Εισόδια της Θεοτόκου 2020

 

Εισόδια της Θεοτόκου

 

Ἔνδον τρέφει σε Γαβριὴλ ναοῦ, Κόρη, Ἥξει δὲ μικρὸν καὶ τὸ Χαῖρέ σοι λέξων. Βῆ ἱερὸν Μαρίη τέμενος παρὰ εἰκάδι πρώτῃ.

Βιογραφία Η ευσεβής Άννα σύζυγος του Ιωακείμ, πέρασε τη ζωή της χωρίς να μπορέσει να τεκνοποιήσει, καθώς ήταν στείρα. Μαζί με τον Ιωακείμ προσευχόταν θερμά στον Θεό να την αξιώσει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, με την υπόσχεση ότι θα αφιέρωνε το τέκνο της σε Αυτόν. Πράγματι, ο Πανάγαθος Θεός όχι μόνο της χάρισε ένα παιδί, αλλά την αξίωσε να φέρει στον κόσμο τη γυναίκα που θα γεννούσε το Μεσσία, το Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Όταν η Παναγία έγινε τριών χρόνων, σύμφωνα με την παράδοση, η Άννα και ο Ιωακείμ, κρατώντας την υπόσχεσή τους, την οδήγησαν στο Ναό και την παρέδωσαν στον αρχιερέα Ζαχαρία. Ο αρχιερέας παρέλαβε την Παρθένο Μαρία και την οδήγησε στα Άγια των Αγίων, όπου δεν έμπαινε κανείς εκτός από τον ίδιο, επειδή γνώριζε έπειτα από αποκάλυψη του Θεού το μελλοντικό ρόλο της Αγίας κόρης στην ενανθρώπιση του Κυρίου. Στα ενδότερα του Ναού η Παρθένος Μαρία έμεινε δώδεκα χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα ο αρχάγγελος Γαβριήλ προμήθευε την Παναγία με τροφή ουράνια. Εξήλθε από τα Άγια των Αγίων, όταν έφθασε η ώρα του Θείου Ευαγγελισμού.

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος δ’. Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ, τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν, Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς. Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ Ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνεύματι θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.  Οἶκος Τῶν ἀπορρήτων τοῦ Θεοῦ καὶ θείων μυστηρίων, ὁρῶν ἐν τῇ Παρθένῳ, τὴν χάριν δηλουμένην, καὶ πληρουμένην ἐμφανῶς, χαίρω, καὶ τὸν τρόπον ἐννοεῖν ἀμηχανῶ τόν ξένον καὶ ἀπόρρητον, πῶς ἐκλελεγμένη ἡ ἄχραντος, μόνη ἀνεδείχθη ὑπὲρ ἅπασαν τὴν κτίσιν, τὴν ὁρατὴν καὶ τὴν νοουμένην. Διό, ἀνευφημεῖν βουλόμενος ταύτην, καταπλήττομαι σφοδρῶς νοῦν τε καὶ λόγον, ὅμως δὲ τολμῶν, κηρύττω καὶ μεγαλύνω· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.

 

Κυριακή η’ Λουκά - ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ (2020)

Κυριακή   η’ Λουκά  - ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ   (2020)

       Φαινομενικά , ήρθε ο Νομικός , να συμβουλευτεί τον Κύριο , να <<αναζητήσει>> την λύση μίας σοβαρότατης απορίας του , να πληροφορηθεί δηλαδή το ν τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να <<κληρονομήσει>> την αιώνια ζωή.

        Στην πραγματικότητα όμως , ήρθε να <<πειράξει>> τον Κύριο , να του θέσει το δύσκολο πρόβλημα και μέσα από αυτή την ερώτηση και την απάντηση πού περίμενε αυτός να ακούσει από το στόμα του Κυρίου , να τον <<εκθέσει>> στα μάτια του λαού. Γεμάτος από περισσή υποκρισία, ο μικρός αυτός και δοκησίσοφος νομικός , ρώτησε << Διδάσκαλε , τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;>> 

        Φυσικό είναι ο παντογνώστης Κύριος να γνωρίζει την δολιότητα της ερώτησης του Νομικού. Αλλά για να δώσει διδαχή , όχι μόνο στον Νομικό αλλά και στον λαό , αλλά και διά μέσου των αιώνων σε όλους εμάς τους πιστούς , δέχθηκε την συζήτηση αυτή, απαντώντας στον Νομικό με μία άλλη ερώτηση : <<τι επί του θέματος γράφει ό Νόμος;>>

Εκείνος , όμως . για να μην φανεί μπροστά στα μάτια του λαού αλλά και του Κυρίου , ότι αγνοεί τον Νόμο , απάντησε πιθανόν ίσως και με την δύναμη της φωνής του , για γίνει πιστευτ’ός , <<αγάπα τον τον πλησίον σου ως εαυτόν>> . <<Αυτό, λοιπόν πράξε και σύ>> , του είπε ό Κύριος <<και θα κληρονομήσεις την αιώνιον ζωήν>>

Ντροπιασμένος πλέον, ο Νομικός , επιθυμώντας να δικαιολογηθεί , έκανε μια δεύτερη ερώτηση , η οποία  τον εξέθεσε ακόμα περισσότερο στα μάτια του λαού << και τις εστί μου πλησίον;>>

       Φανταστείτε το , αυτός Νομικός , μελετητής και ερμηνευτής του Νόμου του Θεού , παραδέχεται με ένα του ερώτημα , ‘ότι δεν γνώριζε ποιος είναι ο πλησίον του!!!

        Ερώτηση καίρια, και με αφορμή αυτή του την ερώτηση ε’ιπε την θαυμαστή Παραβολή του Καλού Σαμαρείτου , πού όσοι βρεθήκαμε σήμερα στην εκκλησία ακούσαμε από τά χείλη του ιερουργούντος Ιερέως διά της γραφίδος του Αποστόλου & Ευαγγελιστού Λουκά. Η ίδια η πλοκή της παραβολής , άφταστη, οι σκηνές τις δραματικές οι αλήθειες οι οποίες οί οποίες αποκαλύπτονται μέσα από αυτή σπουδαιότατες. Σ’ αυτές τις λίγες παραστατικότητες περιγραφόμενες γραμμές, ο Κλυριος κατά τον πλέον εποτικό τρόπο, λέι σ’ αυτούς τότε , αλλά και σε όλους εμάς ποιος είναι ο πλησίον, ενώ ταυτόχρονα, υποδηλώνοντας μας, το δρά μα του πεσόντος εξ’ αιτίας της αμαρτίας ανθρωπίνου γένους , αλλά και του μυστηρίου της ενσάρκου οικονομίας.

        Και αρχίζει να μας την περιγράφει παραστατικά : <<Κάποιος άνθρωπος και συγκεκριμένα, Ιουδαίος καθώς κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ, στην Ιεριχώ, έπεσε στα χέρια ληστών , τον πλήγωσαν θανάσιμα, τον γύμνωσαν και ετοιμοθάνατο τον άφησαν πλέον στον δρόμο. Συμπωματικά ένας ιερέας , βλέποντας το θλιβερό αυτό θέαμα του τραυματισμένου θανάσιμα, και τον εγκαταλείπει, προσπερνώντας τον. Όμως και ο επόμενος περαστικός , ένας Λευϊτης αυτή την φορά τρομακρατημένος ίσως – ότι στματώντας να τον περιποιηθεί μπορεί να βρεθεί στην ίδια θέση, χωρίς να τον βοηθήσει τον προσπέρασε. Και εκείνος ο θανάσιμα τραυματισμένος ίσως να είχε πεθάνει εάν δεν βρισκόταν στον δρόμο του  , ο Σπλαγχνικός Σαμαρείτης.  

        Αυτός γεμάτος στοργή και αγάπη και συμπόνοια προς τον συνάνθρωπο του, προθυμοποιήθηκε , αμέσως να τον περιποιηθεί και να τον σώσει από τον επερχόμενο θάνατο. Του έπλυνε με κρασί και λάδι τις πληγές του για να τον προφυλάξει από την μόλυνση , τις έδεσε προσεκτικά , για να σταματήσει την αιμορραγία,  αδιαφορώντας για τους κόπους και τους κινδύνους, τον βάζει στο δικό του ζώο , και περπατώντας πεζός, βοηθώντας τον τραυματία, μέχρι να φτάσουν σε κάποιο πανδοχείο της εποχής. Εκεί τον περιποιήθηκε ό ίδιος προσωπικά, με ιδιαίτερη επιμέλεια.

Το πρωί της επόμενης ημέρας συνέστησε στον πανδοχέα να τον φροντίσει και να τον περιποιηθεί με ενδιαφέρον για την θεραπεία του και ανάρωσή του του έδωσε δύο δηνάρια, για τά μέχρι τότε έξοδά του , και του είπε , ότι επιπλέον αυτός θα ξοδέψει , όταν επανέλθει , θα του πληρώσει όλα τά έξοδα.>> Και εδώ η παραβολή του καλού Σαμαρείτου τελειώνει.

        Όμως ό Κύριος δεν μένει εδώ προχωράει , πιο πέρα, απευθυνόμενος στον Νομικό τον ρώτησε <<ποιος από τους τρείς αυτούς νομίζεις σύ ότι φάνηκε πραγματικός πλησίον είς τον ληστευμένον και πληγωμένον αυτόν άνθρωπον;..  Λαμβάνοντας την απάντηση , του περισσότερο ντροπιασμένου Νομικού , ο οποίος αναγκάστηκε να ομολογήσει άθελά του μια μεγάλη αλήθεια << ό ποιήσας το έλεος >>., λαμβάνοντας την απάντηση του Κυρίου ;<<,Πορεύου και σύ ποίει ομοίως>>.

        Ποιος άλλος από τον ίδιο τον Κύριο , θα μπορούσε με τόση αμεσότητα, , καθαρότητα και παραστατικότητα να «ζωγραφίσει» και με τόση ζωηρότητα να αισθητοποιήσει μπροστά στα μάτια του καθενός από εμάς την έννοια του πλησίον.

        Και αυτό το κάνει ό Κύριος για να μας πεί ότι κάθε άνθρωπος , ακόμα και ο αλλοεθνής και εχθρόςαυτός είναι ο πλησίον – ο αδελφός μας – αυτός πού με όλη μας την καρδιά πρέπει – ανιδιοτελώς- εμείς να αγπάμε και σε κάθε περίσταση ανάγκης του και δικής του θλίψης και δυσκολίας να του συμπαραστεκόμαστε, χωρίς να υπολογίζουμε κόπους, κινδύνους, ανάγκες , αλλά και κάθε είδους θυσίες από μέρους μας. Μεγάλη προϋπόθεση όμως – για όλα αυτά- θα πρέπει να είναι – ότι η από μέρους μας αγάπη θα πρέπει να πλημμυρίζει πάντοτε την καρδιά μας και να μην αφήνει στάσιμη την οποιαδήποτε καλή και φιλάνθρωπη δραστηριότητά μας. Αυτή και μόνο αυτή η αγάπη είναι πού θα μας δώσει δύναμη, και φτερά, και θας καάνει πρόθυμους , ώστε χωρίς καμία δυσκολία να σπεύδουμε <<είς βοήθειαν>> των αδελφών μας, πού έχουν την οποιαδήποτε ανάγκη.

        Εκείνο πού θα πρέπει να μας μείνει από αυτήν την ωραία Ευαγγελική Περικοπή και παραστατικότατη παραβολή , θα πρέπει να είναι  Ότι Δεν θα περιμένουμε εμείς να έρθουν αυτοί προς εμάς . Αντίθέτως εμείς – πρέπει- να είμαστε αυτοί πού μόλις – τους εντοπίσουμε- αναζητώντας τους  να τους αντικρύσουμε , κι’ αυτό γιατί υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες πολλοί από αυτούς τους φτωχούς και στερημμένους αδελφούς μας – πού στερούνται και τά αναγκαία-  από συστολή και ντροπή και αξιοπρέπεια  δεν απλώνουν το χέρι τους οι ίδιοι για να ζητήσουν βοήθεια. Εξ’ άλλου όλοι γνωρίζουμε ότι σήμερα ειδικά σ’ αυτήν την δύσκολη κατάσταση πού ζούμε , όλο και πιο περισσότεροι ασθενείς, κατάκοιτοι και φτωχοί, πού είναι κλεισμένοι στ΄ά σπίτια τους καί δεν έχουν την δύναμη να ζητήσουν κάποια βοήθεια.  Και όπως ο πληγωμένος και αναίσθητος της σημερινής παραβολής , δεν είχε ούτε την δύναμη να καλέσει τον Καλό Σαμαρείτη , εκείνος τον μάζεψε και του έδωσε τις πρώτες βοήθειες έτσι και εμείς αφού βρούμε όλους αυτούς πού βρίσκονται γύρω μας στόνν δρόμο της ζωής μας, - οι δικοί μας πλησίον – προβάλει μπροστά μας την ίδια την φωνή του Κυρίου – ως παράδειγμα- την  συγκινητική εικόνα του καλού Σαμαρείτου, και λέει προς τον καθένα από εμάς <<ΠΟΡΕΥΟΥ ΚΑΙ ΣΥ ΠΟΙΕΙ ΟΜΟΙΩΣ >> !!!!!!!!!!!!

 

Έφυγε... για την "γειτονιά των αγγέλων" ο επί έτη πολλά και στυλοβάτης και "φύλακας άγγελος της"

 

 

Σήμερα Ημέρα Πέμπτη και λίγο πριν την πιο "αγαπημένη του περίοδο" την Σαρακοστή προ των Χριστουγέννων έφυγε για την "γειτονιά των αγγέλων" ένας από τους Στυλοβατες της ΕΝΟΡΙΑΣ μας 

Τα τελευταία τριάντα χρόνια Ο κ. + Λουκάς Πολυζος 

Τα θερμά συλλυπητήρια στους συγγενείς του 

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΚΑΙ Ο ΠΡΌΕΔΡΟΣ 

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (8/11/2020) (APO TO ΒΛΟΓ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ)

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (8/11/2020)

Δύο διαφορετικά πρόσωπα βλέπουμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή να συνάπτουν το καθένα εντελώς διαφορετική σχέση με το Χριστό.

Άνδρας επώνυμος το πρώτο πρόσωπο, άρχοντας του τόπου του, καταξιωμένος στην εκτίμηση των συμπολιτών του, πλησίασε τον Χριστό να Τον παρακαλέσει για την ετοιμοθάνατη θυγατέρα του. Ποιος δεν συμπονά έναν πατέρα για το παιδί του!

Το δεύτερο πρόσωπο ήταν μια γυναίκα, άτολμη, φτωχή, απογοητευμένη από κάθε ιατρική βοήθεια, με μακροχρόνια προσωπική αρρώστια.

Και οι δύο επεδίωξαν να συναντηθούν με τον Ιησού. Ο Ιάειρος με περισσότερο θάρρος, η αιμορροούσα με ελάχιστο. Τι να ήλπιζαν άραγε; Είχαν ακούσει ότι ο Κύριος θεράπευε αρρώστους. Γι’ αυτό δεν είχαν να χάσουν τίποτε. Ο ένας φανερά μέσα στο πλήθος, η γυναίκα δειλά μέσα στο συνωστισμό, πλησίασαν τον Ιησού. Πολύς λαός ήταν γύρω από τον Διδάσκαλο, Τον ακολουθούσε και Τον συνέθλιβε!

Όμως, τα δύο αυτά πρόσωπα δεν ήταν απλοί ακροατές της διδασκαλίας του Χριστού. Είχαν βάλει κάποιο στόχο, να Τον πλησιάσουν και να Του ζητήσουν κάτι. Ο καθένας για τον εαυτό του και με τον τρόπο του. Τελικά, ο Ιάειρος φανερά και η αιμορροούσα «κρυφά», πέτυχαν αυτό που επιδίωξαν. Όχι, όμως, με τον τρόπο που το σχεδίαζαν. Έφτασαν εκεί που ήθελαν, όμως, από άλλο δρόμο ο καθένας.

Απέναντι στον πόνο και στο θάνατο οι άνθρωποι είμαστε ίσοι.  Αυτή η πραγματικότητα είναι η δικαιοσύνη του Θεού. Όταν ο άνθρωπος έκοψε τον ομφάλιο λώρο του με τη Ζωή, όταν ο άνθρωπος μπόλιασε την κακία και την αλαζονεία στην αιώνια προοπτική του, τότε παρενέβη η αγάπη του Θεού, μετασχηματίσθηκε σε δικαιοσύνη και παραχώρησε στους ανθρώπους σαν «ευεργεσία» τον πόνο και το θάνατο «για να μη γίνει το κακό αθάνατο».

Μπροστά στον πόνο και στον θάνατο κατεδαφίζονται όλες οι διακρίσεις και οι διαφορές μας, που σαν βουνά είχαμε υψώσει μεταξύ μας. Τότε έρχεται η στιγμή που ο άνθρωπος βιώνει μια τραγική αδυναμία και μια παντέρημη μοναξιά. Τότε βρίσκουμε να μας ενώνει όλους ο ισοπεδωτικός τίτλος της Εκκλησίας «δούλος του Θεού». Ο Ιάειρος έπεσε «παρά τους πόδας του Ιησού και παρεκάλει αυτόν» και η αιμορροούσα γυναίκα «προσπεσούσα, ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού». Είναι οι φοβερές στιγμές του βίου που ο άνθρωπος έρχεται στα όριά του και παραδέχεται την αδυναμία του μπροστά στην παντοδυναμία του Θεού. Και διαπιστώνει τότε ότι ο θησαυρός της ζωής του είναι ο Χριστός. Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Και τι γίνεται; Διαπιστώνει την πραγματική του κατάσταση. Ο άνθρωπος είναι φθαρτός. Τέτοιοι είμαστε. Γι’ αυτό μας πιάνει πανικός μπροστά στο θάνατο και τη φθορά. Η πνευματική μας κατάσταση καταδεικνύεται όχι με τα λόγια, αλλά από το πόσο άνετα στεκόμαστε μπροστά στον πόνο, στην αρρώστια, και κυρίως στον θάνατο. Για τον αληθινά πνευματικό άνθρωπο ο πόνος, η αρρώστια, ο θάνατος είναι πνευματικές αισθήσεις της παρουσίας του Θεού, είναι χαρά. Διότι διαπιστώνει ότι είναι πλέον πιο κοντά στην αγάπη του, που είναι ο Χριστός. Τα εννοούμε αυτά; Τα πιστεύουμε; Τα ζει η ύπαρξή μας; Ή είναι λόγια που λέμε εμείς οι κήρυκες του λόγου του Θεού; Είναι βασικό αυτό.

Η πνευματική ζωή δεν είναι το να γίνουμε καλοί άνθρωποι ή να λυθούν τα προβλήματά μας. Αλλά να είναι χαρά η ζωή μας εν Χριστώ. Όχι πως δεν είμαστε αμαρτωλοί. Αμαρτωλοί είμαστε και θλιβόμαστε, αλλά ελπίζουμε στο έλεος του Θεού. Αυτό είναι η μετάνοια. Είναι η εμπειρία της χαρμολύπης. Λυπούμαι για τα σφάλματά μου. Γνωρίζω τα χάλια μου. Αλλά χαίρομαι για τον Χριστό που είναι η ζωή μου και κινούμαι διαρκώς προς Αυτόν.

Άρα, τι είναι η ζωή μας; Ποιες είναι οι αρχές στη ζωή μας που ο χρόνος μας τις ανανεώνει ως μνήμη, ως γεγονός;

Πρώτα, η πίστη στον Χριστό. Η χαρά μας ποια είναι; Ο Χριστός. Ποια είναι η προοπτική της ζωής μας; Όλα να γίνουν Χριστός. Να χριστοποιηθούν. Να αποκτήσουμε τα μάτια, την καρδιά του Χριστού. Να αποκτήσουμε τον Νου του Χριστού. Όλα να τα βλέπουμε με αυτή την προοπτική. Με αυτό τον τρόπο. Η γυναίκα μου, ο άνδρας μου είναι Χριστός. Τα παιδιά μου είναι ο Χριστός. Εκείνος που θεωρώ εχθρό μου είναι ο Χριστός. Ο αέρας που αναπνέω είναι ο Χριστός. Τα πάντα είναι Χριστός. Και έτσι είναι μια ελευθερία η ζωή μας.

Αυτή είναι η πίστη. Και πώς μπορούμε να γευτούμε την πίστη; Διά της ταπεινώσεως, όπως έκαναν ο άρχοντας Ιάειρος και η αιμορροούσα. Όχι με τα λόγια μας, όχι με τους λογισμούς μας. Όχι με τη φαντασία μας. Αλλά με το άδειασμα της υπάρξεώς μας. Αδειάζουμε από κάθε λογισμό, από κάθε πεποίθηση, από κάθε δικαίωμα, από κάθε βεβαιότητα.

Η μεγαλύτερη πλάνη προέρχεται από το μυαλό μας, από τη βεβαιότητα ότι αυτό είναι σωστό. Μπορεί να ξέρουμε θεωρητικά με το νου μας ποιο είναι το αληθινό και σωστό, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να προσευχόμεθα ο ίδιος ο Χριστός να μας αποκαλύψει ποιο είναι το αληθινό και σωστό.

Και για να μας αποκαλύψει ο Χριστός ποιο είναι το αληθινό και σωστό πρέπει να ερωτούμε τον Χριστό. Και για να μπορούμε να ερωτούμε τον Χριστό και για να μας απαντά, πρέπει να ησυχάζουμε. Να μην πιστεύουμε στο λογισμό μας. Και έτσι σιγά - σιγά με την ταπείνωσή μας έρχεται αυτή η βαθειά προσευχή που είναι η απέκδυση του εαυτού μας και η ένδυση του Χριστού.

Δεν πιστεύω στον λογισμό μου. Οι μεγαλύτερες πλάνες είναι γιατί πιστέψαμε στον λογισμό μας. Για να δούμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού πρέπει να τσαλαπατήσουμε τον εγωισμό μας, τον λογισμό μας και το μυαλό μας. Να αδειάζουμε. Να ησυχάζουμε, να ειρηνεύσουμε. Και όταν περάσουμε από αυτό το στάδιο έρχεται η εμπειρία της αγάπης του Χριστού και αγαπούμε όχι με τη δική μας αγάπη αλλά με την αγάπη του Χριστού.

Και τι φέρνει αυτό; Φέρνει το άλλο γεγονός που καταδεικνύει την αλήθεια της ζωής μας, αν αληθεύουμε εν Χριστώ.

Το πρώτο είναι η αδαπάνητος και αξόδευτος χαρά, το δεύτερο είναι η ενότητα. Η αλήθεια αποδεικνύεται στην ενότητα. Είδατε; «Ο άρτος ο εσθιόμενος, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος». Αυτή οφείλει να είναι η ζωή μας.

Ζητούμε λοιπόν από τον Χριστό να γίνει το κέντρο της ζωής μας, ούτως ώστε η ζωή μας να μην έχει φθορά, να είναι αδαπάνητος, η χαρά να μην ξοδεύεται, να έχουμε αλήθεια μέσα μας και ζωή. Και να ζούμε αυτή την ενότητα του Χριστού με ταπείνωση και αδιάλειπτη προσευχή.

 

 

 

Κσυριακή Ε’ Λουκά – Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου

Κυριακή Ε’ Λουκά – Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου

Ευαγγέλιο Κυριακής: Λουκ. ις’ 19-31

Εἶπεν ὁ Κύριος· 19  ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. 20 πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος 21 καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. 22 ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον  Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. 23 καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν  Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. 24 καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ  Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. 25 εἶπε δὲ  Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· 26 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. 27 εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· 28 ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. 29 λέγει αὐτῷ  Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. 30 ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ  Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. 31 εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Πλουσίου και Λαζάρου

Ο πλούτος καταστρέφει

Ο πλούσιος της Παραβολής του σημερινού Ευαγγελίου φορούσε πανάκριβα αρχοντικά ενδύματα και διασκέδαζε κάθε τόσο με πλούσια συμπόσια. Ούτε που νοιαζόταν καθώς έβλεπε στην εξώπορτά του εκείνον τον φτωχό Λάζαρο παραπεταμένο και γεμάτο πληγές. Πόσο υπέφερε ο δύστυχος! Ήθελε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, καθώς ήταν σχεδόν γυμνός, έρχονταν οι σκύλοι κι έγλυφαν τις πληγές του. Όμως ο Λάζαρος δεν έβγαζε από το στόμα του παράπονο εναντίον του πλουσίου ή του Θεού.

 

Πόσο μεγάλες οι αντιθέσεις των δύο αυτών ανθρώπων που βρίσκονταν τόσο κοντά μεταξύ τους! Ο πλούσιος ήταν ντυμένος με πολυτέλεια, κι ο Λάζαρος με τα έλκη του και τα κουρέλια του, ο πλούσιος καθόταν σε πολυτελή ανάκλιντρα, κι ο πτωχός πεταμένος στη γη. Ο πλούσιος περιβαλλόταν από επίσημους συνδαιτυμόνες, κι ο πτωχολάζαρος από σκυλιά.

 

Πόσο ανάλγητος αλήθεια ήταν ο πλούσιος! Πόσο κακό του έκανε ο πλούτος! Τον έκανε δούλο στη σάρκα, αδιάφορο για κάθε φτωχό γύρω του. Η πολυτέλεια τον οδήγησε στην αλαζονεία, την κοιλιοδουλία, την ασπλαχνία. Βέβαια η αμαρτία του πλουσίου δεν ήταν τόσο στα ενδύματά του ή στις τροφές του, όσο στο ότι φρόντιζε μόνο για τον εαυτό του. Η παρουσία του Λαζάρου έξω από το σπίτι του ήταν γι’ αυτόν μια διαρκής υπόμνηση και ευκαιρία αγάπης. Πώς μπορούσε ο πλούσιος να βλέπει τον άλλον να λιμοκτονεί και να μένει τόσο ανάλγητος; Αλλά ο πλούσιος της Παραβολής ενδιαφερόταν μόνο για τα πλούτη του. Δεν είχε ανώτερα ιδανικά και αξίες. Από έξω η εμφάνισή του μεγαλόπρεπη, από μέσα όμως η ψυχή του αραχνιασμένη. Από έξω αρώματα, και μέσα δυσωδία. Το σώμα του καλοπερνούσε στις ανέσεις, η ψυχή του όμως αργοπέθαινε μέσα στη φθορά.

 

Το ίδιο παθαίνουμε οι άνθρωποι, όχι μόνο οι πλούσιοι αλλά όσοι προσκολλώμαστε στα υλικά αγαθά μας, λίγα ή πολλά. Και νομίζουμε πως μ’ αυτά θα ευτυχήσουμε αδιαφορώντας για τους γύρω μας, τους ενδεείς, τους πεινασμένους. Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε σκληραίνει η καρδιά μας, αγριεύει η ψυχή μας. Η προσκόλληση στα υλικά αγαθά είναι μεγάλος πειρασμός για τη ζωή μας. Κινδυνεύουμε όλοι μας.

 

Δρομολογούμε το μέλλον μας

 

Η πρώτη σκηνή τελείωσε. Ήταν η σκηνή πάνω στη γη. Στη συνέχεια όμως έχουμε τη δεύτερη σκηνή, επάνω στον ουρανό. Πρώτος πέθανε ο φτωχός. Κανείς ίσως να μην έδωσε σημασία στο θάνατό του. Άγγελοι του Θεού όμως κατήλθαν αμέσως από τα ύψη του ουρανού για να μεταφέρουν την υπομονετική ψυχή του στους κόλπους του Αβραάμ, για να βρει ανάπαυση στον παράδεισο. Πέθανε κάποτε και ο πλούσιος και τάφηκε με μεγαλοπρέπεια. Όμως την ψυχή του δεν την παρέλαβαν άγγελοι του Θεού, αλλά την άρπαξαν με μανία δαίμονες φοβεροί και την οδήγησαν στα ζοφερά σκοτάδια του Άδη. Εκεί τώρα ο πλούσιος υπέφερε φρικτά και άρχισε να κραυγάζει και να παρακαλεί: —Πάτερ Αβραάμ, λυπήσου με. Στείλε τον Λάζαρο να βουτήξει την άκρη του δακτύλου του στο νερό και να δροσίσει τη γλώσσα μου, διότι τυραννιέμαι μέσα σ’ αυτή την ανυπόφορη φωτιά. —Παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες με το παραπάνω τα αγαθά σου στη γη, κι ο Λάζαρος τα κακά της δυστυχίας του, απάντησε ο Αβραάμ· τώρα όμως εδώ αντιστρέφονται οι ρόλοι, ο Λάζαρος παρηγορείται γι’ αυτά που υπέφερε, εσύ όμως βασανίζεσαι διαρκώς. Και έπειτα ανάμεσά σας υπάρχει μεγάλο χάσμα αδιαπέραστο. Αλλά ο πλούσιος επιμένει: —Στείλε τουλάχιστον τον Λάζαρο στο σπίτι του πατέρα μου να πει στα πέντε αδέλφια μου τι γίνεται εδώ στον άλλον κόσμο, για να προλάβουν να μετανοήσουν και να μην έλθουν κι αυτοί εδώ στην κόλαση. Κι ο Αβραάμ του απάντησε: Έχουν στη γη τα βιβλία του Νόμου και των προφητών που μιλούν γι’ αυτά. —Όχι, πάτερ, συνεχίζει ο πλούσιος, δεν θα υπακούσουν στους προφήτες. Εάν όμως πάει σ’ αυτούς κάποιος από τους πεθαμένους ανθρώπους, θα μετανοήσουν. Ο Αβραάμ όμως έκλεισε το διάλογο λέγοντας: Εάν δεν έχουν καλή διάθεση να υπακούσουν στον Νόμο και τους προφήτες, δεν θα πεισθούν, ακόμη και αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς.

Από την Παραβολή αυτή παίρνουμε όλοι μας ένα μεγάλο δίδαγμα, ότι ο τόπος της αιώνιας κατοικίας μας προσδιορίζεται από τις επίγειες επιλογές μας. Ό,τι κάναμε θα το βρούμε μπροστά μας. Διότι ο καθένας μας προετοιμάζει την ψυχή του για τον αντίστοιχο τόπο. Κι αυτό που έχει μεγάλη σημασία για όλους μας είναι ότι όταν οι άνθρωποι αμαυρώνουμε καθημερινά την ψυχή μας με τις απολαύσεις των αισθήσεων, την καθιστούμε ακατάλληλη για τις ανώτερες πνευματικές απολαύσεις του πνευματικού κόσμου. Πώς να χωρέσει στον Παράδεισο η ψυχή μας, εάν εδώ στη γη ήταν απορροφημένη στην ύλη; Πώς να δοκιμάσει τις απερίγραπτες πνευματικές ηδονές του Παραδείσου μία ψυχή που ξέρει μόνο τις απολαύσεις της σαρκός και έχει περιορίσει την ευτυχία της στα φαγητά, στα γλέντια, στα ρούχα; Πώς να γευθεί τον Παράδεισο μία ψυχή σκληρόκαρδη και άπονη ανάμεσα στις εξαγιασμένες ψυχές τόσων ανθρώπων δοκιμασμένων από τον πόνο και τις θλίψεις της ζωής; Η αιώνια λοιπόν ευτυχία μας ή η ατελεύτητη δυστυχία μας μετά τον θάνατο καθορίζονται από τη διαγωγή που δείχνουμε πριν από τον θάνατό μας. Σήμερα δρομολογούμε το αιώνιο μέλλον μας. Τις επιλογές τις ξέρουμε. Οι προορισμοί ξεκάθαροι. Ας ετοιμαζόμαστε για το αιώνιο ταξίδι μας.