1 Νοεμβρίου: Εορτή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού

1 Νοεμβρίου: Εορτή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού

---

---

Τη μνήμη των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, των Αναργύρων, τιμά σήμερα, 1 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός κατάγονταν από την Ασία. Οι γονείς τους ήταν άριστο πρότυπο χριστιανών συζύγων. Όταν η μητέρα τους Θεοδότη έμεινε χήρα, αφιέρωσε κάθε προσπάθεια της στη χριστιανική ανατροφή των δυο παιδιών της, Κοσμά και Δαμιανού.

Τους δύο αδελφούς διέκρινε μεγάλη ευφυΐα και επιμέλεια, γι’ αυτό και σπούδασαν πολλές επιστήμες. Ιδιαίτερα όμως, επιδόθηκαν στην ιατρική επιστήμη, την οποία εξασκούσαν σαν διακονία φιλανθρωπίας προς τον πλησίον.
Θεράπευαν τις ασθένειες των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των φτωχών, χωρίς να παίρνουν χρήματα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν Ανάργυροι. Πολλοί ασθενείς που θεραπεύθηκαν ήθελαν να τους ευχαριστήσουν.
Αλλά αυτοί, δε δέχονταν τις ευχαριστίες και απαντούσαν με τον ορθό λόγο της Αγίας Γραφής: «Η ευλογία και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμις και η ισχύς τω Θεώ ημών εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκάλυψη Ιωάννου, ζ’ 12). Δηλαδή, όλος ο ύμνος και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη και η ισχύς, ανήκει στο Θεό μας, στους αιώνες των αιώνων.
Έτσι ταπεινά αφού διακόνησαν σε όλη τους τη ζωή τον πλησίον, πέθαναν ειρηνικά και ετάφησαν στην τοποθεσία Φερεμά.
Απολυτίκιο:
Ήχος πλ δ’.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΛΙΓΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Άγιος Δημήτριος

.

Άγιος Δημήτριος
Τοιχογραφία του Αγίου Δημητρίου στο Πρωτάτο των Καρυών (Μανουήλ Πανσέληνος, 1290-1310).
Μεγαλομάρτυρας, Μυροβλήτης
Γέννηση	280 Θεσσαλονίκη, Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Κοίμηση	306 (26 ετών)
Τιμάται από	Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία Ανατολική Ορθοδοξία Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Μείζον ιερό	Άγιος Δημήτριος, Θεσσαλονίκη
Εορτασμός	26 Οκτωβρίου (Ορθόδοξες Εκκλησίες) 9 Απριλίου (Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία)
Σύμβολα	απεικονίζεται να φορά πανοπλία Ρωμαίου στρατιώτη, κρατώντας ακόντιο, συχνά πάνω σε κόκκινο άλογο.
Προστάτης	στρατιώτες, σταυροφορίες (στην Ρωμαιοκαθολική παράδοση)[1] γεωργία, χωρικοί και βοσκοί (στην Ελληνική ύπαιθρο κατά τον Μεσαίωνα)[2]
Πολιούχος	Θεσσαλονίκη κ.α.
δεδομένα (π • σ • ε )

Ο Άγιος Δημήτριος (280 - 306) είναι άγιος της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και πολιούχος της Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με τα αγιολογικά κείμενα, ο Δημήτριος έζησε και μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη επί Διοκλητιανού. Η ιστορικότητα του προσώπου και του μαρτυρίου του Αγίου Δημητρίου έχει αμφισβητηθεί στη νεώτερη εποχή.^{[εκκρεμεί παραπομπή]} Για τις απαρχές και την προέλευση της λατρείας του έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες. Επικρατέστερη, αλλά όχι αναμφισβήτητη, μεταξύ των μελετητών είναι η άποψη ότι δεν υπήρξε Δημήτριος που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη, αλλά η λατρεία του προέρχεται από το Σίρμιο της Παννονίας.^[3] Σημαντικό κέντρο της λατρείας του είναι η Θεσσαλονίκη, όπου τιμάται από την πρωτοχριστιανική περίοδο και έχει ανεγερθεί βασιλική προς τιμήν του. Είναι ένας από τους λαοφιλέστερους αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που εορτάζει τη μνήμη του στις 26 Οκτωβρίου.

Βίος

Πηγές

Η αγιολογική παράδοση η σχετική με τον Άγιο Δημήτριο αποτελείται από τα Θαύματα (Miracula), που εκτείνονται σε τρία βιβλία, τα Μαρτυρολόγια (Passiones) και πολλά Εγκώμια (Laudationes). Η παλαιότερη από αυτές τις πηγές είναι το πρώτο βιβλίο των Θαυμάτων, που γράφηκε από τον αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Ιωάννη τη δεκαετία 610-20.^[4] Τα Μαρτυρολόγια είναι άγνωστου συγγραφέα και χωρίζονται σε τρία «στάδια», τα οποία περιέχουν ανώνυμα κείμενα του 9ου και του 10ου αιώνα, ενώ τα Εγκώμια αναπαράγουν την ύλη των δύο προηγουμένων.^[5]

Μαρτύριο

Το μαρτύριο του αγίου σε εικόνα του β΄ μισού του 15ου αι. από τον Χάνδακα.

Η ενότητα αυτή δεν τεκμηριώνεται επαρκώς με παραπομπές. Παρακαλούμε βοηθήστε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Ατεκμηρίωτο υλικό μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. (Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 26/10/2015)

Σύμφωνα με την αγιολογική παράδοση, ο Άγιος Δημήτριος μαρτύρησε επί Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.) όταν με την παρακίνηση του Γαλέριου, μέλους της Τετραρχίας, έλαβε χώρα ο πιο σκληρός διωγμός των Χριστιανών στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στρατιώτες του Γαλέριου συνέλαβαν τον «μακαριότατο Δημήτριο εκ γένους των περιδόξων» με την κατηγορία ότι συμμετείχε ενεργά στις χριστιανικές συγκεντρώσεις. Ανώνυμος Συναξαριστής πληροφορεί για τη δράση του Αγίου Δημητρίου, αποδίδοντάς του τον τίτλο του «υπάτου» μεταξύ των χριστιανών της Θεσσαλονίκης. Ο Δημήτριος προσευχόταν στις συγκεντρώσεις στη Χαλκευτική στοά (cryptoporticus) και ενίσχυε τους οικονομικά ανήμπορους συμπολίτες του. Δημώδες μεταβυζαντινό κείμενο για το «Μαρτύριον του Αγίου Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου» περιγράφει τη βαθιά θρησκευτική κατάνυξη που επικρατούσε στο ακροατήριο του Δημητρίου. Οι «Δημεγέρτες» πρόδωσαν τον Δημήτριο στο Γαλέριο («ότι ο Δημήτριος κρατεί εις την πίστη των χριστιανών») ο οποίος διέταξε να συλληφθεί και να κλειστεί στις υπόγειες «καμάρες» παρά του σταδίου που γειτόνευε με το δημόσιο λουτρό.^{[εκκρεμεί παραπομπή]} Σύμφωνα με τα αγιολογικά κείμενα ο Δημήτριος κρατήθηκε έγκλειστος «περὶ τῶν καμίνων καμάρας (δημοσίου βαλανείου)», δηλαδή στα προπνιγεία (praefurnia) του ρωμαϊκού λουτρού.^[6]
Από το χώρο των φυλακών ο Δημήτριος εμψύχωσε το φίλο του Νέστορα ο οποίος αντιμετώπισε τον μονομάχο Λυαίο. Αφού ο Νέστορας^[7] κατανίκησε τον Λυαίο, θανατώθηκε από τον Γαλέριο που θεώρησε την ήττα του Λυαίου ως προσωπική του ήττα. Όταν πληροφορήθηκε ότι ο Νέστορας ήταν μαθητής του Δημητρίου, διέταξε να φέρουν τον Δημήτριο μπροστά του για να αποκηρύξει την πίστη του. Τελικά ο Δημήτριος, με διαταγή του Γαλέριου, θανατώθηκε στις υπόγειες φυλακές πιθανότατα το 306 μ.Χ.^[8] Μετά τον θάνατό του, πιστοί τον έθαψαν την ίδια ή την επόμενη νύχτα πρόχειρα στον ίδιο χώρο, όπου αργότερα κτίστηκε ένας «οικίσκος» που κατεδαφίσθηκε από τον Λεόντιο για την ανέγερση της βασιλικής.^[9]

Ιστορικότητα και λατρεία

Απαρχές

Οι απαρχές της λατρείας του Αγίου Δημητρίου δεν είναι γνωστές με βεβαιότητα, καθώς, ενώ η αγιολογική παράδοση χρονολογεί το μαρτύριό του την εποχή του διωγμού των Χριστιανών επί Διοκλητιανού, την πρώτη δεκαετία του 4ου αιώνα, το πιο πρώιμο βέβαιο στοιχείο της λατρείας του, η ανέγερση της πεντάκλιτης βασιλικής προς τιμήν του στη Θεσσαλονίκη,^[10] χρονολογείται από τα μέσα του 5ου ως το πρώτο τέταρτο του 6ου μ.Χ. αι.^[11] Ακόμη, από τα μαρτυρολόγια του 4ου και του 5ου αιώνα απουσιάζει η αναφορά σε λατρεία ή μαρτύριο κάποιου Δημήτριου στη Θεσσαλονίκη.^[12]

Ο άγιος Δημήτριος (αριστερά) σε πομπή μαρτύρων (Ψηφιδωτό του 6ου αι. από τον Άγιο Απολλινάριο τον Νέο στη Ραβέννα).

Ο άγιος Δημήτριος με τους κτήτορες του ναού (Ψηφιδωτό του 7ου αι. από το ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη).

Οι περισσότεροι μελετητές αμφισβητούν την ιστορικότητα των βιογραφικών πληροφοριών των αγιολογικών κειμένων και συμφωνούν ότι δεν υπήρξε Δημήτριος που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη, αλλά η λατρεία του προέρχεται από το Σίρμιο, ακολουθώντας την υπόθεση που διατύπωσε ο Βέλγος Βολλανδιστής Ιππόλυτος Ντελεαί.^[13] Ο Ντελεαί παρατήρησε ότι σε αντίθεση με την απουσία αναφοράς μάρτυρος Δημητρίου από τη Θεσσαλονίκη, στο Ιερωνυμιακό Μαρτυρολόγιο καταγράφεται το μαρτύριο «in Sirmia Demetri diaconi» (ελλην.: στο Σίρμιο του Δημητρίου του διακόνου), ενώ και στο Συριακό Μαρτυρολόγιο -η συγγραφή του οποίου χρονολογείται στο 411 και στηρίζεται σε ένα ελληνικό μαρτυρολόγιο περίπου του 362 από τη Νικομήδεια και, επομένως, προηγείται της πιο πρώιμης πιθανής χρονολογίας ανέγερσης βασιλικής προς τιμήν του Δημητρίου στο Σίρμιο από τον Λεόντιο (412-3)- αναφέρεται ο «ἐν Σιρμίῳ Δημήτριος» που εορταζόταν στις 9 Απριλίου.^[14] Η υπόθεση αυτή παρέχει εξήγηση για την ύπαρξη χώρου λατρείας του μάρτυρα εντός των τειχών της πόλης, όπου απαγορεύονταν οι ταφές κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, και για τις δηλώσεις άγνοιας επισκόπων Θεσσαλονίκης σχετικά με την τοποθεσία των λειψάνων του αγίου τον 6ο και τον 7ο αιώνα, όπως και την ύπαρξη ενός οραρίου μεταξύ των κειμηλίων του αγίου, ενδύματος διακόνων, ιδιότητα που είχε ο Δημήτριος του Σιρμίου.^[15] Σύμφωνα με τον κλασικιστή Michael Vickers, η μεταφορά της λατρείας του αγίου συνέβη μαζί με τη μεταφορά της έδρας της επαρχίας Ιλλυρικού από το Σίρμιο στη Θεσσαλονίκη, μετά την καταστροφή του Σιρμίου από τους Ούννους του Αττίλα το 441. Κατά το Vickers, η μνήμη του αγίου μεταφέρθηκε τότε στις 26 Οκτωβρίου ως ημέρα μετακομιδής των κειμηλίων του.^[16] Μελετώντας τη διάδοση της λατρείας ιλλυρικών και παννονικών αγίων, ο μεσαιωνολόγος Peter Tóth καταλήγει ότι εκκινώντας από το Σίρμιο η προσκύνηση του Δημητρίου είχε ήδη εξαπλωθεί το τέλος του 4ου αιώνα, μάλλον και στη Θεσσαλονίκη, και ότι όταν, χρόνια μετά την άλωση του Σιρμίου το 441, κτίστηκε η βασιλική του Αγίου Δημητρίου στις αρχές του 6ου αιώνα, είχε λησμονηθεί η καταγωγή της λατρείας του, όπως συνέβη και με άλλους παννονικής προέλευσης αγίους, με αποτέλεσμα ο Δημήτριος να θεωρηθεί Θεσσαλονικέας, θεώρηση που αποτυπώθηκε στο πρώτο μαρτυρολόγιο (την Passio prima)• σύμφωνα με τον Tóth, οι αναφορές στο Σίρμιο συμπεριλήφθηκαν στο δεύτερο μαρτυρολόγιο (την Passio altera) συνεπεία της ενσωμάτωσης στη θεσσαλονίκεια παράδοση εκείνης των κατοίκων του Σιρμίου που προσέφυγαν στη Θεσσαλονίκη μετά την κατάληψή του από τους Αβάρους το 582.^[17]
Έλληνες μελετητές έχουν επιχειρηματολογήσει υπέρ της εντοπιότητας της προσκύνησης του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη απορρίπτοντας τη θεωρία περί προέλευσής της από το Σίρμιο.^[18] Παραδείγματος χάριν, σε άρθρο του 1976 ο βυζαντινολόγος Γεώργιος Θεοχαρίδης απέρριψε την ερμηνεία του Vickers, αναφερόμενος στις Νεαρές του Ιουστινιανού, όπου αναφέρεται ότι ο έπαρχος του Ιλλυρικού την περίοδο εκείνη ονομαζόταν Apraemius και όχι Λεόντιος, όπως ονομάζεται ο praefectus των αγιολογιών.^[19] Ο Δημήτριος Σκέδρος αμφισβητεί την πληρότητα των καταλόγων των πρώιμων μαρτυρολογίων από τα οποία απουσιάζει η αναφορά σε Θεσσαλονικέα μάρτυρα Δημήτριο^[20] και εισηγείται ότι υπήρξαν δύο Δημήτριοι, ένας που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη και ένας διάκονος που μαρτύρησε στο Σίρμιο, η λατρεία των οποίων συγχωνεύθηκε^[21] μετά την παύση προσκύνησης του δεύτερου, όταν το Σίρμιο καταλήφθηκε από τους Ούννους το 441.^[22] O Σκέδρος ταυτίζει τον έπαρχο Λεόντιο των Μαρτυρολογίων με τον έπαρχο Ιλλυρικού του έτους 412/13 που καταγράφεται στον Θεοδοσιανό Κώδικα, τον οποίο συνδέει με την ανοικοδόμηση μιας τρίκλιτης βασιλικής στον χώρο όπου αργότερα ανεγέρθηκε η πεντάκλιτη βασιλική του Αγίου Δημητρίου,^[23] ενώ ερμηνεύει την αφήγηση της Passio altera περί ίδρυσης βασιλικής στο Σίρμιο από το Λεόντιο στο συγκείμενο του ανταγωνισμού Σιρμίου και Θεσσαλονίκης και την απορρίπτει ως κατοπινή ανιστορική προσθήκη στην αγιολογική παράδοση με στόχο την ενίσχυση του γοήτρου της Θεσσαλονίκης, όπου εντοπίζει τις απαρχές της προσκύνησης του Αγίου.^[24]
Προσπαθώντας να εξηγήσει τη μεταβολή του Δημητρίου από διάκονο σε στρατιωτικό άγιο και την αναφορά της αγιολογικής παράδοσης σε μεταφορά της λατρείας από τη Θεσσαλονίκη στο Σίρμιο, ο κλασικιστής David Woods παρατήρησε ότι ο συνδυασμός ὀραρίου και δαχτυλιδιού ως κειμηλίων του αγίου απαντάται επίσης στην περίπτωση των μαρτύρων Emeterius και Chelidonius, επίσης στρατιωτικών αγίων από την Ταρρακωνική της Ιβηρικής^[25] και διατύπωσε την εικασία ότι η αρχή της λατρείας του αγίου Δημητρίου σχετίζεται με τη μεταφορά των κειμηλίων αυτών στη Θεσσαλονίκη το 379, λίγο μετά την εγκατάσταση εκεί του ισπανικής καταγωγής αυτοκράτορα Θεοδόσιου, και την κατοπινή παρανάγνωση μιας επιγραφής που ανέφερε τον Άγιο Emeterius, το όνομα του οποίου αποδόθηκε λανθασμένα ως Demetrius.^[26]

Ορθόδοξη λατρεία: πολιούχος και μυροβλύτης

Καθώς στην Ορθόδοξη εκκλησία η αγιοκατάταξη είναι συνήθως μια διαδικασία που αφορμάται από την απόδοση τιμών σε κάποιον ως άγιο από τους πιστούς, ενώ η εκκλησιαστική διοίκηση μιας τοπικής εκκλησίας απλώς την επικυρώνει μέσω της συμπερίληψης της μνήμης του αγίου στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο, και καθώς στη Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν υπήρχε συστηματική διαδικασία αγιοκατάταξης μέχρι τον ύστερο 13ο αιώνα (οπότε χρονολογούνται οι πρώτες σχετικές συνοδικές αποφάσεις) δεν υπάρχουν στοιχεία για κάποια επισκοπική απόφαση για την αγιοκατάταξη του Δημητρίου. Η θεώρησή του μάρτυρα ως Αγίου εδραιώθηκε και διατηρήθηκε κατά τους πρωτοχριστιανικούς και μεσαιωνικούς χρόνους μέσα από την ύπαρξη σημείων της αγιότητας και της μεσιτείας του στο Θεό, δηλαδή, την εικονογράφησή του, την υμνογραφία και τη ναοδομία προς τιμήν του και, κυρίως, τα αγιολογικά κείμενα που διηγούνται το βίο και τα θαύματά του.^[27]

Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη.

Κατά την αγιολογική παράδοση, ο Άγιος Δημήτριος τάφηκε στον ίδιο χώρο όπου τον 5ο αι. μ.Χ. χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, ο οποίος μετά από καταστροφές και αλλαγές αποτελεί το σημερινό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου.^{[εκκρεμεί παραπομπή]} Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη ήταν ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και η προσκύνηση του αγίου στη Θεσσαλονίκη συνεχίζεται από την πρωτοχριστιανική περίοδο έως και σήμερα.^[28] Το υπόγειο λουτρό διατηρήθηκε και διασκευάστηκε σε κρύπτη. Ο Άγιος Δημήτριος έγινε ο φύλακας και προστάτης της Θεσσαλονίκης. Το όνομα «Μυροβλύτης» του δόθηκε από το μύρο που αναβλύζει από τον τάφο του. Πολυάριθμες είναι οι απεικονίσεις του Αγίου Δημητρίου σε χειρόγραφα, φορητές εικόνες και τοιχογραφίες με σκηνές από το βίο, το μαρτύριο και τα θαύματά του.
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Αριστείδη Μέντζο, τα λείψανα του αγίου δεν ήταν μόνον αντικείμενα αλλά και χώμα ποτισμένο με αίμα (λύθρον), το οποίο κάποτε φυλασσόταν στο σκευοφυλάκιο του ναού της Αγίας Σοφίας της Θεσσαλονίκης. Σ' αυτό συνηγορεί η γραπτή μαρτυρία ότι ο Ιουστινιανός (αυτοκράτορας 527-565) αναζητούσε λείψανα του Αγίου Δημητρίου, όπερ σημαίνει ότι ήταν γνωστή η ύπαρξη λειψάνων. Η προσκύνηση χώματος-λύθρου συνδέεται με τον Άγιο Δημήτριο από τα πρώτα χρόνια της λατρείας του μέχρι τον 20ο αιώνα στη Θεσσαλονίκη.^[29]
Η κάρα του αγίου αφαιρέθηκε από το ναό του, από τους Νορμανδούς κατακτητές το 1185, για να καταλήξει σε Ιταλικό μοναστήρι και να επιστρέψει πολύ αργότερα στην Ελλάδα.^{[εκκρεμεί παραπομπή]}

Ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος έφιπποι στο κάτω τμήμα εικόνας δέησης (16ος αι.).

Έως και τα μέσα του 20ου αιώνα οι νομάδες ποιμένες της ελληνικής υπαίθρου, όπως οι Βλάχοι και οι Σαρακατσάνοι, ως και τις οροσειρές της Ροδόπης και του Πιρίν στη σημερινή Βουλγαρία,^[30] όριζαν τις εποχικές μετακινήσεις των ποιμνίων τους το φθινόπωρο και την άνοιξη με βάση τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Γεωργίου αντίστοιχα.^[31]
Ο άγιος Δημήτριος είναι ένας από τους πιο λαοφιλείς αγίους για τους ελληνορθόδοξους και σλαβορθόδοξους Χριστιανούς.^[32] Η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 26η Οκτωβρίου.
Εκτός από τη Θεσσαλονίκη, τιμάται ως πολιούχος άγιος και σε άλλες πόλεις, όπως η Χρυσούπολη, η Ελασσόνα, η Ναύπακτος, η Κηφισιά, ο Κολινδρός, η Σιάτιστα κ.ά.

Υμνολογία

Απολυτίκιο (Ἦχος γ')

Μέγαν εὕρατο, ἐν τοῖς κινδύνοις,

σὲ ὑπέρμαχον, ἡ οἰκουμένη,

Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον.

Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν,

ἐν τῷ σταδίῳ θαρρύνας τὸν Νέστορα,

οὕτως Ἅγιε Μεγαλομάρτυς Δημήτριε,

Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,

δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ & ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΙΣ ΟΛΟΥΣ & ΟΛΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΥΡΙΟ ΤΗΝ ΤΙΜΗΝ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΑΝΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟΥ  ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ & ΔΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ & Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ (4Η ) –ΤΕΤΑΡΤΗ ΛΟΥΚΑ- ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ   Δ’ (4^Η ) –ΤΕΤΑΡΤΗ  ΛΟΥΚΑ- ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

            Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της χώρας μας και ως λαού , (αν και  κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουνε ότι δεν το έχουμε, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς παραγάγουμε περισσότερα ίσως π’ αυτά πού χρειάζεται ή χώρα μας) είναι αναμφισβήτητα ή γεωργική παραγωγή.   Οί πολυάριθμοι αγρότες λοιπόν της χώρας μας, οι οποίοι επιδίδονται στην καλλιέργειά της , παρακολουθούν την βλάστησή της, την καρποφορία της , καθώς και την απόδοσή της είναι αυτοί ίσως περισσότερο από όλους τους άλλους, πού θα κατανοήσουν την παραστατικότατη αυτή παραβολή πού όλοι μόλις ακούσαμε, αλλά ελπίζω ότι και για όλους εμάς, τους υπόλοιπους πού δεν είμαστε αγρότες,  θα είναι – σας το εγγυώμαι- εξαιρετικά διδακτική.

Άς δούμε λοιπόν, πώς μας περιγράφεται από το Ευαγγελιστή Λουκά: Βγήκε ο γεωργός με τον σπόρο του σιταριού στο χέρι, για να τον σπείρει. Απλόχερα αλλά και με σύστημα ‘όπως εκείνος γνωρίζει, τον σκόρπιζε στον αγρό. Αλλά ό σπόρος έπεσε σε διάφορες ανόμοιες περιοχές μεταξύ τους. Μη σας φανεί παράξενο, εξηγείται αμέσως από τον ίδιο τον Ευαγγελιστή, διά στόματος κυρίου. Χαρακτηριστικά μας λέει. Ένα μέρος των  σπόρων, έπεσε στον δρόμο. Άλλο μέρος των σπόρων έπεσε σε πετρώδη περιοχή. Άλλο μέρος των σπόρων έπεσε σε γή με αγκάθια και αγριόχορτα και ζιζάνια. Άλλοι όμως σπόροι έπεσαν στην γή «την αγαθήν».

Άς επικεντρωθούμε στην τύχη αυτών των σπόρων, άς δούμε τι απέγιναν. Και πρώτα σ’ αυτούς πού έπεσαν στον δρόμο. Είμαι σίγουρος ότι θα θέλατε να μάθετε την τύχη τους. Αυτοί έμειναν ακάλυπτοι από χώμα έμειναν εκτεθειμένοι στον ήλιο και την βροχή, τούς καταπάτησαν οι άνθρωποι και έγιναν βορά στα πάσης φύσεως πετεινά  του ουρανού .  Έπειτα άς δούμε τι απέγιναν αυτοί  πού έπεσαν στα πετρώδη εδάφη. Και σε αυτούς συνέβη σχεδόν το ίδιο με τους προηγούμενους. Έπεσαν μέν στην γή, αλλά επειδή είχε ελάχιστο χώμα , έκαναν επιφανειακές ρίζες, κάηκαν δε και ξεράθηκαν από τον καυτό ήλιο. Άς δούμε όμως τι απέγιναν οί σπόροι πού έπεσαν στα αγκάθια και στα αγριόχορτα και ζιζάνια; Φύτρωσαν, αλλά μαζί τους φύτρωσαν και αναπτύχθηκαν αγκάθια και αγριόχορτα, τά οποία τά έπνιξαν στην κυριολεξία και δεν απόδωσαν καρπούς. Τέλος δε άς δούμε τι απέγιναν αυτοί πού έπεσαν στην γή την «αγαθήν»;

Το χώμα που έπεσαν αυτοί οι σπόροι, ήταν παχύ, ήταν με μεγάλο βάθος για την ανάπτυξη των ριζών, ήταν χωρία αγκάθια , αγριόχορτο, αλλά και ζιζάνια για να τά πνίξουν, ήταν χωρίς καμία πέτρα, και φυσικά όλες αυτές οί συνθήκες τους επέτρεψαν   να φυτρώσουν κανονικά, να μεγαλώσουν όπως πρέπει και τέλος να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, να δώσουν πολύ και μεστωμένο καρπό, και ο κάθε σπόρος του σταριού να αποδώσει στο πολλαπλάσιο τους καρπούς του.   

Ό λαός πού με πολύ ευχαρίστηση και πολύ προσοχή άκουγε    αυτήν την παραβολή , ίσως και οί ίδιοι οί μαθητές Του, πιθανόν εκείνη την ώρα να μην καταλάβαιναν το βαθύτερο νόημα , αυτής της παραβολής, (ίσως ακόμα και εμείς να μην την έχουμε βαθύτερα καταννοήσει), καταλαβαίνοντας την δική τους  -και δική μας- αγαθή διάθεση, τους την εξήγησε -και μαζί με αυτούς πιστεύω- ότι θα κατανοήσουμε και εμείς το βαθύτερο νόημά της .

Τους είπε , λοιπόν το αυτονόητο, ότι ο σπόρος είναι ό λόγος του Θεού, ό οποίος κρύβει μέσα του τεράστιες και απεριόριστες δυνάμεις καρποφορίας. Ότι γεωργός είναι ό ίδιος ό Κύριος, ο οποίος κατέβηκε από το ουρανό στην γή και βγήκε να διδάξει το θείο θέλημά Του. Αγρός ,τους είπε είναι ή ανθρωπότητα, και οι διάφορες περιοχές των αγρών είναι   οι διαφορετικοί τύποι των ανθρώπων.

Ο δρόμος, τους είπε, είναι ο τύπος των ανθρώπων πού είναι προσκολλημένοι στην αμαρτία, είναι γεμάτοι από σκληρότητα από αυτήν , δεν δίνουν σημασία στον λόγο του Θεού, πιθανόν είναι και να τον εμπαίζουν. Η πετρώδης γή, είναι ο τύπος των ανθρώπων- οι επιπόλαιοι- , που με χαρά στην αρχή δέχονται τον λόγο του Θεού, στην δύσκολη στιγμή , όμως ύστερα από μια μεγάλη θλίψη, ή έναν σκληρό και έντονο διωγμό,  κλονίζονται με αποτέλεσμα να χάσουν την πίστη τους, και που εύκολα μετά απαρνιούνται το Θεό και τον λόγο Του. Η γεμάτη αγκάθια, ζιζάνια και αγριόχορτα γή, είναι ,μας λέει, ο τύπος των ανθρώπων που ακούει τον λόγο του Θεού, τον αποδέχεται , προχωρούν  στην συνέχεια και να τον εφαρμόσουν , αλλά δυστυχώς γι ‘ αυτούς , εμπλεκόμενοι σε βασανιστικές και καταπιεστικές καθημερινές ‘η μακροχρόνιες μέριμνες, ελκυόμενοι από το βάρος των γήινων θησαυρών, και στα πλούτη, υποκύπτουν σε σε πειρασμούς , υποδουλώνονται σε αμαρτωλές τέρψεις, και ηδονές, με αποτέλεσμα να  μένουν χωρίς καρπούς, οι ίδιοι  και να χάνεται από την καρδιά τους ο ίδιος ό λόγος του Θεού.  

Τέλος , δε τους μίλησε για την γήν «την αγαθήν». Τους είπε , λοιπόν, ότι είναι, οι καλής διάθεσης και σταθεροί στις αποφάσεις τους τύπους των ανθρώπων, που και ακούνε , και δέχονται, και εφαρμόζουν το λό του θεού, στην ζωή τους, φέρνουν πολύ καρπό, κάνουν πολλά κα και αγαθά έργα, τά οποία έχουν δύο καταβυθίσεων αποδέκτες,  τον ίδιο τον Θεό , που ευαρεστείται με αυτά πού κάνουν και εφαρμόζουν , αλλά και είναι ωφέλιμα στους ίδιους τους συνανθρώπους τους.

        Άς σταθούμε όμως , για λίγο,  σ ‘ αυτήν την  άξια επαίνων και μίμησης, από μέρους μας,  τελευταίο  τύπο  των ανθρώπων. Το μεγάλο τους χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι , ή αξία που δίνουν στον λόγο του Θεού. Εννοούν, ότι, αυτός (ό λόγος του Θεού) είναι η αποκάλυψη της σοφίας και της ίδιας της αγάπης του   Θεού, προς τον άνθρωπο, και πού ταυτόχρονα είναι ασύγκριτα ανώτερος, από την σοφία των ίδιων των ανθρώπων ανά τους αιώνες.

        Φυσικά , όμως, δεν μένει μόνο στην απλή γνώση. Δεν την θέτει ως αυτοσκοπό, αλλά και τερματισμό, την βλέπει ως ένα άριστο μέσο, ενός αγίου και τέλειου σκοπού, πού είναι η αρετή, τα καλά έργα, η κατά θεό πρόοδος και καρποφορία. Μας λέει επίσης ότι, με την γνώση του θείου θελήματος, σαν πυξίδα ατήν ζωή του  ό ίδιος ό άνθρωπος, οδηγείται στον δρόμο της ηθικής τελείωσης, δηλαδή , είς το «καθ ‘ ομοίωσιν Θεού«, και όχι μόνο, αλλά και στην μακαριότητα και την ουράνια δόξα.

        Από την γνώση και την τήρηση του Θείου Θελήματός Του, ό άνθρωπος, αισθάνεται βαθιά ικανοποίηση, γεύεται κάποια υπερκόσμια ουράνια γλυκύτητα, και επαναλαμβάνει μαζί με τον ψαλμωδό :  «ως γλυκέα τώ λαρυγγί μου, τά λόγια σου υπέρ μέλι τώ στόματί μου» και «αγαθός μοι ό νόμος του στόματός σου υπέρ χιλιάδας χρυσίου και αργυρίου»( Ψαλμ. Ριη’ 72, 103).Γίνεται ο ίδιος ό άνθρωπος φώς στην κοινωνία, γιατί με όλη του την ζωή και συμπεριφορά του, διδάσκει και κάνει στους άλλους ανθρώπους αισθητό τον λόγο του θεού. Και τελικά αυτό είναι , ένα από τά μεγαλύτερα έργα του, που κατορθώνει, δηλαδή , φέρει πολλούς και πνευματικούς καρπούς στον ίδιο και τους γύρω το.

Τέλος, δε, ας γνωρίσουμε και εμείς βαθύτερα τον λόγο του Θεού, άς το αποδεχτούμε με προθυμία , αλλά και ευλάβεια, άς τον θέσουμε κατεύθυνση στην ζωή μας και άς τον μεταβάλουμε σε θεάρεστα έργα πρός τους συνανθρώπους μας.

Και ποτέ μα ποτέ, επαναλαμβάνω, να μην λησμονούμε τον θεόπνευστο λόγο :» μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ άρτι* ναι λέγει το Πνεύμα, ίνα αναπαύσονται από των κόπων αυτών . Τά δε έργα αυτών ακολουθεί μετ ‘ αυτών» ( Αποκαλ. Ιδ’ , 13)   

   

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ..ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΡΦΗ..ΚΙ ΕΝΑ ΑΙΝΙΓΜΑ..

Posted on Ιουλίου 20, 2013 by kosmaser

Ο Προφήτης Ηλίας (ο Θεσβίτης) ήταν γιος του Σωβάκ και καταγόταν από ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής της Γαλαάδ που ονομαζόταν Θέσβη. Εζησε στα χρόνια του βασιλιά Αχαάβ, κατά τον 9ο–10ο αιώνα π.Χ..  Τα χρόνια του ασεβούς βασιλιά Αχαάβ, που έζησε ο Προφήτης Ηλίας, ήταν χρόνια ειδωλολατρικά. Ο Προφήτης Ηλίας, τρεφόμενος από ένα κοράκι, έφυγε με τα πόδια μέσα στην καυτή έρημο από το Κάρμηλο όρος, στο όρος Χωρήβ στη χερσόνησο του Σινά, πεζοπορώντας συνεχώς επί 40 μέρες, και κρύφτηκε εκεί σε σπήλαιο. Όπως αναφέρει σ΄ένα λόγο του Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η Ιεζάβελ έκανε τον Προφήτη φυγάδα και δραπέτη, κατ΄οικονομία Θεού, για να τον νουθετήσει, όταν κάνει κάτι παράδοξο, να μην το επιγράφει ότι είναι δικό του έργο, αλλά έργο με του Θεού την δύναμη.Ο προφήτης Ηλίας, με τη χάρη του Θεού έκανε μεγάλα θαύματα καθ’ όλη του τη ζωή. Είναι εκείνος που ανέστησε τον νεκρό γιο της Σεραφθίας χήρας και κατέκαυσε τους εκατό ανθρώπους που έστειλε ο βασιλιάς Οχοζίας. Είναι εκείνος που στο όρος Χωρήβ είδε τον Θεό, όσο είναι δυνατό, βέβαια, να Τον δει άνθρωπος. Τέλος, είναι εκείνος που στη Μεταμόρφωση του Χριστού στάθηκε δίπλα Του μαζί με τον Μωϋσή.

Ο προφήτης Ηλίας, είχε βοηθό, μαθητή και διάδοχό του τον Ελισσαίο.Στις 20 Ιουλίου (που εορτάζεται η μνήμη του προφήτου), δεν εορτάζουμε την κοίμηση, (γιατί ο προφήτης δεν πέθανε ποτέ, όπως θα δούμε και πιο κάτω) αλλά την ανάληψή του. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανελήφθη όπως ο Κύριος, εις τον ουρανό, αλλά ¨άφησε ο Θεός να φανεί ότι ανελήφθη¨ και ζει στη γη. Έτσι εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος των ζώντων, στη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ και αναμένεται να εμφανιστεί και να ελέγξει τον Αντίχριστο, μαζί με τον Προφήτη Ενώχ, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, όπως αναφέρει ο προφήτης Μαλαχίας και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος στην Αποκάλυψη. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

¨Ξένην Σου η Γέννησις, ξένη Σου η Ανάστασις, ξένη και φρικτή Σου, Ζωοδότα, η εκ του Όρους θεία Ανάληψις, ην εξεικονίζων Ηλιού, τέθριππος ανήρχετο, ανυμνών Σε, Φιλάνθρωπε¨. Στην καθομιλουμένη θα λέγαμε.. Ζωοδότα Χριστέ, παράδοξος μεν και υπερφυσική υπήρξε η απο της Παρθένου άσπορος και άφθορος Γέννηση Σου· παράδοξος και υπερφυσική υπήρξε η απο του Τάφου Ανάσταση Σου· παράδοξος και φρίκης αξία υπήρξε η από του όρους των Ελαιών γενομένη θεία Σου Ανάληψη. Αύτη δε την φρικτή Σου Ανάληψη.. προεικόνιζε ο Προφήτης Ηλίας, ο οποίος ανέβηκε με άμαξα πύρινη και με τέσσαρα άλογα πύρινα.. δηλαδή η ανάληψη του Προφήτου Ηλιού υπήρξε.. τύπος της μετεπειτα Αναλήψεως του Χριστού.Για το συγκεκριμμενο γεγονός, έχουμε  και λόγο του Μεγ. Αθανασίου,  όπυ λέγει..¨Συ δε μοι λοιπόν, αγαπητέ, της λέξεως την ακρίβειαν σκόπησον, της..ως, και μη σε διαλάθη συλλαβής  Γραφικής περιουσία και δύναμις (της συλλαβής ως·) 

Μηδέ τη της λέξεως..παραδρομή (το ανελήφθη δηλαδή) τω Δεσπότη τον οικέτην νομίσης ισότιμον· ου γαρ εις ουρανον Ηλιας ανερχεται, ουδέ διαδραμών το στερέωμα, τοις εκείσε χωρίοις αυλίζεται· άλλ’ άκουσον τί φησίν ο αναγών· ¨Εν δε τω ανάγειν Κύριον τον Ηλίαν ως εις τον ουρανόν· ιδού μικρά λέξις (το ως)  έστησε τον Ηλίαν προς τα άνω φερόμενον· αρκεί γαρ τω Προφήτη τιμηθήναι τω τύπω· προ γαρ του Δεσπότου τον οικέτην ουρανός ουχ υποδέχεται· ουδείς γαρ αναβέβηκεν εις τον Ουρανόν, ειμή ο Υιός του ανθρώπου ¨ο ων εν τω Ουρανώ¨ ετηρείτο γαρ τη των ανθρώπων απαρχή δια τον των ανθρώπων Ποιητήν ο Ουρανός. Ούτω μεν ουν τοις περί τον Ενώχ και Ηλίαν ο Θεός, αγαθή ελπίδι, εύφρανε τους ανθρώπους, δι’ ων ανθρώποις ούσι τον του αέρος δρόμον ιππήλατον ήπλωσε» (Λογ. Β’ εις την Ανάληψιν).

Δηλαδή, μας προτρέπει (ο στύλος της Ορθοδοξίας), ο Μέγας Αθανάσιος, να προσέξουμε τη μικρή συλλαβή ως, (συλλαβής Γραφικής περιουσίας και δύναμις) διότι αυτη μας μαρτυρεί, ότι ο Ηλίας, δεν ανέβει στον Ουρανό. Ακόμη μας λέγει, ότι κανείς δεν ανέβει εις τον Ουρανόν παρά μόνο  αυτός που και κατέβηκε, ως ο Κύριος είπε:¨Ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ειμή ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιός του ανθρώπου ο ων εν τω ουρανώ¨(Ιωάν. γ’ 13). Και ακόμη, ότι ο ουρανός τηρείτο για τον Κύριον,τον Δεσπότην και Ποιητήν και όχι για τον δούλο· (μηδέ τη της λέξεως ανελήφθη, παραδρομή, τω Δεσπότη τον οικέτην νομίσης ισότιμον). Η Ανάληψις λοιπόν του Ηλιού, και η μετάθεση του Ενώχ, δεν ήσαν τίποτε άλλο παρά ένας προάγγελος της Αναλήψεως του Κυρίου και εν συνεχεία της ιδικής μας.

α) «Τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον Ουρανόν; Ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ’ υμών εις τον Ουρανόν, ούτως ελεύσεται ον τρόπον εθεάσασθε αυτόν πορευόμενον..εις τον Ουρανόν». (Πράξ. α’ 11) 

β) «Εξήγαγε δε αυτούς (τους μαθητάς)  έξω έως εις Βηθανίαν και επάρας τας χείρας αυτού ευλόγησεν αυτούς· και εγένετο εν τω ευλογείν αυτόν αυτούς διέστη απ’ αυτών και αναφέρετο εις τον Ουρανόν». (Λουκ. κδ’ 50-51)

γ) «Ο μεν ουν Κύριος μετά το λαλήσαι αυτοίς (τοις μαθηταίς) ανελήφθη εις τον Ουρανόν και εκάθησεν εκ δεξιών του Θεού». (Μάρκ. ιστ’ 19)

Όπως βλέπουμε λοιπόν, στα τρία αυτά Γραφικά χωρία, που μιλούν για την Ανάληψη, υπάρχει η λέξη εις, ενώ στην ανάληψη του Προφήτη, υπάρχει η λέξις ως. Και ο ιερός Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ερμηνεύοντας το (κδ’ 50-51) του Λουκά, λέει:

Ηλίας μεν γαρ ως εις Ουρανόν· ωσανεί γαρ εδόκει εις ουρανόν αναφέρεσθαι… ο δε Σωτήρ εις τον ουρανόν, αυτός πρόδρομος πάντων ανελήλυθε μετά της αγίας σαρκός αυτού, εμφανισθήναι των προσώπω του Θεού και σύνεδρον αυτήν αποδείξαι τω Πατρί. 

Ο Αγιος  Γρηγόριος Παλαμάς, λέει ότι:¨Ώσπερ δε αναστάσεις προ της του Κυρίου αναστάσεως πολλαί γεγόνασι, (εξ τον αριθμόν), ούτω και πολλαί αναλήψεις προ της αυτού αναλήψεως· και Ιερεμίαν γαρ τον Προφήτην ανέλαβε Πνεύμα, και τον Αββακούμ Άγγελος, και τον Ενώχ ανέλαβεν ο Θεός· μάλιστα δε των άλλων ο Ηλίας άρματι πυρός αναληφθείς αναγέγραπται· αλλ’ ουδ’ ούτος (ο Ηλίας)  υπερέβη την περίγειον λήξιν, αλλ’ οίόν τις μετάθεσις ην η εκάστου τούτων ανάληψις, από γης αίρουσα και των περί γην ουκ εξάγουσα· καθάπερ και οι αναστάντες εκείνοι πάλιν εις την γην υπέστρεψαν, τελευτήσαντες άπαντες¨ (Λογ. α’ εις την Ανάληψιν)

Θαυμαστή και μυστηρια η προσωπικότης του Προφήτη Ηλία..Αγαπητός στο πανελληνιο..Κάθε βουνοκορφή κι ένα ξωκλήσι στ όνομά του, και τα περισσότερα να λειτουργούν συχνά..Παρήγορο να μένει ζεστή η αγάπη του κόσμου, στην παράδοση της Εκκλησιας μας..Χαίρετε.. και του χρόνου..

Ο Βίος τής Αγίας  Μαρίνας

Ημερομηνία εορτής:	17/07/2017
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 17 Ιουλίου εκάστου έτους.
Πολιούχος:	Λέρος, Ηλιούπολη, Σχοινούδι (Ίμβρος) (Τουρκία)
Άγιοι που εορτάζουν: Αγια Μαρινα

Eπιπρέπει σοι, πώς αν είποις, Mαρίνα, Σων αιμάτων έρευθος, α ξίφει χέεις. Εβδομάτη δεκάτη Mαρίναν κτάνε φάσγανον οξύ. Χεὶρ δημίου τέμνει σε Μαρῖνα ξίφει, Χεὶρ Κυρίου χάριτι θείᾳ δὲ στέφει. Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Μαρῖνα δειροτομήθη.

Βιογραφία Η Αγία Μαρίνα γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Β', το 270 μ.Χ. Λίγες μέρες μετά τη γέννησή της, η μητέρα της πέθανε, και ο πατέρας της Αιδέσιος, που ήταν Ιερέας των ειδώλων, την ανέθεσε σε μια χριστιανή γυναίκα, από την οποία η Μαρίνα διδάχθηκε το Χριστό. Όταν έγινε 15 χρονών, αποκαλύπτει στον πατέρα της ότι είναι χριστιανή. Έκπληκτος αυτός απ' αυτό που άκουσε, με μίσος τη διέγραψε από παιδί του. Μετά από καιρό, έμαθε για τη Μαρίνα και ο έπαρχος Ολύμβριος, που διέταξε να τη συλλάβουν για ανάκριση. Όταν την είδε μπροστά του, θαύμασε την ομορφιά της και προσπάθησε να την πείσει με κάθε τρόπο να αρνηθεί το Χριστό και να γίνει σύζυγος του. Μάταια, όμως. Η Αγία Μαρίνα σε κάθε προσπάθεια του Ολυμβρίου αντέτασσε τη φράση: «Είμαι χριστιανή». Τότε ο σκληρός έπαρχος διέταξε να την ξαπλώσουν στη γη, και την καταξέσχισε άσπλαχνα με ραβδιά τόσο, ώστε η γη έγινε κόκκινη από το αίμα που έτρεξε. Έπειτα, ενώ αιμορραγούσε, την κρέμασε για πολλή ώρα και μετά τη φυλάκισε. Μέσα στην φυλακή μάλιστα συνέβη το εξής: ο διάβολος μεταμορφωμένος σε άγριο δράκοντα, προσπάθησε να κάνει την αγία να φοβηθεί. Αυτή όμως προσευχήθηκε στον Θεό και αμέσως ο δράκοντας άλλαξε μορφή και έγινε ένας μαύρος σκύλος και τότε η αγία άρπαξε ένα σφυρί και χτυπώντας τον στο κεφάλι και την ράχη τον ταπείνωσε. Όταν για δεύτερη φορά την εξέτασε και διαπίστωσε ότι η πίστη της Αγίας Μαρίνας ήταν αμετακίνητη στο Χριστό, την έκαψε με αναμμένες λαμπάδες. Αλλά οι πληγές της με θαύμα έκλεισαν, και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί παρευρισκόμενοι να γίνουν χριστιανοί. Μπροστά σ' αύτόν τον κίνδυνο ο έπαρχος τελικά αποκεφάλισε τη Μαρίνα, που έτσι πήρε το άφθαρτο στεφάνι της αιώνιας δόξας. Tα άγια λείψανα της φυλάγονταν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την πρώτη άλωση της από τους Λατίνους, το 1204 μ.Χ., ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές βρίσκονταν μέχρι το 908 μ.Χ. στην Αντιόχεια και στην συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Ιταλία. Σήμερα, τα άγια λείψανα της Αγίας Μαρίνας, φυλάγονται στην Αθήνα, σε ναό που φέρει το όνομα της ενώ η χείρα της έχει μεταφερθεί στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. Διαβάστε εδώ τον Παρακλητικό Κανόνα της Αγίας Μαρίνας. Επίσης, διαβάστε εδώ για ένα σύγχρονο θαύμα της Αγίας Μαρίνας, ενώ εδώ μπορείτε να διαβάσετε την συνοπτική ιστορία του μοναστηριού της Αγίας Μαρίνας Άνδρου.

Ἀπολυτίκιον Ἀνδρείαν καὶ φρόνησιν, σὺ κεκτημένη σεμνή, ἀνδρείως κατεπάτησας ὄφιν ἀρχέκακον, Μαρίνα πανεύφημε, ἤσχυνας Ὀλυμβρίου τᾶς πικρᾶς τιμωρίας, εὐφρανας Ἀσωμάτων τᾶς χορείας ἀθλοῦσα, διὸ ἀπαύστως πρέσβευε Χριστῷ, εἰς τὸ σωθήναι ἠμᾶς. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον. Μνηστευθεῖσα τῷ Λόγῳ Μαρίνα ἔνδοξε, τῶν ἐπιγείων τὴν σχέσιν πᾶσαν κατέλιπες, καὶ ἐνήθλησας λαμπρῶς ὡς καλλιπάρθενος· τὸν γὰρ ἀόρατον ἐχθρὸν κατεπάτησας στερρῶς ὀφθέντα σοὶ Ἀθληφόρε. Καὶ νῦν πηγάζεις τῷ κόσμῳ τῶν ἰαμάτων τὰ δωρήματα. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Παρθενίας κάλλεσι, πεποικιλμένη παρθένε, ἀκηράτοις στέμμασιν, ἐστεφανώθης Mαρίνα, αἵμασι, τοῦ μαρτυρίου δε φοινιχθεῖσα, θαύμασι καταλαμπρύνθης τῶν ἰαμάτων, καὶ τῆς νίκης τὰ βραβεῖα, ἐδέξω Μάρτυς χειρὶ τοῦ Κτίστου σου. Ὁ Οἶκος Τῷ νυμφίῳ Χριστῷ, ἔρωτι τῆς καρδίας σου ἀπὸ βρέφους σεμνὴ πυρποληθεῖσα, ἔδραμες, δορκὰς ὡς διψῶσα πηγαῖς ἀειρύτοις, Παρθενομάρτυς, καὶ τῇ ἀθλήσει σεαυτήν συντηρήσασα, ἐν τῷ ἀφθάρτῳ ὄντως τοῦ Κτίστου σου, νύμφη εὐκλεής, θαλάμῳ ἔφθασας ἐστολισμένη, πεποικιλμένη, στεφανηφόρος, νικητὴς λαμπαδηφόρος, εὐθαλής, ἀφθάρτου νυμφῶνος τυχοῦσα, καὶ δεξαμένη ὡς χρυσίον, βραβεῖα νίκης τῆς σῆς ἀθλήσεως. Μεγαλυνάριον Την Λαμπάδα πάντες Τη φαεινήν, και της παρθενίας, τον ασύλλητον θυσαυρόν, τη νύμφη Κυρίου, και Άσπιλον Αμνάδα, Μαρίναν την αγίαν, ύμνοις τιμήσωμεν.

ΚΥΡΙΑΚΗ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ’- 4ΗΣ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ) - ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ’- 4^ΗΣ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ)

       Από την σημερινή Ευαγγελική περικοπή, θα πρέπει όλοι εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί , να κρατήσουμε , ως συμπέρασμα, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο, πιο ωφέλιμο, και πιο  ποθητό πράγμα επάνω στην γή από το ίδιο το φώς του ήλιου, το φώς της Σελήνης, το φώς των αστεριών, αλλά ακόμα και το σημερινό τεχνικό φώς των ανθρώπων, που ομορφαίνουν και χαροποιούν τά πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο πού ζούμε.

        Όμως, δεν πρέπει να μείνουμε μόνο , σ’ αυτή την διαπίστωση, σίγουρα αγαπητοί μου αδελφοί, υπάρχει κάτι πιο ωφελιμότερο, πιο ωραιότερο, από τά παραπάνω αναφερόμενα, το πνευματικό φώς.

          Και θα ρωτήσει κάποιος, πιο είναι αυτό το πνευματικό και αιώνιο φώς, είναι ό ίδιος  ο Κύριος, που ως φώς ακτινοβολεί γλυκύτατα , και που πολύ πλούσια φωτίζει και αναζωογονεί καθετί επάνω στήν γη, αλλά κι στο σύμπαν.

          Πόσες φορές στις ευαγγελικές περικοπές δεν τον ακούσαμε να λέει, ότι , αυτός είναι <<το φώς του κόσμου>> <<το φώς το αληθινόν>>,  το <<φώς των αναθρώπων>>,   που ήρθε να διαλύσει τα σκοτάδια της τής πλάνης, την ίδια την  καταθλιπτική  σκιά του θανάτου, και να μας φανερώσει τον δρόμο της ζωής, που οδηγεί στην αρετή, στον ίδιο  τον θεό, και τέλος στην αιώνια ζωή και μακαριότητα. Είναι το ίδιο εκείνο φώς , που σήμερα ο ιερός ευαγγελιστής διαλαλεί τρανώτατα, και που ο Άγιος  ευαγγελιστής Ιωάννης ς λέει << ήν το φώς το αληθινόν ό φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον είς τον κόσμον>>  (Ιωάν. α‘ 9)

Είναι το δικό του ολόλαμπρο και υπέρλαμπρο και ευεργετικό προς τους ανθρώπους ως, μέσα από το οποίο, μπορούν εάν θέλουν , να γίνουν και αυτοί  <<το φώς του κόσμου>> . Είναι το ίδιο εκείνο φώς που τον ακούσαμε να λέει στούς μαθητές του   <<Υμείς εστέ το φώς του κόσμου>>   , αλλά και σε όλους  τους άλλους διά μέσου των αιώνων , και όπως ο φυσικό ή τεχνητό φώς ελκύει την προσοχή, έτσι καί εσείς  - τους είπε- είσται σαν μια μεγάλη πόλη επάνω στο βουνό, λουσμένη στο  άπλετο  φώς του ήλιου , η οποία και να  θελήσει, δεν θα μπορέσει  να κρυφτεί  από τά  μάτια των ανθρώπων.

Όλοι θα την παρατηρούν και θα τήν περιεργάζονται, άλλοι για να την θαυμάζουν και άλλοι για να τήν φθονούν.   

          Είναι εκείνο το ίδιο φώς , αγαπητοί μου αδελφοί, πού με το λυχνάρι παλαιότερα, ως ηλεκτρικοί λαμπτήρες σήμερα το τοποθετούν ψηλά, οι άνθρωποι μέσα στο σπίτι, ώστε να φωτίζει όλους όσους βρίσκονται μέσα σε αυτό, έτσι λοιπόν και οι μαθητές του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τοποθετήθηκαν από Αυτόν, σε υψηλή και περίοπτη θέση για να μπορούν , κι’ αυτοί με την σειρά τους , να ακτινοβολούν το ίδιο αυτό φώς – το πνευματικό- πού οί ίδιοι έλαβαν .

Όμως, αυτή ή σωτήρια ακτινοβολία, αγαπητοί μου αδελφοί δεν θα πρέπει να μένει στα λόγια, θα  πρέπει να μεταφράζεται _ άς μου επιτραπεί ή έκφραση αυτή-  σε χειροπιαστό παράδειγμα, πού συγκινεί και διδάσκει, ενθαρρύνει πιο πολύ από τά λόγια,, λέγοντας σε όλους εμάς , μέσω των μαθητών του , το <<Έτσι άς λάμψη το φώς της αρετή σας, εμπρός στους ανθρώπους, διά ιδούν τά καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας τον έν ουρανοίς >>   

        Αυτά τά λόγια , ανώτερα ακόμα και από αυτά του Μωσαϊκού Νόμου, πρωτάκουστα, όπως άλλωστε και όλη ή διδασκαλία του Κυρίου μας. Κι’ όμως, στην συνέχεια , και προφανώς για να προλάβει όλους εκείνους τους κακόβουλους πού σκέφτηκαν , ότι, ήρθε να καταπατήσει, και να καταργήσει του νόμους και τους Προφήτες, αλλά και τον ίδιο τον Μωσαϊκό Νόμο , τους είπε << Όχι, δε ήλθα να καταλύσω τον Μωσαϊκό Νόμο, ή τους Προφήτας. Ήλθα να τηρήσω κατά πάντα τον Νόμον, να εκπληρώσω , όσα περί εμού προείπαν οι Προφήται, και να δώσω τον νέον Νόμον της χάριτος , όπου μέσα σάν σε κάποιες από τις γραμμές του , θα περιέχεται ο ηθικός Νόμος του Μωϋσέως>> .  

          Επανέρχεται , όμως, αγαπητοί μυ αδελφοί, στα λόγια που πρίν από λίγο ακούσαμε, ο ίδιος ο Κύριος στο ζήτημα πού μας αφορά όλους μας , ως χριστιανοί, δηλαδή, το ζήτημα της τήρησης και εφαρμογής από μέρους μας , του Νόμου και των εντολών του. Διδάσκει σε όλους εμάς , ότι οι αληθινοί οπαδοί του, πρέπει να δεχθούν και να πειθαρχήσουν στο δικό του Θείο θέλημα. Θα πρέπει χωρίς καμία διάκριση, ανάμεσα στις μικρές ή μεγάλες εντολές του νόμου Του, τις τηρούν και να τις τιμούν, για τον απλούστατο λόγο, όλος ο Νόμος είναι ενιαίος αι αδιαίρετος.

Ο αληθινός, λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί , πιστός, πρέπει να τον παραδεχθεί, και να τηρεί τους  νόμους και τις εντολές του, αλλά και τον ίδιο  τον νόμο του. Όποιος, λοιπόν , αγαπητοί μου αδελφοί, σ’ όλο το διάστημα της εφήμερης και προσωρινής του παρουσίας επάνω στην γή,  αγωνιστεί για να τηρήσει όλες τις μικρές αλλά και μεγάλες εντολές του, και τις εφαρμόσει στην καθημερινή του ζωή, όχι μόνο με λόγια , αλλά με το παράδειγμά του να διδάξει τους ανθρώπους να σέβονται και να τηρούν τον νόμο Του , αυτός θα ονομαστεί <<μέγας>>   στην βασιλεία των ουρανών .

Και επαναλαμβάνω, και πάλι , ότι δεν έχει καμία σημασία εάν οι άνθρωποι τον αναγνωρίσουν και τον αναγάγουν στον πιο πάνω τίτλο για την αρετή του, μολονότι κι’ αυτό δεν αποκλείεται.

Σημασία , λοιπόν έχει να τον αναγνωρίσει και να τον διακηρύξει <<ως μέγα>> , ό ίδιος ο θεός , μπροστά στα μάτια των αναρίθμητα δισεκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά και αγγέλων, κατά την μεγάλη εκείνη ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Το δε με μεγαλείο, και η δόξα, η περίοπτη θέση, αλλά και τά βραβεία της προσωπικής του αρετής, θα είναι αιώνια. Αυτό θα συμβεί, γιατί ο άνθρωπος  αυτός έλαβε φώς Χριστού,, έζησε σύμφωνα με αυτό, αγωνίστηκε για τήν τήρηση όλων των εντολών, και έγινε ο ίδιος φώς για μικρούς και μεγάλους, και ναι στο πρόσωπό του, πραγματοποιήθηκε ο λόγος του Κυρίου <<υμείς εστέ το φώς του κόσμου>> , όχι για να προβάλει και να δοξάσει τον ίδιο του τον εαυτό, αλλά τον ίδιο τον Θεό και Πατέρα Του, φέρνοντας κοντά σε Αυτόν τά απανταχού πλανεμένα τέκνα του.

Πόσο πραγματικά, λοιπόν αγαπητοί μου αδελφοί, είναι υψηλή ή θέση , στην οποία ανεβάζει ο θεός τον ίδιο τον άνθρωπο , δίνοντάς του , το δικό του Φώς. Ο ίδιος ο θεός , τον καθιστά φώς- φάρο – όλων των ανθρώπων. Τον αναδεικνύει <<μέγα στον ουρανό>> , ως φώς, ώστε εκεί να λάμπει σαν τον ήλιο.

Τέτοιους , λοιπόν , αγαπητοί μου αδελφοί, ανέδειξε, και τους σήμερα εορταζομένους Πατέρες  της Δ’ (4^ης) Οικουμενικής Συνόδου , οί οποίοι , έλαμψαν <<ως φώς επί της γής>>  αλλά και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο απόστολος και ευαγγελιστής Ματθαίος, ήταν αυτοί πού <<ως ο ήλιος δε εκλάμψουσι έν τη βασιλεία του πατρός αυτών>> (Ματθ. Ιγ’ 43) , υπερασπιζόμενοι σ’ αυτήν <<τά της πίστεως νάματα>> , ώστε να τα παραδώσουν σέ όλους  εμάς τους νεώτερους είς την Χριστού πίστιν  χριστιανούς, για να τά έχουμε ως φάρους γιά την αιώνια ζωή, για να κερδίσουμε και εμείς μια ημέρα την βασιλεία των ουρανών . ΑΜΗΝ!!!