Η Αγία Παρασκευή

Βίος Αγίου

Αγία Παρασκευή η Οσιομάρτυς

Θεῷ παρεσκεύασας ἁγνὸν ὡς δόμον, Σαυτὴν ἄγουσα, Σεμνή, εἰς κατοικίαν. Παρασκευὴν ἔκτανεν εἰκάδι χαλκὸς ἐν ἕκτῃ.

Βιογραφία Η Αγία Παρασκευή γεννήθηκε στη Ρώμη στα χρόνια του αυτοκράτορα Αντωνίνου (138 - 160 μ.Χ.). Ήταν κόρη των ευσεβών Χριστιανών, Αγάθωνα και Πολιτείας, οι οποίοι φρόντισαν για την χριστιανική αγωγή της, όπως είχαν υποσχεθεί στο Θεό στην περίπτωση που θα τους έδινε ένα παιδί. Επειδή το παιδί γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή έλαβε αυτό το όνομα. Μετά το θάνατο των γονέων της, η Παρασκευή μοίρασε όλη την περιουσία της στους φτωχούς και ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα στην Ρώμη και στα περίχωρα της πόλης, κηρύσσοντας το λόγο του Χριστού. Η δράση της προκάλεσε τον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα Αντωνίνο, ο οποίος την συνέλαβε και της υποσχέθηκε υλικά αγαθά στην περίπτωση που θα θυσίαζε στα είδωλα. Βλέποντας όμως πως η Αγία παρέμενε σταθερή στην πίστη της, την υπέβαλε στο βασανιστήριο της πυρακτωμένης περικεφαλαίας, το οποίο υπέμεινε με καρτερικότητα. Τότε ο Αντωνίνος διέταξε και την έβαλαν σε ένα λέβητα με καυτό λάδι και πίσσα. Επειδή όμως είδε την Αγία άθικτη, πλησίασε το πρόσωπο του στον λέβητα - καθώς δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς η αγία είχε μείνει ανέπαφη - για να δοκιμάσει αν πράγματι είναι καυτό, και αμέσως τυφλώθηκε. Η Αγία με προσευχή έδωσε στον Αντωνίνο το φως του, με αποτέλεσμα να πιστέψει στο Χριστό ή κατ' άλλους να σταματήσει τους διωγμούς εναντίον τους. Ελευθέρωσε πάντως την Αγία Παρασκευή, η οποία συνέχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο σε άλλα μέρη, μέχρι που έφτασε στην Ελλάδα. Στα Τέμπη ένας ειδωλολάτρης άρχοντας την υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια, τα οποία υπέμεινε καρτερικά, για να τελειωθεί με δια αποκεφαλισμού θάνατο.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος α’. Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον, ἐργασαμένη φερώνυμε, τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ ἀθλοφόρε· ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Τὸν ναόν σου πάνσεμνε, ὡς ἱατρεῖον ψυχικὸν εὑράμενοι, ἐν τούτῳ πάντες οἱ πιστοί, μεγαλοφώνως τιμῶμέν σε, Ὁσιομάρτυς Παρασκευὴ ἀοίδιμε.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Βίος Αγίου

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ημερομηνία εορτής:	12/07/2019
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Ιουλίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Οσιος Παϊσιος Ο Αγιορειτης (1924 - 1994)

Παΐσιε τοῦ ὄρους Ἄθωνος δένδρον, πολύκαρπον ὁσιώτατε ἐδείχθης. Δεκάτῃ τε καὶ δευτέρᾳ Παΐσιος θάνε.

Βιογραφία Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την Ευλαμπία Ενζεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα. Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (βλέπε 10 Νοεμβρίου), ο πλήρης ημερών και αγιότητος βίου κοσμούμενος ιερέας των Φαράσων, τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είπε. Στην Ελλάδα, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου, όπου ο ίδιος πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Γαλουχούμενος με τις διηγήσεις για το θαυμαστό βίο του Αγίου Αρσενίου, έλεγε ότι θα γίνει μοναχός από την ηλικία των 5 ετών! Και αφού έμαθε να διαβάζει, αγαπημένη του ασχολία υπήρξε η ανἀγνωση των βίων των Αγίων, των οποίων εμιμείτο τους ασκητικούς αγώνες με θερμό ζήλο. Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές του δε θέλησε να συνεχίσει στα γράμματα, αλλά προτίμησε να μιμηθεί το Χριστό και μαθήτευσε στην τέχνη του ξυλουργού, την οποία άσκησε με επιμέλεια και δεξιοσύνη. Στην ηλικία των 15 ετών αξιώθηκε της θέας του Κυρίου, για ένα μόνο φιλότιμο λογισμό, μέσω του οποίου απέκρουσε μία δαιμονική προσβολή του πειρασμού της απιστίας. Από τότε φούντωσε μέσα του ακόμη περισσότερο η φλόγα της αγάπης του Θεού και ο πόθος για τη μοναχική ζωή. Ακολούθησαν καιροί ταραχής και αναστάτωσης για την Ελλάδα, λόγω της ξένης Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Ο Όσιος όμως, τόσο ως πολίτης όσο και ως στρατιώτης κατά τη θητεία του (1945 - 1949 μ.Χ.), επέδειξε απαράμιλλο θάρρος και αυτοθυσία. Ήταν πρόθυμος να δώσει κάθε στιγμή και τη ζωή του ακόμα για τη σωτηρία των άλλων. Ευρισκόμενος μάλιστα συχνά μέσα στον καταιγισμό των φονικών πυρών, συνέβη να σώσει με τις θερμές προσευχές του πολλούς στρατιώτες, αλλά να σωθεί και ο ίδιος με τρόπο θαυμαστό. Επειδή το μεγαλύτερο διάστημα της στρατιωτικής του θητείας το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή, πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Οσίου τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού». Μάλιστα, ο Όσιος φέροντας ως παράδειγμα την ειδικότητά του στον στρατό, απάντησε σε κάποιον που αμφισβητούσε τη χρησιμότητα της μοναχικής ζωής ότι οι μοναχοί είναι «ασυρματιστές του Θεού», εννοώντας την θερμή τους προσευχή και την έγνοια τους για την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Ύστερα και από αυτές τις περιπέτειες, θέλησε να καταταγεί στο αγγελικό τάγμα των μοναχών, με τα φτερά που δίνει ο θείος έρωτας. Έτσι, μετέβη στο Άγιον Όρος, αναζητώντας έναν οδηγό για τη ζωή της κατά Θεόν ησυχίας. Δεν κατάφερε όμως να εκπληρώσει αμέσως τον πόθο του. Παράλληλα, οι δικοί του βρέθηκαν την ίδια περίοδο σε μεγάλη οικονομική δυσκολία, οπότε τον κάλεσαν να τους βοηθήσει. Έτσι, επέστρεψε στην Κόνιτσα και εργάστηκε ως μαραγκός. Μετά από 3 χρόνια όμως (1953 μ.Χ.), σε ηλικία 29 ετών πλέον, εγκατέλειψε τα πράγματα του κόσμου και επέστρεψε στην Αθωνική Πολιτεία. Αφού περιήλθε σκήτες και καλύβες, ακολούθησε τελικά τη συμβουλή ενός σεβάσμιου γέροντα και εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιερά Μονή Εσφιγμένου, γνωστής τότε για την αυστηρή της τάξη. Εκεί έζησε μέσα στην ολοτελή υπακοή και επιδόθηκε σε υπέρμετρη άσκηση, υπερβάλλοντας σε κόπους για χάρη του Χριστού και των αδελφών του. Έτσι, στις 27 Μαρτίου 1954 μ.Χ. εκάρη μοναχός. Έλαβε ρασοευχή και το όνομα Αβέρκιος. Έχοντας όμως άσβεστο μέσα του τον πόθο για τον ησύχιο και απράγμονα βίο, πήρε την ευλογία του Ηγουμένου και πήγε να μονάσει στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, που ήταν τότε σε κατάσταση ιδιόρρυθμη. Εκεί προετοιμάστηκε για τη ζωή του ερημίτη, κάτω από την καθοδήγηση ενός διακριτικού και σοφού γέροντα, του γέροντα Συμεών. Στις 12 Μαρτίου 1956 μ.Χ., εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα «Παΐσιος», χάρη στο Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο τον β΄, ο οποίος ήταν και συμπατριώτης του. Τον Αύγουστο του 1958 μ.Χ., υπακούοντας σε θεία βουλή, δεν εγκαταστάθηκε στην έρημο, για την οποία προετοιμαζόταν, αλλά στην κατεστραμμένη Ιερά Μονή της Παναγίας του Στομίου, που βρίσκεται κοντά στην Κόνιτσα. Σε αυτήν έζησε 4 χρόνια, ζώντας ισάγγελο βίο, παλεύοντας με τους πειρασμούς, ευεργετώντας τους ανθρώπους της περιοχής, σώζοντας πολλούς από τις διδασκαλίες των προτεσταντικών ομάδων που δρούσαν εκεί, και ανακαινίζοντας με πολύ μόχθο το Μοναστήρι. Τo 1962 μ.Χ., όταν και ολοκληρώθηκε το έργο της ανακαίνισης και ο κίνδυνος από τις ετερόδοξες ομάδες εξέλιπε, ο Όσιος παρακαλούσε μέσα στους πειρασμούς, που καθημερινά τον πολιορκούσαν, θερμά το Θεό να του δείξει το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει. Έτσι, δέχθηκε ως θεόσταλτη την πρόσκληση κάποιου ιεροδιακόνου να τον συνοδεύσει στο θεοβάδιστο Όρος του Σινά. Πάνω σε κείνον τον άνυδρο και ξερό τόπο, στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, έζησε επιτέλους αυτό που χρόνια ποθούσε, την προς Θεόν μόνωση. Αγωνιζόμενος με πολλή ταπείνωση, διαρκή νηστεία, ακατάπαυστη αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή, κατάφερε να υπερνικήσει τις παγίδες του μισόκαλου εχθρού και να απολαύσει την ένωση με το Θεό. Γεμάτος από τη χάρη της θείας παρακλήσεως, απολάμβανε την κατά Θεόν ευφρόσυνη μέσα στο καμίνι της απαράκλητης ερήμου. Έγινε μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητός στους Βεδουίνους, δίνοντάς τους τρόφιμα με χρήματα από την πώληση στους προσκυνητές ξύλινων σταυρών που έφτιαχνε ο ίδιος. Δεν θα υπήρχε, έτσι, κανένας λόγος να εγκαταλείψει το στάδιο εκείνο της αρετής, εάν – φεύ! – δεν ενέσκηπτε η σωματική ασθένεια από το τραχύ κλίμα, η οποία τον ανάγκασε να επιστρέψει στην κατά σάρκα πατρίδα του. Επανερχόμενος στο Άγιον Όρος το 1964 μ.Χ., δεν ελάττωσε το πλήθος των ασκητικών αγώνων του, παρά την καταβολή του σώματος, καθώς στο πνεύμα διατηρούσε την πρότερη ζέση του. Ζώντας λοιπόν ως ξένος και παρεπίδημος στη γη, έφτασε να γίνει πολίτης του ουρανού. Έχοντας, συνεπώς, την πράξη ως την «επίβασιν» της θεωρίας, έφτασε σε υψηλά μέτρα και έγινε κοινωνός θείων μυστηρίων. Εντρύφησε έτσι και στην ωραιότητα του Κυρίου, ενώ επιπλέον έτυχε και της Θεομητορικής ευλογίας. Συνομίλησε με αγίους που εμφανίστηκαν μπροστά του, βίωσε την όραση του Άγγελου Φύλακά του, άκουσε αγγελικούς ύμνους και καταυγάσθηκε από το ουράνιο φως. Το 1966 μ.Χ. ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βορείου Ελλάδας (Νοσοκομείο Παπανικολάου). Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Στο διάστημα μέχρι να αναρρώσει και να επιστρέψει στο Άγιον Όρος φιλοξενήθηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στη Σουρωτή. Επέστρεψε στο Άγιον Όρος μετά την ανάρρωσή του και το 1967 μ.Χ. μετακινήθηκε στα Κατουνάκια και συγκεκριμένα στο Λαυρεώτικο κελί του Υπατίου (Βλάχικα). Στις 12 Αυγούστου 1968 μ.Χ. ο Όσιος Παΐσιος, εισήλθε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και μόνασε στο κελί του Τιμίου Σταυρού. Το 1979 μ.Χ. αφήνει τον Τίμιο Σταυρό και αναζητώντας κελί πηγαίνει στην εγκαταλελειμμένη «Παναγούδα». Εκεί ο Όσιος εργάστηκε σκληρά για να δημιουργήσει ένα κελί με «ομόλογο», όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Από την εποχή που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πλήθος λαού τον επισκεπτόταν. Ήταν μάλιστα τόσο το πλήθος ώστε να υπάρχουν και ειδικές σημάνσεις που επεσήμαναν τον δρόμο προς το κελί του, ώστε να μην ενοχλούν οι επισκέπτες τους υπολοίπους μοναχούς. Επίσης δεχόταν πάρα πολλές επιστολές. Όπως έλεγε ο Όσιος στενοχωρείτο πολύ, γιατί από τις επιστολές μάθαινε μόνο για διαζύγια και ασθένειες ψυχικές ή σωματικές. Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, σε σημείο να ξεκουράζεται ελάχιστα, 2 με 3 ώρες την ημέρα. Εξακολούθησε όμως να δέχεται και να προσπαθεί να βοηθήσει τους επισκέπτες. Συνήθιζε επίσης να φτιάχνει «σταμπωτά» εικονάκια τα οποία χάριζε στους επισκέπτες σαν ευλογία. Σε όλη αυτήν την καθημερινή κούραση του Οσίου Παϊσίου έρχονται να προστεθούν και τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οι πόνοι από τις διάφορες αρρώστιες όπως κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά, βουβωνοκήλη και κυρίως από τον καρκίνο που του είχε διαγνωσθεί, γίνονταν όλο και περισσότεροι. Παρ' όλ' αυτά όμως αυτός ήταν ήρεμος και υπέμενε χωρίς να διαμαρτύρεται καθόλου. Αντιθέτως συνέχιζε να προσεύχεται για όλους. Μετά το 1993 μ.Χ. παρουσίαζε αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί, λέγοντας ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Το Νοέμβριο του ίδιου έτους βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιον Όρος και πήγε στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί έμεινε για λίγες μέρες και ενώ ετοιμαζόταν να φύγει ασθένησε και μεταφέρθηκε στο Θεαγένειο, όπου έγινε διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Θεώρησε τον καρκίνο εκπλήρωση αιτήματός του προς το Θεό και ωφέλιμο για την πνευματική του υγεία. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 μ.Χ. χειρουργήθηκε. Παρότι η ασθένεια δεν έπαυσε, αλλά παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ, ο Όσιος ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιον Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει. Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του. Κοιμήθηκε την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 μ.Χ. και ώρα 11:00 και ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου έχει ως εξής: «Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Tρίτην, 13ην Ἰανουαρίου 2015, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων. Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος: α) ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόν μοναχόν Παΐσιον Ἁγιορείτην καί β) προτάσει τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, διά ψήφων κανονικῶν ἐξελέξατο παμψηφεί τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Εἰρηναῖον Ἀβραμίδην, διακονοῦντα ἐν Παρισίοις, Βοηθόν Ἐπίσκοπον παρά τῷ Σεβασμιωτάτῳ Μητροπολίτῃ Γαλλίας κυρίῳ Ἐμμανουήλ, ὑπό τόν τίτλον τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ρηγίου. Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 13ῃ Ἰανουαρίου 2015 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου»

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ ́. Θείας πίστεως. Ὥσπερ ἄγγελος, φανεὶς ἐν κόσμῳ, ἐν τοῖς ἔτεσι, τοῖς τελευταίοις, χριστομίμητε Παΐσιε ὅσιε, ἀσκητικῶς γὰρ βιώσας ἐν Ἄθωνι, ὡς παμφαέστατος ἥλιος ἔλαμψας, καὶ κατηύγασας, πιστῶν τὰ πλήθη τῇ χάριτι, τοῖς ῥήμασι σημείοις καὶ τοῖς θαύμασι. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ ́. Ταχὺ προκατάλαβε. Παΐσιε γέγονας, τῶν ἀσκητῶν ἡ κρηπίς, τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ Σουρωτῆς ὁ τροφός, Κονίτσης τὸ καύχημα, σὺ γὰρ ἐπὶ τὰ ἴχνη, Ἀρσενίου ὁδεύσας, εἴληφας χαρισμάτων, τὴν πληθὺν Παρακλήτου, ἀφθόνως τοῖς σὲ τιμῶσιν, παρέχων τὰ πρόσφορα. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α ́. Τὸν Συνάναρχον Λόγον. Τὸν πανεύφημον ἄνδρα, τοῦ ὄρους Ἄθωνος, τὸν ἐπ' ἐσχάτων τῶν χρόνων, καθάπερ φάος λαμπρόν, τὴν σκοτίαν τῶν πιστῶν διασκεδάσαντα, καὶ νοσήματα ψυχῶν, καὶ σαρκὸς ἐπιφοράς, ἰώμενον ὑπὲρ φύσιν, τῆς προοράσεως λύχνον, νέον Παΐσιον τιμήσωμεν. Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ ́. Τῇ Ὑπερμάχῳ. Ἁγίου Ὄρους ἀσκητὴν τὸν περιάκουστον, καὶ Ἐκκλησίας τὸν φωστῆρα τὸν νεόφωτον, ἐπαινέσωμεν ἐν ὕμνοις ὁλοκαρδίως, ποδηγῶν γὰρ τοὺς πιστοὺς πρὸς βίον ἄριστον, ποταμῶν τῶν δωρημάτων τούτους ἔπλησας, διὸ κράζουσι· Χαίροις πάτερ Παΐσιε. Κάθισμα Ἦχος α ́. Τὸν τάφον σου Σωτήρ. Τῇ χάριτι Χριστοῦ, ὡς οἱ πάλαι Πατέρες, συνέζησας σεμνέ, τοῖς ἀλόγοις θηρίοις, καὶ φίλος ἐτέλεσας, πτερωτῶν καὶ τῶν ὄφεων, ὅθεν ἅπαντες, οἱ σὲ εἰδόντες θεόφρον, ἐξεπλάγησαν, καὶ Παντοκράτορα Λόγον, ἀνύμνησαν Ὅσιε. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος γ ́. Τὴν ὡραιότητα. Τὸν πολυθαύμαστον, σεμνὸν Παΐσιον, τὸν καθαιρέσαντα, ὀφρὺν τοῦ δράκοντος, καὶ ἡδονὰς τὰς σαρκικάς, συντρίψαντα τῇ ἀσκήσει, Ἄθωνος τὸ κλέϊσμα, καὶ Φαράσων ἐκβλάστημα, τὸν εὐεργετήσαντα, πολυτρόπως τοῖς θαύμασι, τὰ πλήθη τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων, πάντες τιμήσωμεν ἐνθέως. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ ́. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Τῆς νεότητος ὤφθης παιδαγωγός, καὶ ἀκέστωρ ἀνθρώπων ναρκομανῶν, τοῖς σχοῦσι δυσίατα, πορνικὰ ἁμαρτήματα, ταῖς σαῖς εὐχαῖς ἐφάνης, θεράπων πανάριστος, καὶ ἐκ τῶν ἐκζητούντων, ὁδὸν τὴν σωτήριον, Πάτερ ἐπεγνώσθης, ἀκριβὴς ποδηγέτης, καὶ πάντων Παΐσιε, βακτηρία γεγένησαι, ἀσκητὰ θεοφώτιστε, διὸ ἐν Σουρωτῇ οἱ πιστοί, τὸν σὸν τάφον, προσκυνοῦντες χαίρουσι, καὶ σεμνῶς τὴν σὴν μνήμην, κατὰ χρέος προσμέλπουσι. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος δ ́.Ταχὺ προκατάλαβε. Εὐχῆς ἐργαστήριον, ἡ σὴ ἁγία ψυχή, Παΐσιε γέγονε, τῇ συνεχεῖ προσευχῇ, καὶ θείαις δεήσεσι, σὺ γὰρ μακροχρονήσας, ἐν τῇ κέλλῃ σου πάτερ, ὤφθης καθάπερ στήλη, φωτεινὴ ἱκετεύων, Χριστὸν τὸν πάντων κτίστην, καὶ παντοκράτορα. Ὁ Οἶκος Ἄγγελος ὥσπερ ἄλλος, ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις, Παΐσιε ἐφάνης ἐν Ἄθῳ, ὁσίως γὰρ ζήσας ἐν γῇ, ἀσκητῶν τῶν ἀρχαίων ἰσοστάσιος, ἐφάνης τοῖς συνοῦσί σοι, βοῶσί σοι θερμῶς τοιαῦτα· Χαῖρε Φαράσων ὁ θεῖος γόνος· χαῖρε τοῦ Ἄθωνος μέγας ὄλβος. Χαῖρε τῆς Κονίτσης τὸ ἔνθεον καύχημα· χαῖρε Σουρωτῆς κοινοβίου καλλώπισμα. Χαῖρε βρύσις ἡ πολύκρουνος ὑπὲρ φύσιν δωρεῶν· χαῖρε ῥεῦμα ἀκατάσχετον ἰαμάτων σωστικῶν. Χαῖρε ὅτι κλεΐζεις τὴν Μονὴν Ἐσφιγμένου· χαῖρε ὅτι οἰκεῖς ἐν τῷ ὄρει Σιναίου. Χαῖρε βροτῶν ἀτύφων ὁ ἔξαρχος· χαῖρε πολλῶν χαρίτων ὁ κάτοχος. Χαῖρε δεινῶς ἀλγουμένων ὁ ῥύστης· χαῖρε ἀνδρῶν μοναστῶν ὑποφήτης. Χαίροις πάτερ Παΐσιε. Μεγαλυνάριον Χαίροις τῶν Φαράσων θεῖος βλαστός, Ἄθωνος τοῦ Ὄρους περιάκουστος ἀσκητής, χαίροις τῆς Ἑλλάδος ὁ φωτιστὴς ὁ νέος, Παΐσιε τῶν νέων μέγιστε σύμμαχε. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Χαίροις ὁ διδάσκαλος Σουρωτῆς, τοῦ Σιναίου ὄρους ὁ σεμνότατος ἀσκητής, χαίροις ἐν Κονίτσῃ τῶν συμπατριωτῶν σου, κατοίκων ὄντως τύπος Πάτερ πρὸς μίμησιν. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Ἄνδρας καὶ γυναῖκας ναρκομανεῖς, καὶ πληθὺν ἀνθρώπων, δαιμονώντων ταῖς σαῖς λιταῖς, καὶ τοὺς ἀσθενοῦντας, πολυειδῶς θεόφρον, Παΐσιε μὴ παύσῃ, σώζων ἑκάστοτε. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Μοναζόντων ὅσιε τὸν χορόν, ταῖς ἱκετηρίαις, πρὸς Δεσπότην διηνεκῶς, ὅσιε βοήθει, ὡς παῤῥησίαν ἔχων, Παΐσιε κρατίστην, θεομακάριστε. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Ἔχοντες ὡς μέγιστον θησαυρόν, τὸν σὸν τάφον Πάτερ, ἀρυόμεθα οἱ πιστοί, δύναμιν καὶ θάρσος, ἐν τοῖς δεινοῖς τοῦ βίου, Παΐσιε παμμάκαρ, ἄνερ τῆς χάριτος. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Πάτερ ὁσιώτατε τοὺς βροτούς, τοὺς ὑμνολογοῦντας, πολιτείαν σου τὴν σεπτήν, τῇ ἐπισκοπῇ σου, προστάτευσον ἐκ βλάβης, βελίαρ τοῦ ἀρχαίου, τοῦ πολεμήτορος. Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων.

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΡΕΙΤΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ << Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ>>

Τ.Κ. ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ  - Δ.Ε. ΒΟΣΤΙΤΖΗΣ – Δ. ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ 

ΕΙΣ ΤΙΜΗΝ & ΜΝΗΜΗΝ

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑΝ ΜΑΣ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΟΥΝ  

ΤΗΝ 11^ΗΝ  ΙΟΥΛΙΟΥ 2019 & ΠΕΡΙ ΩΡΑΝ 1930 μμ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ  &

ΤΗΝ 12^ην  ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 2019 & ΠΕΡΙ ΩΡΑΝ 07 ην ΠΡΩΪΝΗΝ

ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤ’ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ

ΠΑΡΑΚΛΟΥΝΤΑΙ & ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ & ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΙΚΩΝ ΕΝΟΡΙΩΝ ΟΠΩΣ ΠΡΟΣΕΛΘΟΥΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΩΣ ΑΝΩΘΕΝ ΛΑΑΤΡΕΥΤΙΚΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΕΚ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ & ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

ΕΙΣ ΤΙΜΗΝ & ΜΝΗΝΗΝ ΤΟΥ

ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΔΡΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΟΥ ΤΟΥ ΚΡΗΤΟΣ

Η ΟΠΟΙΑ  TELEITAI   ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΗΜΕΡΑΝ TETAΡΤΗΝ  3^ΗΝ ΙΟΥΛΙΟΥ 2019 

ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΩΡΑΝ 09 30 ΜΙΚΡΑ  ΟΛΟNΥΚΤΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

ήτοι ( ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ - ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤ’ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ)  

η οποία  τελειώσε περίπου στις 12 45  Π.Μ.


ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕΝ   ΑΠΑΝΤΕΣ ΤΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΙΚΩΝ ΕΝΟΡΙΩΝ, ΟΠΩΣ  ΠΡΟΣΕΛΘΟΥΝ  ΚΑΙ  ΠΑΡΑΕΥΡΕΘΟΥΝ  ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΑΝΘΙ  ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΑΣ & ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΑΣ  ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΕΚ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ  2019 

       Καί τί δέν θά έδιναν καί τί δέν θά έκαναν οί Φαρισαίοι γιά νά πετύχουν , γιά νά εκμαιεύσουν μία ομολογία τού  πρώην τυφλού , γιά νά μπορέσουν νά τήν χρησιμοποιήσουν εναντίον τού Χριστού. 

Ανήκαν αυτοί, στήν τάξη τών μικρών καί μοχθηρών εκείνων ανθρώπων , πού στενοχωρούνταν από τήν αρετή τού άλλου καί πικραίνονταν από τά καλά τους έργα. 

 Ήταν επιδειξιομανείς καί φιλόδοξοι , έκαναν τά πάντα γιά νά τούς δούν καί νά τούς επαινέσουν όλοι οί άλλοι, είχαν κυριευθεί από απερίγραπτο φθόνο καί μίσος , ήθελαν μέ κάθε τρόπο  νά σπιλώσουν τήν αρετή τού Κυρίου , νά διαβάλουν τά θαύματά του και τέλος - τέλος νά νά τόν παρουσιάσουν ώς παραβάτη τού Νόμου. 

Είχαν τώρα, μπροστά τους τόν εκ γενετής τυφλόν, τόν οποίον θεράπευσε ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.  Τό θαύμα ήταν εκπληκτικό. Μέ προφανή κακότητα καί μοχθηρία, ρώτησαν τόν πρώην τυφλό , πώς απόκτησε τό φώς τών ματιών του. Μέ σαφήνεια εκείνος , μέ απαράμιλλο θάρρος , αλλά καί με φράσεις απλές καί κτυπητές , τούς είπε : << ένας άνθρωπος λεγόμενος Ιησούς έθεσε πηλόν επάνω στά σβησμένα μάτια μου. Επήγα κατ εντολήν του είς τήν κολυμβήθραν Σιλωάμ, ενίφθηκα καί αμέσως ανοίχθηκαν τά μά τια μου>> 

 Εκείνοι δέν μπόρεσαν νά διαψεύσουν τό θαύμα, αλλά μπορούσαν καί προσπάθησαν νά κατασυκοφαντήσουν τόν Θαυματουργό. Ήθελαν νά πείσουν τόν εαυτό τους πρώτα, καί μετά όλους τούς άλλους ότι τήν ημέρα τού Σαββάτου , απαγορεύονταν τά καλά έργα, έστω καί εάν ήταν μεγάλα καί θαυμαστά , όπως η θεραπεία τού εκ γενετής τυφλού. Φυσική απορία πολλών παρευρισκομένων , με τήν μορφή ερωτήματος << πώς είναι δυνατόν αμαρτωλός άνθρωπος , παραβάτης τού Νόμου - κατά τούς Φαρισαίους- νά κάνει τέτοια θαύματα; >>. Δέν έχουν τίποτα να απαντήσουν καί καλούν τόν πρώην τυφλό καί τόν ρώτησαν τί γνώμη έχει γιά τόν Χριστό. Η δική του απάντηση καθαρή καί ξάστερη << είναι Προφήτης>> .

Δέν μένουν όμως εκεί , καταστενοχωρημένοι , κάλεσαν καί ρώτησαν τούς γονείς του εάν ο υιός τους έχει γεννηθεί τυφλός, καί αφού βεβαίωσαν τό γεγονός , λέγοντάς τους << Πώς όμως τώρα βλέπει , δέν γνωρίζομεν , Ερωτήσατε τόν ίδιον>> καλούν αυτή τήν φορά τόν πρώην τυφλό  καί με υποκριτική ευσέβεια -πού πάντα τούς διακατέχει- του λένε ν νά δοξάσει τόν θεό γιά τό θαύμα, αλλά νά παραδεχθεί , πώς εκείνος πού τού χαρισε τό φώς είναι αμαρτωλός.  Μέ σταθερή αλλά καί θαρραλέα φωνή  καί λόγια , διακήρυξε μπροστά σέ όλους , βροντο-φωνάζοντας << ξέρομεν - τούς είπε- πολύ καλά ότι ο Θεός αμαρτωλούς δέν ακούει. Αλλά άν κανείς Θεοσεβής και τηρητής τού θείου θελήματος, αυτόν ακούει ο Θεός, καί διά μέσω ενός τέτοιου θεοσεβούς - ανθρώπου- κάνει θαύματα. Από τότε δέ πού υπάρχει ό κόσμος μέχρι σήμερα, δέν έχει ακουσθεί ποτέ , ότι κάποιος εθεράπευσε άνθρωπον εκ γενετής τυφλόν. τό - δικό - μου  συμπέρασμα καί η πίστης μου είναι, ότι άν ο άνθρωπος αυτός δέν ήτο σταλμένος από τόν θεόν , δέ θά μπορούσε ποτέ ούτε τό παρα-μικρότερον θαύμα   δέν θά μπορούσε νά κάμη>> . Η δική τους απάντηση , σκληρή - όπως πάντα- κατέφυγαν στήν συνηθισμένη υβρεολογία , κατά τού πρώην τυφλού, καί γεμάτοι από αγανάκτηση , τόν διώξανε μακριά τους. Όταν όμως μετά από λί χρονικό διάστημα , εκείνος είδε τόν Χριστό, διεκήρυξε τήν πίστη του , καί  <<προσεκύνησεν αυτόν>> , ώς Θεό λατρευτό καί παντοδύναμο                Όμως όλα αυτά , γνώριμα , καί κατανοητά  , τί θά πρέπει όμως εμάς ώς χριστιανούς , νά μάς μείνει  από όλα αυτά, τελικά; 

Τό εξαίρετο παράδειγμα θαρραλέας ομολογίας, υπόδειγμα γιά όλους μας , αυτός ό πρώην τυφλός . κι αυτό γιατί , θά ρωτήσει κάποιος; γιατί αρκετοί από εμάς - ώς χριστιανοί- συγκρίνοντας τόν εαυτό τους μέ τόν πρώην τυφλό, θά αισθάνονται τύψεις καί ντροπή.  Η συνείδησή τους , θά τούς ελέγχει, θά τούς έχει κυριεύσει η ντροπή, θά είναι γεμάτοι δισταγμούς, αλλά καί ο  φόβος , για  νά κάνουν αυτό πού έκανε καί ο τυφλός - δηλαδή - νά ομολογήσουν τήν πίστη τους. Αλλά γιατί αυτό,  θά ρωτήσει κάποιος ; 

Ή ίδια η χριστιανική πίστη, ο Θεός  καί τό θέλημά του, ο Χριστός καί η σωτηρία πού Αυτός προσφέρει, η αρετή καί τά έργα τής αγάπης , τό φώς τής Θείας αποκαλύψεως καί η μακαριότητα τού ουρανού, είναι , αυτά τά πράγματα , γιά τά οποία πρέπει κανείς , νά ντρέπεται;  Αυτοί πού αντίθετα,θά πρέπει νά ντρέπονται, είναι ο αμαρτωλός γιά τά πονηρά του έργα, ο δεισιδαίμων καί προληπτικός  γιά τά σκοτάδια στά οποία έχει βυθιστεί, - κι αυτό είναι  τό φυσικό - αλλά καί όχι μόνο αυτοί .  Καί δέν είναι μόνο αυτοί.

Θά πρέπει , νά ντραπούν καί νά φοβηθούν οί πάσης φύσεως εγκληματίες, οί εχθροί τής ανθρωπότητας, τά κακοποιά στοιχεία . Αλλά μέ όλους αυτούς συμβαίνει τό εξής παράδοξο.  

Αυτοί είναι, πού δέν ντρέπονται καθόλου,   γιά τίς αθλιότητές τους, και είναι αυτός  - ό Κύριος  ημών Ιησούς Χριστός- πού ντρέπεται γιά τήν έκφραση τής <<πίστης τους>> καί πού μέ τήν συμπεριφορά τους , αρνούνται αυτόν τόν ίδιο τόν ευεργέτη Ιησού Χριστό,  καί αυτή η συμπεριφορά δέν θά πρέπει να είναι - φυσικά - αυτή πού θά πρέπει νά μάς εμπνέει. 

Αυτή η συμπεριφορά , πού θά πρέπει νά εμπνέει, είναι η συμπεριφορά αλλά καί τό παράδειγμα τού θαρραλέου - πρώην - τυφλού. Χωρίς φόβο - δηλαδή - αλλά καί κυρίως χωρίς φανατισμό, θά πρέπει νά ομολογούμε τήν πίστη μας πρός τόν Χριστό, καί  αυτό , όπου η περίσταση τό επιβάλλει. 

Αυτή θά πρέπει νά είναι μία πράξη, πού θά πρέπει νά τήν πράττουμε μπροστά σέ εχθρούς καί φίλους, σέ πιστούς καί απίστους, σε επίσημους καί μή επισήμους, μορφωμένους , αλλά καί μή μορφωμένους. Αυτό θά πρέπει νά είναι - λοιπόν - τό συμφέρον μας , γιατί έτσι θά αξιωθούμε νά πάρουμε ανεκτίμητες ευλογίες , αλλά καί πολυποίκιλες δωρεές από τόν  θεό. 

Αλλά καί πάλι - πού τό γνωρίζουμε;- Ίσως η  θαρραλέα αυτή ομολογία δικής μας -  πίστεως , νά συγκινήσει πρός τό  καλό καί αυτούς , πού τήν εμπαίζουν αλλά καί τήν πολεμούν.  Καί μήπως είναι λίγα εκείνα τά παραδείγματα, πολεμίων τής πίστης μας , πού οδηγήθηκαν στόν Χριστό , χάρη στήν καλή ομολογία θαρραλέων χριστιανών;

         

 

   

 

Κυριακή τής Σαμαρείτιδος

    Νερό ήρθε νά αντλήσει από τό πηγάδι τού Ιακώβ η Σαμαρείτιδα, - προτίμησε όμως τό μεσημέρι - και μή σάς φανεί παράξενο - υπήρχαν <<δύο  λόγοι>> πού τό έκανε αυτό. 

Ο πρώτος λόγος ήταν γιά νά μήν ακούει από τίς άλλες γυναίκες , δηκτικά σχόλια, ταπεινωτικά υπονοούμενα καί πικρόχολα σχόλια  γιά τήν άστατη ζωή της, καί ό δεύτερος λόγος γιατί παρ' όλη τήν αμαρτωλότητά της  , διψούσε να βρεί τήν λύτρωση, νά απαλλαχθεί  από τίς τύψεις , αλλά καί ταυτόχρονα νά αναζητήσει αυτό πού τόσα χρόνια τής έλειπε, τήν χαρά καί τήν ειρήνη στήν ψυχή της. 

        

Καί πού νά τό γνώριζε , ότι εκεί παρά τό ερημικό τής περιοχής κατά τήν ώρα εκείνη πηγάδι , θά εύρισκε τήν ικανοποίηση τής πνευματικής της δίψας, θά συναντούσε τόν στοργικό Σωτήρα όλων μας , τό Κύριον Ιησούν Χριστόν. 

      

Καί αυτό γιατί ο Παντογνώστης  κύριος , έφερε έτσι τά πράγματα, ώστε νά βρίσκεται εκεί σ' αυτό τό πηγάδι , κατά τήν ώρα πού η Σαμαρείτιδα , θά ερχόταν νά αντλήσει νερό.  

Η κούραση από τό πολύωρο ταξίδι από τήν Ιερουσαλήμ  ώς αυτό το πηγάδι τού Ιακώβ , μεγάλη , η δίψα του ακόμα μεγαλύτερη. Ζήτησε από μία Σαμαρείτιδα  νά πιεί νερό . Συνηθισμένο φαινόμενο τής εποχής - τό αίτημα-  στήν περίπτωση όμως τής Σαμαρείτιδος, αυτό τό ίδιο τό αίτημα αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία, γιατί απέβλεπε σέ έναν άλλον πιό ανώτερον σκοπό. 

        

Η Σαμαρείτιδα έδειξε έκπληξη , αλλά καί απορία, πώς εκείνος Ιουδαίος , ζητούσε νερό από μία Σαμαρείτιδα.κι αυτό γιατί Σαμαρείτες καί Ιουδαίοι απέφευγαν οποιαδήποτε επικοινωνία μεταξύ τους. 

         

Από τήν απορία τής Σαμαρείτιδος  , πήρε αφορμή ό Κ΄ριος , γιά νά ανοίξει έναν ειλικρινή διάλογο μαζί της καί νά τήν φωτίσει  μέ τίς πλέον υψηλές καί σωτήριες αλήθειες.. Είχε καί΄αυτός   μέ τήν σειρά του νά τίς προσφέρει <<ύδωρ ζών >> ζωογόνο , πλούσιο , πού αναβλύζει άφθονο χωρίς ποτέ νά στερεύει. αυτό τό νερό τό  αντλούσε καί τό προσέφερε από τόν ίδιο του τόν εαυτό από τήν άπειρη σοφία του, τήν δύναμή το, αλλά καί τήν αγαθότητά του.Είναι εκείνος πού θά τό άφηνε νά αναβλύσει , από τήν Θεανδρική του καρδιά σ' οποιονδήποτε θεληματικά τό ζητήσει, νά διοχετευτεί από τά άγια χείλη ου. Μ τό φυσικό νερό το΄πηγαδιού, πίνει καί ξαναπίνει κάποιος και , αλλά διψάει σέ όλη του τήν ζωή.  Εκείνος όμως  πού θά πιεί από τό νερό , τό οποίο προσφέρει ό κύριος, δέν θά διψάσει ποτέ ξανά , αλλά καί ό ίδιος θά γίνει αστείρευτη πηγή αναβλύζωντος ύδατος. 

         

Η Σαμαρείτιδα, φυσικά, δέν μπορούσε νά κατανοήσει αυτή τήν υψηλή αλληγορία, παρά μόνο όταν ό Κύριος τής αποκάλυψε τόν ιδιαίτερο βίο της. Τότε μόνο, εκείνη κατάλαβε ότι είχε μπροστά της έναν προφήτη. Καί τότε συνέβη -τό <<θαύμα>> - η διάνοιά της φωτίστηκε, η καρδιά της συγκινήθηκε, , ο δικός της πόθος νά γνωρίσει τήν αλήθεια, τόν ένα καί μοναδικό Θεό, , παραμέρισε τό άντλημα, λησμόνησε τό νερό τού πηγαδιού , ξέχασε τόν σκοπό γιά τόν οποίο είχε έρθει στό πηγάδι, καί μέ μέ φλογερή πνευματική δίψα ,στήν κυριολεξία, ρουφούσε κάθε λέξη από τήν διδασκαλία τού Κυρίου.  Δηλαδή , προτίμησε τό <<ύδωρ τό ζών >> τού Κυρίου από τό ύδωρ - τό φυσικό- από τό πηγάδι τού Ιακώβ. 

         

Τί θαυμαστή μεταβολή , αλήθεια, όχι μόνο στήν διψασμένη εκείνη ψυχή - τής Σαμαρείτιδος,- αλλά καί ολων τών Σαμαρειτών πού ανταποκρίθηκαν στό κάλεσμά της, γιά τήν μεγάλη χαρά πού έφερε στίς ψυχές τους , ό λόγος τού κυρίου. Από τότε μέχρι καί σήμερα, αλλά καί είς τούς αιώνας τών αιώνων, επαναλαμβάνεται καί θά συνεχίσει νά επαναλαμβάνεται, αυτό τό μεγάλο θαυμαστό καί σωτήριο γεγονός . Όλες αυτές οί διψασμένες ψυχές, πού προστρέχουν στήν πηγή τού <<ζώντος ύδατος>> δηλαδή στόν λόγο τού χριστού , ΄όχι μόνο θά ρουφάνε λέξη πρός λέξη τήν διδασκαλία του, αλλά θά  δροσίζονται, θά ικανοποιούνται, αλλά καί θά χαίρονται , αλλά καί θά χορταίνουν τήν πευματική τους δίψα. 

            

Διψάνε , δηλαδή νά μάθουν τήν αλήθεια γιά τόν Θεό, γιά τόν ίδιο τους τόν εαυτό, αλλά καί γιά τήν αιωνιότητα. Εκεί θ΄΄α μάθουν ότι ό άπειρος , Παντοδύναμος,καί Πανάγαθος Θεός, δημιουργός καί Πατέρας τους, ο στοργικός φρουρός , αλλά και κυβερνήτης τής ίδιας τους τής ζωής,πού έστειλε τόν Μονγενή του Υϊόν   , ώς λυτρωτή τών ανθρώπων. Εκεί θά μάθουν , ότι αυτοί είναι τέκνα τού θεού, εικόνες καί ομοιώματά του , ότι έχουν ανεκτίμητη ψυχή, τήν οποία ούτε όλοι οί θησαυροί τού κόσμου, ούτε ό ορατός καί αόρατος υλικός κόσμος  , δέν μπορούν νά εξαγοράσουν. 

              

Καί  στό ερώτημα πού πάντοτε δiακατέχει τήν καρδιά  καί τόν νού, - τί υπάρχει πέραν τού τάφου; - θά΄λάβουν τήν απάντηση Εκεί κυρίως αρχίζει η αιώνια καί μακαρία ζωή, ότι σίγουρα ό θάνατος δέν είναι εκμηδένιση καί αφανισμός, αλλά η αρχή μίας νέας , τελειότερης  , πιό χαρούμενης καί μακάριας γιά όλους τούς δικαίυυς τής ζωής, νά πληροφορηθούν ότι στόν παράδεισο , τόν <<ητοιμασμένον από καταβολής κόσμου>> , υπάρχουν αγαθά << ά οφθαλμός ούκ είδε καί ούς ούκ ήκουσε καί επί καρδίαν ανθρώπου ούκ ανέβη>> (Α Κορινθ. β' 9) . 

              

Σε αυτά λοιπόν τά νάματα - τά πλούσια από τήν θεία χάρη- θά απαλλαγούν - μία  καί καλή - από τόν <<ρύπον>> τής αμαρτίας, από τό άγχος τής ενοχής, από τίς τύψεις τής συνείδησης , από τήν τυρρανία τών παθών, από τήν στεναχώρια καί τήν οδύνη τή αμαρτίας.  Κι αυτό γιατί κοντά στόν Χριστό, θα ικανοποιήσουν τήν δίψα τους , γιά τήν ειρήνη, γιά τήν χαρά, γιά τήν ψυχική αγαλλίαση καί ευφροσύνη 

                 

Τέλος δέ, πλήρως χορτασμένοι , αλλά και ξεδιψασμένοι, και βαθύτατα ικανοποιημένοι από αυτή τήν κατάσταση , θά γίνουν γιά όλους τούς άλλους πηγή αναβλύζοντος πνευματικού ύδατος. Και αυτό γιατί << νερό βαθύ καί ανεξάντλητο είναι οί λόγοι τού ενάρετου, αλλά καί πηγή ζωής αναβλύζει από τήν καρδιάν του>>   ( Παροιμ. ιη' 4). 

Αυτή τήν ανεκτίμητη δωρεά τού Θεού , προείδε ό Προφήτης Ησαϊας καί προφητικά προέτρεπε αλά καί προτρέπει όλους τούς ανθρώπους νά προσέλθουν στήν πηγή τού ζώντος ύδααος.  << Οί διψώντες , μάς λέγει, πορεύσθαι έφ' ύδωρ>>γιατί ο  Πανάγαθος θεός, <<έδωκεν έν τή ερήμω ύδωρ καί ποταμούς έν τή ανύδρω ποτίσαι τό γένος μου τό εκλεκτόν>> , ( Ησ. νε' 1 μγ' 20) καί τρισευτυχισμένοι , όσοι πίνουν από αυτή τήν πηγή τού << ζώντος ύδατος>> .

             

+ΑΓΙΑ & ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Τήν Αγία καί Μεγάλη Πέμπτη εορτάζουμε  

Α) Τον Ιερό Νιπτήρα 

Β) τόν Μυστικό Δείπνο

Γ) τήν υπερφυά Προσευχή

αλλά καί τήν Δ)  Προδοσία.

  

Τίς τέσσερις αυτές πράξεις μάς προβάλλει η Αγία μας Εκκλησία, οί οποίες έγιναν ή μία μετά τήν άλλη τό ίδιο ακριβώς βράδυ. 

Καμιά άλλη νύχτα δέν είδαν οί άνθρωποι τόν θεό καί Κύριο τού κόσμου νά σκύβει καί νά πλένει τά πόδια τών μαθητών του. 

Σκυμμένος ταπεινά σάν δούλος πλένει τά πόδια τους ψιθυρίζοντας <<ούκ ήλθον διακονηθήναι , αλλά διακονήσαι>

Έπειτα ό Κύριος αφού φόρεσε τά ιμάτιά του καί τούς  συμβούλεψε νά έχον αγάπη μεταξύ τους καί νά μήν επιζητούν πρωτεία κάθισε στό τραπέζι.

Εκεί έγινε η παράδοση τών φρικτών Μυστηρίων , η προσφορά τής Θείας Κοινωνίας στούς ανθρώπους. Πρώτα στό τραπέζι τής νύχτας εκείνης στό υπερώο τής Ιερουσαλήμ καί ύστερα σέ όλες τίς Αγίες Τράπεζες τών Ναών μας ,προσφέρεται ό ίδιος Αμνός καί τό ίδιο Κρασί, όπως προσφέρθηκε τότε, τό Σώμα καί τό Αίμα τού Κυρίου. 

Έπειτα έρχεται μέσα  στό σκοτάδι τής νύχτας στόν Κήπο τής Γεθσημανή  μέ τούς μαθητές του νά προσευχηθεί πρίν τό  Πάθος. Προσεύχεται ό Χριστός καί οί θρόμβοι ιδρώτος τού προσώπου Του γίνονται φόβητρα. Αποφεύγοντας δήθεν τόν Θάνατο, εξαπάτησε  μέ  αυτό  τόν εχθρό , τόν διάβολο. 

Στήν συνέχεια ακολουθεί ή σκηνή τής Προδοσίας. Καμιά νύχτα δέν φιλοξένησε πράξη τόσο σκοτεινή  καί  βέβηλη  σάν τήν προδοσία τού Ιούδα. Έχει πολλές προδοσίες νά παρουσιάσει η ανθρώπινη Ιστορία, καμιά όμως δέν μπορεί νά  συγκριθεί σέ κακότητα καί δολιότητα μέ εκείνη πού διέπραξε ο μαθητής τού Χριστού ο Ιούδας, ο  οποίος από τότε έγινε σύμβολο κακίας, αχαριστίας καί διεφθαρμένης ψυχής.  

Πολλά έχουν γραφτεί γιά τόν Ιούδα. Ή μορφή του παρ' όλα αυτά αποτελεί ακόμα  καί σήμερα μυστήριο σκοτεινό.