταφή και την Ανάσταση τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού – να έχουμε τά προτερήματα του Φαρισαίου και την ταπείνωση του Τελώνη . Όλοι όσοι , όμως βρεθήκαμε σήμερα στον Ιερό Ναό ακούσαμε την Δεύτερη στήν σειρά Ευαγγελική περικοπή αυτής τής Περιόδου – του Ασώτου Υιού. Και Προσπαθώντας να κατανοήσουμε το βαθύτερο νόημά της θα πρέπει να καταλάβουμε , ότι ο Θεός πατέρας μας, περιμένει μέχρι το τέλος τόσο από όλους εμάς – αλλά και από τον κάθε αμαρτωλό- την ειλικρινή & πραγματική μετάνοια και επιστροφή μας και πού εκεί βρίσκεται για όλους μας – όπως και στον Άσωτο Υιό τής σημερινής Ευαγγελικής περικοπής- η τού πατέρα ανοικτή αγκαλιά τού ουράνιου πατέρα μας, για να μάς αποκαταστήσει στην υϊοθεσία του, να μάς δώσει και να μάς κάνε μετόχους στην ουράνια δόξα του , να δώσει την εντολή στους αγγέλους του για να ξεκινήσει η ουράνια πανήγυρη και χαρά , γιατί ό ίδιος μάς είπε :<<χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων τού Θεού, επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντα>> (Λουκ ιε’ , 10) κατανοώντας το πόσο απέραντο είναι το πλάτος και το βάθος τής αγάπης και τού ελέους του Θεού Πατέρα μας προς τον κάθε έναν από εμάς. Άς μην μείνουμε όμως εκεί άς προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε και να καταλάβουμε πάρα πολύ καλά ότι η αμαρτία είναι αυτή πού φέρνει την στέρηση , την πείνα τόσο την υλική όσο και την πνευματική και πού συνοδεύεται από τήν καυστική δίψα . Όλα αυτά , όμως θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι μόνο κοντά στον Χριστό και στον πλούσιο οίκο τού Ουράνιου πατέρα μας, υπάρχουν η αληθινή τέρψη , η πραγματική χαρά, η ειρήνη , ο πλήρης χορτασμός , αλλά και η βαθιά και απόλυτη ικανοποίηση. Και δεν πρέπει να μείνουμε εκεί , υπάρχει σίγουρα κάτι πιο σημαντικό πού πρέπει όλοι εμείς να καταλάβουμε. Το πόσο φοβερή και τρομερή είναι η αθλιότητα πού προκαλεί η αμαρτία, και πόσο μεγάλη και σημαντική είναι η ανόρθωση πού οδηγεί και δημιουργεί και φέρνει ώς αποτέλεσμα η πραγματική – μέσα από τά δάκρυα - μετάνοια και – ειλικρινή διαπίστωση τής αμαρτωλότητα μας- επιστροφή, και πόσο τραγική και ανυπόφορη είναι η οδύνη και η πικρία τής χωρίς επιστροφή ηθελημένης αποστασίας τού ανθρώπου , και πόσο απερίγραπτα υπέροχη είναι χαρά και η άνεση – τής ηθελημένης από εμάς – επιστροφής των αμαρτωλών στον Ουράρανιο Πατ’έρα μας! ΑΜΗΝ !

Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2025 Ομιλία Μητροπολίτη Καλαβρύτων κατά την παραλαβή Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως αγιοκατατάξεως Χριστοφόρου Παπουλάκου

Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2025 Ομιλία Μητροπολίτη Καλαβρύτων κατά την παραλαβή Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως αγιοκατατάξεως Χριστοφόρου Παπουλάκου 10 – 12 Φεβρουαρίου 2025, Φανάρι Παναγιώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικέ Πατριάρχα Κύριέ μοι κ. Βαρθολομαῖε, Θείᾳ εὐδοκίᾳ εὑρισκόμεθα καί πάλι στό Σεπτό Κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου, ὑπό τήν πεπνυμένη καί κλεινή Πατριαρχία Σας, συνεχίζεται ἡ παράδοση ἁγιότητος καί κενωτικῆς προσφορᾶς τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἰς δόξαν τοῦ ὑπερυμνήτου Ὀνόματος τοῦ Θείου Αὐτῆς Δομήτορος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὡς ἐκ τούτου, ἔμπλεοι αἰσθημάτων χαρᾶς, υἱϊκῆς εὐγνωμοσύνης καί εἰλικρινοῦς ἐν Χριστῷ ἀγάπης, βαθυσεβάστως προαγόμεθα ὅπως ἐκφράσουμε πρός τήν Ὑμετέρα Θειοτάτη Παναγιότητα τίς πλέον ἔνθερμες εὐχαριστίες μας γιά τήν μεγάλη τιμή, τήν ὁποία περιεποιήσατε στό πρόσωπο τῆς ἡμετέρας ἐλαχιστότητος, παρέχοντας τήν σεπτή εὐλογία Σας προκειμένου νά Σᾶς ἐπισκεφθοῦμε καί νά ὑποβάλουμε βαθυκλινῶς καί πατροποθήτως τά εἰλικρινῆ σεβάσματά μας. Προπάντων, ὅμως, Παναγιώτατε, κατά τήν παροῦσα ἡμέρα – ὁρόσημο γιά τήν Θεόσωστο Ἐπαρχία τῶν Καλαβρύτων καί τῆς Αἰγιαλείας, ἐν πάσῃ τιμῇ καί εὐλαβείᾳ, Σᾶς ἐκφράζουμε τίς ἄπειρες καί πλέον ἐγκάρδιες εὐχαριστίες τόσο τῆς ἡμετέρας ταπεινότητος, ὅσο καί τοῦ εὐλαβοῦς κλήρου, τῶν φιλοθέων ἀρχόντων καί τοῦ φιλαγίου λαοῦ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως, γιά τήν ἀνεκτίμητη πνευματική εὐεργεσία, τήν ὁποία ἡ Ὑμετέρα Περισπούδαστος Παναγιότης μᾶς ἐπεφύλαξε, διά τῆς κατατάξεως στίς Δέλτους τῶν Ἁγίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ ἐξ Ἄρμπουνα Καλαβρύτων Μοναχοῦ Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου τοῦ ἐπιλεγομένου “Παπουλάκου”. Τόν ἐν Τριάδι προσκυνούμενο Θεό μεγαλύνοντες ὅτι μᾶς κατηξίωσε τῆς ἀνεκλαλήτου ταύτης χαρᾶς, ἐκφράζουμε ὡσαύτως ἔνθερμες εὐχαριστίες τόσο πρός τήν, περί τήν Ὑμετέρα Θεοτίμητο Κορυφή, Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο, ὅσο καί πρός τήν, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Κανονική Ἐπιτροπή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Σήμερα, Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, πού διά τῶν τιμίων χειρῶν Σας παραλαμβάνουμε τήν ἐπίσημη Πατριαρχική καί Συνοδική Πράξη τῆς Ἁγιοκατατάξεως τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου τοῦ “Παπουλάκου”, τοῦ θερμουργοῦ αὐτοῦ διδασκάλου τῶν θείων τῆς Ἐκκλησίας Δογμάτων, τοῦ ζηλωτοῦ καί πυρίπνου αὐτοῦ ἐργάτου τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου, σύμπας ὁ κλῆρος καί ὁ λαός τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας συγχαίρει καί συναγάλλεται, καθώς, διά τῶν θεοφωτίστων ἐνεργειῶν Σας, ἀπέκτησε ἕναν ἀκόμη θεοπειθῆ πρεσβευτή ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Ἀρχιποίμενος Χριστοῦ, πρός τόν Ὁποῖον δύναται νά προσεύχεται “ὑπέρ εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καί τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως”. Εὐγνωμονοῦμε τήν Ὑμετέρα Θεοφρούρητο Παναγιότητα ἐκ μυχαιτάτων καρδίας, διότι διά τῆς ἀνυστάκτου πατρικῆς Σας μερίμνης καί φροντίδος, δέν παύετε νά ἑδραιώνετε τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας “ἐπί τῷ θεμελίῳ τῶν Ἀποστόλων καί Προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ”, ἐνισχύοντας διαρκῶς τόν πνευματικό ἀγῶνα τοῦ λογικοῦ μας ποιμνίου ὥστε, ἐμπνεόμενοι ὑπό τοῦ θείου ἐγκαλλωπίσματος τῆς Θεοσώστου Ἐπαρχίας μας Ὁσίου Χριστοφόρου τοῦ “Παπουλάκου”, νά καταστοῦμε ἐπαξίως “συμπολῖται τῶν Ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ”. Σεπτέ Προκαθήμενε τῆς Ἁγιοτόκου Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, Κατακλείοντες, παρακαλοῦμε ὅπως δεχθεῖτε, τοῦτο μέν, τίς ταπεινές καί ἐγκάρδιες εὐχαριστίες μας δι’ ὅσα θεαρέστως ἐπεδαψίλευσεν ἡ γενναιόδωρος πατρική Σας ἀγάπη ὑπέρ τῆς πνευματικῆς προόδου καί τῆς σωτηρίας τοῦ θεολέκτου λαοῦ μας, τοῦτο δέ, τίς ταπεινές μας εὐχές, ὥστε ὁ Δωρεοδότης Κύριος, πρεσβείαις τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Χριστοφόρου τοῦ “Παπουλάκου”, νά Σᾶς χαρίζει ἀκλόνητη ὑγεία καί ἐξ ὕψους δύναμη, πρός ἐξακολούθηση τῆς Χριστοπρεποῦς ποιμαντορίας Σας, διά τῆς ὁποίας, ὡς ἔμψυχο παλλάδιο τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἔνδοξος λαμπαδηφόρος τῆς ἄσβεστης φλόγας τοῦ ἱεροῦ Φαναρίου καί τῆς ἀκραιφνοῦς ἡμῶν πίστεως, κηρύσσετε, ἔργοις καί λόγοις, τό Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, πρός δόξαν τοῦ εὐλογητοῦ Τρισαγίου Θεοῦ καί αἶνον τῆς τοῦ Χριστοῦ Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνουμένου Θεοῦ εἴησαν μετά πάντων ἡμῶν. Ἀμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ 2025

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Το μυστικό της επιστροφής

ΤΙ ΚΑΝΕΙ, αγαπητοί μου, τον άνθρωπο ν' αφήνει το δρόμο της αμαρτίας και να επιστρέφει στο Χριστό; Αυτό βλέπουμε σήμερα στην παραβολή του ασώτου.

Όταν ό Κύριος κήρυττε, όπως σημειώνουν οι εύαγγελισταί, «ό λαός άπας έξεκρέματο αυτού άκούων» (Λουκ. 19,48), όλοι εκρέμοντο από τα χείλη του, και αυθόρμητα έλεγαν «Ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ό άνθρωπος» (Ίωάν. 7,46). Όλοι θαύμαζαν το Χριστό. Πόσοι όμως τον άκουγαν όχι μόνο με τα αυτιά του σώματος αλλά και με τα αυτιά της ψυχής; Πόσοι εδονούντο ψυχικώς; Πόσοι άλλαζαν και επέστρεφαν στην ευθεία οδό; Λίγοι έκαναν πράξει τα λόγια του Χριστού. Τι λοιπόν συνέβαινε σ' αυτούς;

Το μυστικό της επιστροφής αυτών των ολίγων βρίσκεται στο εξής. Αυτοί δεν έμεναν απλώς στο θαυμασμό βύθιζαν συγχρόνως το βλέμμα στη δική τους καρδιά και παρατηρούσαν την αθλιότητα τους. Ω, Τι συναισθήματα τους έφερνε αυτή ή συγκριτική εξέτασης! Απέναντί τους ήταν εκείνος πού δόλος δέ βρέθηκε στο στόμα του (πρβλ. Ίωάν. 1,47), εκείνος πού ήταν ανεξάντλητος ωκεανός αγάπης, εκείνος πού πονούσε στη δυστυχία των ανθρώπων. Έβλεπαν ένα μεγαλείο, μια μορφή ιδανική. Αυτοί Τι ήταν εμπρός του; ελεεινοί και τρισάθλιοι. Ό Χριστός ύψος, αυτοί βάραθρο. Ό Χριστός κορυφή, —«εκάλυψεν ουρανούς ή αρετή αυτού» ('Αμβ. 3,3)—, αυτοί άβυσσος κακίας και διαφθοράς. Αυτή λοιπόν ή τρομακτική απόσταση, πού τους χώριζε από το Χριστό, τους συγκλόνιζε, τους έφερνε σε περισυλλογή, τους δημιουργούσε τον πόθο, τον έρωτα του μεγαλείου. Αυτό τους έκανε ν' αφήσουν τα χαμηλά, τη ζωή της αμαρτίας, και να πετάξουν ψηλά, σε κόσμους όμορφους, «ηθικούς, αγγελικά πλασμένους», να έλκύωνται από το μεγαλείο του Χριστού, για να γίνουν μικρόχριστοι επί της γης. Αν οι άλλοι, το πλήθος, έμειναν στάσιμοι στα λιμνάζοντα έλη της αμαρτίας, αυτό οφείλεται στο ότι αυτοί θαύμαζαν μεν το μεγαλείο του Χριστού, δεν έστρεφαν όμως το βλέμμα και προς τα έσω, δεν έβλεπαν και τη δική τους αθλιότητα. Αν έστρεφαν το βλέμμα στην καρδιά τους, ή τρομακτική αντίθεση θα τους οδηγούσε σε σοβαρές σκέψεις, θα τους αναστάτωνε, θα τους έκανε να πάρουν ταπεινωμένοι το δρόμο της επιστροφής, της αλλαγής, της σωτηρίας. Θέλετε μερικά παραδείγματα; Όταν ό Κύριος πέρασε από την Ιεριχώ, πολύς κόσμος έτρεξε να τον ακούσει από περιέργεια. Τίνος όμως την καρδιά διαπέρασε το ηλεκτρικό ρεύμα του λόγου του; τίνος ή συνείδηση ξύπνησε; Ποιος από 'κείνο το συρφετό ένιωσε το Χριστό; Μόνο ό Ζακχαίος. Αυτός πέταξε λίγο πάνω από το χώμα και την ύλη, ανέβηκε στη συκομορέα αντίκρισε τον Ιησού και συγκλονίστηκε. Έκανε σύγκριση με τη δική του αθλιότητα. Ό Ιησούς δεν είχε ούτε δραχμή στην τσέπη, αυτός είχε ποσά αμύθητα• ό Ιησούς δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι (βλ. Ματθ. 8,20 Λουκ. 9,58), αυτός είχε το καλύτερο μέγαρο• ό Ιησούς περιόδευε πόλεις και χωριά «ευεργετών και ίώμενος» (Πράξ. 10,38), ήταν ή παρηγοριά και ό προστάτης των χηρών και ορφανών, αυτός σκόρπιζε θλίψη και πόνο, αφού τους έκλεβε το ψωμί με το νόμο. Αυτή ή τρομακτική απόσταση μεταξύ αυτού και του Χριστού τον συγκλόνισε, και πήρε αποφασιστικά το δρόμο της επιστροφής. Ήθελε να πλησίαση στο μεγαλείο του Χριστού πού λέει «Πώλησαν σου τα υπάρχοντα και δός πτωχοίς» (Ματθ.19,21). Και δεν έφθασε μεν στο σημείο αυτό. είπε όμως• «Τα ήμισυ των υπαρχόντων μου. Κύριε, δίδωμι τοις πτωχοίς» (Λουκ. 19,8). Βρέθηκε, εν πάση περιπτώσει, στην οδό πού οδηγεί στο μεγαλείο φάνηκε δε πολύ ανώτερος από τον πλούσιο εκείνο νεανίσκο πού «απήλθε λυπούμενος» (Ματθ. 19,22• Μάρκ. 10,22), όταν ό Κύριος του έδειξε το ύψος της ακτημοσύνης.

"Άλλο παράδειγμα. Αν ή Σαμαρείτης επέστρεψε στο Χριστό και έγινε ή αγία Φωτεινή, το μυστικό της επιστροφής της βρίσκεται στο ότι,  όταν αντίκρισε το μεγαλείο του Χριστού, είδε συγχρόνως και τη δική της αθλιότητα. Διέκρινε εμπρός της κάποιον με ανώτερο πνεύμα, πού έβλεπε κι αυτήν σαν παιδί του Θεού, δεν εξέταζε σε ποια φυλή ανήκει ούτε τίνος χρώματος είναι. Εμπρός της είχε ένα προφήτη, πού της είπε με λεπτομέρειες τα αμαρτήματα της. Τέλος ή υψηλή διδασκαλία του ότι «πνεύμα ό Θεός» (Ίωάν. 4,24) κι ότι μπορεί να λατρεύεται παντού, τη συγκλονίζει. Βλέπει όμως έπειτα και τη δική της αθλιότητα και τρομάζει. Τι ήταν αυτή; Μία πόρνη πέντε άντρες είχε αλλάξει, κι αυτός πού είχε τώρα δεν ήταν άντρας της. Εμπρός στο Χριστό ένιωσε ράκος. Και όμως βλέπει τον ήλιο - Χριστό να καταδέχεται ν' αγγίζει το δικό της βόρβορο. Αυτή ή συναίσθηση ότι είναι μηδέν, ιδού, αγαπητοί μου, το μυστικό της επιστροφής της.

Άλλ' εκεί πού καθαρότερα φανερώνεται ποιο είν' εκείνο πού κάνει τον άνθρωπο να επιστρέφει στο Θεό, είναι ή σημερινή παραβολή. Ό άσωτος, όταν σώθηκαν τα λεφτά κι από την πείνα κατήντησε χοιροβοσκός κ' έτρωγε ξυλοκέρατα, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Ένα βασιλόπουλο αυτός, να βοσκή χοίρους! Το περιβάλλον εκείνο του είναι αφόρητο. 'Αλλ' αφού είχε γίνει ακάθαρτος σαν τους χοίρους πού έβοσκε, έτσι του άξιζε. Αυτή ή απερίγραπτη αθλιότης δημιουργεί στην ψυχή του ένα συναίσθημα συντριβής. Κλαίει. Ή σκέψη του πετά στο πατρικό του, όπου κι αυτοί ακόμα οι δούλοι περνούν καλύτερα. Ω το μεγαλείο του πατρικού του σπιτιού, ω ή δική του αθλιότης!

Συγκλονίζεται. Και ακριβώς εδώ, αγαπητοί μου, μεταξύ του μεγαλείου και της αθλιότητος, παίχθηκε το δράμα της επιστροφής του.

Από τα παραδείγματα αυτά καταλαβαίνουμε, ότι το μυστικό της επιστροφής βρίσκεται σε δύο σημεία στο θαυμασμό της πίστεως και στη δική μας αύτομεμψία.

Αδελφοί μου! Ή θρησκεία του Ιησού μας έχει μεγαλείο, ή Εκκλησία είναι ύψος θαυμαστό. Μέσα σ' αυτήν ακούγεται το «Αγαπάτε αλλήλους» (Ίωάν. 13,34' 15,12), το «Έλθέτω ή βασιλεία σου» (Ματθ. 6,10), βασιλεία δικαιοσύνης, αγάπης, αδελφοσύνης, ειρήνης.

Άλλα δεν ωφελεί να μείνουμε μόνο σ' αυτό το θαυμασμό. Πρέπει συγχρόνως να στρέψουμε την προσοχή και κάπου άλλου να εξετάσουμε τον εαυτό μας, να δούμε την αθλιότητα μας, ν' αναλογιστούμε σε ποια απόσταση από το μεγαλείο αυτό βρισκόμαστε εμείς, όπως έκανε ό άσωτος.

Αν το κάνουμε αυτό, θα διαπιστώσουμε την τρομακτική αντίθεση. Ή διαπίστωσης αυτή θα μας βάλει σε ανησυχία και σοβαρές σκέψεις. Και έτσι μπορεί να γεννηθεί μέσα μας ή ώθηση ν' αφήσουμε τα χαμηλά, να πάρουμε ταπεινωμένοι το δρόμο της επιστροφής, και βαδίζοντας συνεχώς προς την κορυφή να βρεθούμε τέλος στην πατρική οικία και να δεχθούμε όπως ό άσωτος τον εναγκαλισμό της σωτηρίας.

Θαυμασμός λοιπόν και αύτομεμψία. Άλλ' υπάρχει σήμερα θαυμασμός του μεγαλείου; Θαυμάζουμε εμείς την πίστη μας; Οι άνθρωποι της εποχής του Χριστού τον θαύμαζαν. Αργότερα οι άνθρωποι θαύμαζαν τους πατέρας της Εκκλησίας, τους μάρτυρες, τους οσίους. Τα περασμένα χρόνια οι προγονοί μας μελετούσαν τους βίους των αγίων και θαύμαζαν τη ζωή, τις αρετές, τα παθήματα, τα μαρτύρια τους. Σήμερα εμείς Τι θαυμάζουμε; Μήπως έπαυσε τώρα ή θρησκεία μας να έχη δύναμη και αίγλη; Όχι. Ό «Χριστός χθες και σήμερον ό αυτός και εις τους αιώνας» (Έβρ.13,8). Και όμως έπαυσε ό θαυμασμός για την πίστη μας. Αλλά θαυμάζουμε τώρα• πράγματα εφήμερα, ανθρώπινες θεωρίες πού περιέχουν λάθη, πρόσωπα άσωτα και διεφθαρμένα, με δυο λόγια τα μικρά και ασήμαντα. Όλα τα θαυμάζουμε, πλην του Ιησού Χριστού. Ώ γενεά πονηρά Και διεστραμμένη!
Έπαυσε ό θαυμασμός προς τη θρησκεία μας, άλλ' έπαυσε και η προς τα έσω στροφή μας. Παύσαμε να εξετάζουμε τον εαυτό μας, να βλέπουμε την αθλιότητα μας. Ή αμαρτία κανένα δεν ανησυχεί. Πώρωσης άνευ προηγούμενου επικρατεί στις συνειδήσεις. Για αυτό λίγοι βρίσκονται στην οδό της μετανοίας, μικρό - πολύ μικρό είναι το ποίμνιο του Ιησού.

Αδελφοί μου δύο είναι τα αίτια της απομακρύνσεως των περισσοτέρων από το Θεό ή έλλειψης θαυμασμού προς τη θρησκεία μας και ή έλλειψης αυτοεξετάσεως. Ας ευχηθούμε, όλοι ν' ανακαλύψουμε το μυστικό, το δρόμο αυτό της επιστροφής και μαζί με τον άσωτο υιό ν' αναφωνήσουμε κ' εμείς• «Ανάστατες πορευσόμεθα πρός τον πατέρα...» (Λουκ. 15,18)• αμήν.

Επίσκοπος Αυγουστίνος
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, ή οποία έγινε στην αίθουσα του συλλόγου "40 Μάρτυρες" Κοζάνης την 9-2-1 958.

Καταγραφή και σύντμησης 27-02- 2005