ΚΥΡΙΑΚΗ Β ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2024

Έπειτα από τήν συμβολική του Βάπτιση στόν Ιορδάνη ποταμό, ο Κλυριος άρχισε τό μεγάλο κυρηκτικό καί θαυματουργικό του έργο, μέ κέντρο δράσης του τήν πόλη τής Καπερναούμ καί τήν οιία τού μετέπειτα αποστόλου Πέτρου. Ο Πέτρος καί οί άλλοι μαθητές τού Ιωάννου (Πργφήτου καί Προδρόμου) είχαν ήδη κληθεί από τόν Κύριο, εκεί στόν ίδιο ποταμό τόν Ιορδάνη γιά νά τόν ακολουθήσουν. Αυτοί όμως δέν είχαν κατανοήσει τήν σημασία καί τήν σπουδαιότητα τής προσκλήσεώς τουςαπό τόν Κύριο. Δέν ήταν όσο έπρεπε ψυχικά προετοιμασμένοι καί δέν ήταν ακόμα έτοιμοι, νά εγκαταλείψουν τά πάντα, νά τόν ακολουθήσουν οριστικά καί αμετάκλητα, τόν Διδάσκαλο, νά γίνουν από εκείνη τήν ώώρ μαθητές του, καί αύριο διδάσκαλοι - μέ τήν σειρά τους - τής οικουμένης κηρύττοντας τήν βασιλεία τού Χριστού. Καί όμως όλοι αυτοί μετά τά αναρίθμητα καί πρωτοφανή θαύματα πού είδον, μετά τήν συναρπαστική διδασκαλία Του , πού τήν άκουσαν, ήταν οί πρώτοι πού φωτίστηκε ο νούς τους, τονώθηκε η αγαθή τους διάθεση, καί πλέον ήταν έτοιμοι νά δεχθούν τήν κλήσιν τους. Καί ο Κύριος πού φυσικά είναι γνώστης τών πάντων, καί πού πάντοτε ενεργεί με σοφία, τήν καταλληλη στιγμή, πού γνώριζε εκείνος ότι ήταν ψυχολογικά πανέτοιμοι νά τόν δεχθούν - τότε καί μόνο τότε τούς κλαλεσε κοντά του - οριστικά- καί μόνον Εκείνος πάντοτε έκανε τά πάντο μέ καλό σκοπό , έφερε τά βήματά τους κοντά του, κατά τήν ιστορική -γιά τούς μαθητές του καί τήν ανθρωπότητα - ημέρα στήν παραλία τής Θάλασσς τής Γαλιλαίας τής Τιβεριάδος, , όπως τήν ονομάζη ο Ευαγγελιστής Ιωάννης,. Καί εάν καάποιος εκεί έβλεπε τόν Κύριο, θά νόμιζε ότι, είχε βγεί γιά έναν περίπατο, καί τοόν παρακολουθούσε πιό προσεκτικά ότι ο περίπατος εκείνος ήταν εέργο μεγάλο, καί όχι ένας περίπατος αναψυχής. Αλλά γιατί εκεί λίγο πιό ανοιχτά από τήν παραλία εί δύο άλλους αδελφούς, τόν Σίμωνα - πού τόν οποίο αργότερα τόν ονόμασε Πέτρο- , καί τόν αδελφό του τόν Ανδρέα. Αυτοί ήταν ψαράσεςκαί έριχναν τά δίκτυα τους γιά νά πιάσουν ψάρια, δηλαδή νά τά αλιεύσουν καί πού κατά σύμπτωση εκείνη τήν ημέρα δέν είχαν πιάσει ούτε ένα ψάρικαί πού ο κόπος τους εκείνη τήν ημέρα φάνηκε μάταιος. Καί ενώ συνεβαιναν αυτά καί φαινόταν πώς ακόμα καί η ίδια η θάλασσα νά ήθελε νά τούς διώξει, καί νά μήν τούς έδινε τά ψάρια της. Τότε ήταν, πού Κϋριος απευθυνόμενος πρός αυτούς, τούς μίλησε , καί τούς έδωσε τήν μεγάλη καί επίσημη κλήση, γιά ένα πιό μεγαλύτερο έργο, από αυτό πού μέχρι τώρα έκαναν, λέγοντάς τους <<Δεύτε οπίσω μου καί οιλησω υμάς αλιείς ανθρώπων>>. Ζήητμα, εάν αυτοί αντιλαμβάνονταν - εκείνη τήν ώρα - τό βαθύτρο νόημα τών λόγων του, αλλά καί τού τού εργου γιά τό οποίο θά τούς προετοίμαζε, καί θά τούς προόριζε, νά αφήσουν δηλαδή τά συνεργά τής ψαρικής, ( μέ τά οποία είχαν μιά μακροχρόνια οικειότητ) καί νά ασχοληθούν μέ κάτι τό νέο (καί αγνωστο καί αχαρτογράφητο γιά αυτούς) , νά παρουν στά χέρια τους τά πνευματικά δίχτυα, μέ τά οποία στήν τρικυμισμένη θάλασσα τού κόσμου, θά ήταν αυτοί πού θά έπαιρναν τούς ανθρώπους γιά νά τούς οδηγήσουν μέ στοργή καί απέραντη αγάπη, στό σφαλές καί χωρίς τρικυμίες λιμάνι τής Βασιλείας τού Θεού. Καί όλα αυτά - φυσικό ήταν - νά τά κατανοήσουν ολοκάθαρα, πολύ αργότερα, όταν τό Άγιο Πνεύμα μέ τήν έλευσή του , τούς φώτιζε καί θά τούς οδηγούσε <<είς πάσαν τήν αλήθειαν>> Τώρα, όμως , μόνον ένα μπορούσαν νά καταλάβουν, ότι ο Κύριος τούς καλούσε νά τόν ακολουθήσουν ώς μαθητές του. Καί αυτοί δέν δίστασν καθόλου, ούτε στιγμή δέν άφησαν τόν νού τους να τό επεξεργστεί καί όπως μάς αφηγήται ο Απόστολος καί Ευαγγελιστής Μάρκος <<ευθέως αφένετες τά δίκτυα, ηκολούθησν αυτώ>> Τήν ιδια αξιοθαύμαστη προθυμία έδειξαν εκείνη τήν ημέρα άλλοι δύο ψαράδες στό επάγγελμα, ο Ιάκωβος καί ο Ιωάννης. Ήταν εκεί τήν ίδια ημέρα καί τήν ίδια ώρα - όπως έκαναναν κάθε ημέρα- νά ετοιμάσουν τά σύνεργά τους, γιά νά πιάσουν ψάρια στήν θάλασσα. Στήν κλήση τού Κυρίου όμως, χωρίς τόν παραμικρό δισταγμό άφησαν τά πάντα, - ακόμα καί τόν ίδιο τους τόν πατέρα- γιά νά γίνουν καί αυτοί κήρυκες τής βασιλείας του Θεού. Καί ιδού, λοιπόν , όλοι υατοί μέ οδηγό τους τόν ίδιο τόν Κύριο, θά περιεδιάβαιναν όλη τήν Γαλλλιλαία, μέ τόν Κύριο ν θεραπεύει τούς ασθενείς, θαυματουργικά τούς πάσχοντες, καί θα τόν ακουγαν - σ'αυτήν πορεία - νά κηρύττει πρός όλους τό Ευαγγέλιο τής βασιλείας. <<Ήγγικεν , έλεγε, η βασιλεία τών Ουρανών>> Από αυτή τήν στιγμή εγκαθίστανται στήν γή. Άς δείξετε , τούς είπε μεγάλη προθυμία, νά τήν δεχθείτε , καί μέ πίστη ετοιμαστείτε νά γίνετεαι τιμημένοι πολίτες της. Πάρα πολλοί, καί μαζί μέ αυτούς καί οί ίδιου του οι μαθητές, θά αναρωτιούνταν, τί καί ποιά είναι αυτή η βασιλεία τών ουρανών - καί φυσικό είναι νά είχαν κάθε δίκιο νά ρωτάνε, γιατί αυτή η βασιλεία τών ουρανών δέν είναι σάν τίς βασιλείες όλου τού άλλου κόσμου. Ήταν καί είναι η βασιλεία τής αγάπης, τής ειρήνης, τής δικαιοσύνης, αλλά καί τής ληθθινής ελευθερίας, στήν οπία αδιαμφισβήτητος βσιλιάς ο Θεάνθρωπος Κύριος, , ο Χριστός, γιατί αυτόν τόν βασιλέα προανήγγελαν οί Προφήτες, ζητοκραύασε ό ίδιος ο Ισραηλητικός λαός, ακλομα ακόμα καί ο ίδιος ο Πιλάτος, καί πού ακόμα καί οι ίδιοι οί Απόστολοι διεκήρυξαν έν Αγίω Πνεύματι <<Βασιλέα τών βασιλευόντων καί Κύριον τών κυριευόντων>> (Α' Τιμ στ' 15). Καί στήν ερώρηση ποιός είναι αυτός ό Νόμος τής βασιλείας τού Θεού -αδιαμφισβήτητα καί αδιαπραγμάτευτα- είνα καί παραμένει είς τούς αιώνας τό ίδιο τό Θέλημα τού Χριστού, όπως ό ίδιος τό διατύπωσε μέ τό κήρυγμά του στά Ιερά Ευαγγέλια, φανερώνοντάς το ό ϊδιος στούς ιερούς Αποστόλους, τό παρέδωσαν εκείνοι στήν Εκκλησία. Καί ήταν Αυτός ο απείρου κύρους Νομοθέτης Κύριος πού στό όρος τών Μακαρισμών, παραμέρισε τόν παλαιό Νόμο , καί έδωσε τόν νέο Νόμο, αυτόν τής χάριτος λέγοντας << Ηκούσατε ότι ερθη τοίς αρχαίοις... Εγώ δέ λέγω υμίν >> Ότι θεμέλιος λίθος καί επιστέγασμα αυτής τής νομοθεσίας είναι η άπειρη αγάπη πρός τόν θεό καί τόν πλησίον. Καί ένα είναι σίγουρο, τότε οί μαθητές του καί όσοι τόν άκουγαν νά κηρύττει, θά αναρωτιούνταν (αλλά καί σήμερα όσοι ακούμε τά ίδια αυτά λόγια στά ιερά Ευαγγέλια Θά αναρωτιόμαστε) ποιοί θά είναι αυτοί πού θά γίνουν οι πολίτες τής βασιλείας τών ουρανών. Η ίδια απάντηση τότε καί τώρα - απλή αλλά καί ξεκαάθαρη- Πολίτες αυτής τής Βασιλείας- ήταν , είαναι καί θά είναι - όσοι ελεύθερα καί αυτοπροαίρετα , χωρίς βία, καί εξαναγκασμό, πιστεύουν στόν Βασιλέα Χριστό, καί πειθαρχούν στό Θέλημά Του. Καί οσκοπός αυτής τής βασιλείας - γιά όσους από εμάς αναρρωτιούνται- είναι χωρίς αμφισβήτηση - νά αναδείξει όλους τούς - μέ ελεύθερη βούλησή τους- ανθρώπους "τέκνα τού Θεού", Θεούς κατά χάρη, ένδοξους βασιλείς τών ουρανών, αιωνίως μακάριους καί <<εκλάμποντας ώς ό ήλιος έν τή βασιλεία τού Πατρός αυτών >> όπως πολύ χαρακτηριστικγ καί μέ παραστατικότητα μάς πειγράφει ο Απόστολος τών Εθνών Ματθαίος(ματθ ιγ' 43) Τρισευτυχισμένοι , λοιπόν, όσοι μέόλη τους τήν καρδιά δέχονται τήν βασιλεία τού Χριστού,. Καί εμείς όμως, μέ τό Ιερό Μυστήριο τοού Βαπτίσματος, πολιτογραφόμεθα - αυτομάτως - ώς μέλη καί πολίτες τής βασιλείας τών ουρανών . Γιά αυτό, όμως, -καί είναι υποχρέωσή μας - νά μελετήσουμε βαθύτερα καί νά συνηδητοποιήσουμε αυτήν τήν μεγάλη κλήση. Δηλαδή, νά ζούμε καί νά φερόμαστε , οπως επιβάλεται από τούς νόμους αυτής τής Βασιλείας, δηλαδή πολύ απλά τό ίδιο τό θέλημα του Θεού.καί αυτό γιατί, όσο μικροί καί εάν εμείς είμαστε, σέ σύγκριση μέ τούς Αγίους Αποστόλους, καλούμαστε νά γίνουμε καί εμείς <<αλιείς ανθρώπων>> Νά καλέσουμε - καί εμείς - όπως ο Κύριος τούς Αποστόλους_ όλους όσους γύρω μας -ίσως - δέν έχουν καταννοήσει τήν αξία τους ώς μέλη καί πολίτες τής βασιλείας τών Ουρανών, καί νά τούς οδηγήσουμε πρός Αυτόν Τόν Παμβασιλέα Κύριον ΑΜΗΝ !!!

Κυριακή των Αγίων Πατέρων: «Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός»

Κυριακή των Αγίων Πατέρων, μία Κυριακή πριν τη μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, και εορτάζουμε τη μνήμη των 318 Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου η οποία συνεκλήθη στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ. Εορτάζουμε αυτή τη Σύνοδο, για να δοθεί η έμφαση στη θεότητα του Ιησού Χριστού, μιας σπουδαίας αλήθειας για την Εκκλησία. Κατά την περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, όταν πρόκυπτε κάποιο πρόβλημα στους κόλπους της Εκκλησίας, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, πραγματοποιούσε σύγκληση συνόδου επισκόπων από όλα τα μέρη, για να βρεθεί η λύση του προβλήματος. Μετά την Ανάσταση του Χριστού, προέκυψαν διάφορα προβλήματα και διχογνωμίες σχετικά με το πρόσωπό Του. Πώς γίνεται να είναι Θεός και να γεννιέται από άνθρωπο; Ποια η σχέση του Χριστού με το Θεό; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα, προσπάθησαν οι 318 Πατέρες της Εκκλησίας να δογματίσουν την αλήθεια γύρω από το πρόσωπο του Χριστού. Στις αρχές του 4ου αι., λοιπόν, ένας ιερέας από την πόλη της Αλεξάνδρειας, ο Άρειος, υποστήριζε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι κτίσμα και όχι υπόσταση του Θεού. Από αυτή τη διδασκαλία, προέκυψε η περίφημη αίρεση του Αρειανισμού (δεν πίστευε στη θεότητα του Χριστού), όπου μαζί με τον Νεστοριανισμό και τον Μονοφυσιτισμό, υπήρξαν οι σημαντικότερες αιρέσεις στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Σύντομα, αυτή η αιρετική διδασκαλία του Αρείου βρήκε πολλούς οπαδούς στην περιοχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας αλλά και στα γερμανικά φύλα, καθώς ήταν πολύ μορφωμένος για να καταφέρει να αναδείξει το ψέμα ως αλήθεια. Όπως προείπαμε, η Οικουμενική Σύνοδος συγκαλούνταν από τον αυτοκράτορα. Έτσι, ο Μ. Κωνσταντίνος είναι ο πρώτος αυτοκράτορας που συγκαλεί Οικουμενική Σύνοδο, για να απαντήσει στη θεολογική διαμάχη που είχε ξεσπάσει. Έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά το 325 μ.Χ. και είχε διάρκεια περίπου 3,5 χρόνια. Σημαντικές μορφές διακρίθηκαν κατά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο, όπως ο Μ. Αθανάσιος (διάκονος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας), ο Άγιος Σπυρίδων, ο Άγιος Νικόλαος κ.α. Ας σημειώσουμε, σε αυτό το σημείο, το θαύμα που έκανε ο Άγιος Σπυρίδων για να αποδείξει την σχέση της Αγίας Τριάδας. Πήρε ένα κεραμίδι και έκανε το σημείο του Σταυρού. Όταν είπε «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός», εμφανίστηκε πάνω από αυτό φωτιά. Όταν είπε «Καὶ τοῦ Υἱοῦ», έτρεξε προς τα κάτω νερό και όταν είπε «Καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», έμεινε στο χέρι του μόνο το χώμα. Με αυτό τον τρόπο, θέλησε να δείξει στον Άρειο την άρρηκτη σχέση της Αγίας Τριάδος· του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Κατά τη σύγκληση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, οι 318 Πατέρες δημιούργησαν τα πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως σχετικά με τον Υιό. Ομολογούμε ότι ο Υιός του Θεού είναι ομοούσιος με το Θεό και τέλειος Θεός, (δηλαδή έχουν την ίδια ουσία και όχι ομοιούσιος που υποστήριζε ο Άρειος), στο δεύτερο άρθρο του Συμβόλου: «Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸνἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο». Αλλά, αυτή τη σχέση Θεού και Χριστού, μπορούμε να την δούμε και στην Καινή Διαθήκη· «ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἐν ἐσμεν» (Ιωάν. 10,30) και «τά ἐμα πάντα σα ἐστί καί τά σα ἐμα» (Ιωάν. 17,10) κ.α. Το Σύμβολο της Πίστεως, κατά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο, ήταν: «Πιστεύομεν εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα παντοκράτορα πάντων ὁρατῶν τε, καὶ ἀοράτων ποιητήν. Καὶ εἲς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν γεννηθέντα ἐκ τοῦ Πατρὸς μονογενῆ, τοῦτ’ ἐστὶν ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός, Θεὸν ἐκ Θεοῦ, φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὗ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο, τὰ ἐν τῷ Οὐρανῷ, καὶ τὰ ἐν τῇ γῆ. Τὸν δι΄ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα, καὶ σαρκωθέντα, καὶ ἐνανθρωπήσαντα. Παθόντα· ἀναστάντα τῇ Τρίτῃ ἡμέρᾳ· καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς Οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός. Πάλιν ἐρχόμενον κρίναι ζῶντας καὶ νεκρούς. Καὶ εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα· τοὺς δὲ λέγοντας, ὅτι ἢν πότε, ὅτε οὐκ ἤν, καὶ πρὶν γεννηθῆναι οὒκ ἤν, καὶ ὅτι ἐξ οὐκ ὄντων ἐγένετο, ἡ ἐξ ἑτέρας ὑποστάσεως, ἡ οὐσίας φάσκοντας εἶναι, ἡ τρεπτόν, ἡ ἀλλοιωτὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τούτους ἀναθεματίζει ἡ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία»[1]. Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της ημέρας, τονίζει την αποστολή των επισκόπων στο χώρο της εκκλησίας. «προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πράξ. 20, 28) Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων, υπογραμμίζει την προσοχή που χρειάζεται να έχουν οι επίσκοποι ώστε να ποιμαίνουν το ποίμνιο του Θεού, που τους τοποθέτησε το Άγιο Πνεύμα. Ιδίως, στη σημερινή εποχή, χρειάζεται να είμαστε όλοι πολύ προσεκτικοί, επίσκοποι και λαϊκοί, καθώς προσπαθούν διάφοροι να αλλάξουν και να αλλοιώσουν το δόγμα και την αλήθεια της ορθόδοξης πίστης. Δε θα πρέπει να ξεφεύγουμε από τους Πατέρες της Εκκλησίας· αυτοί είχαν το Άγιο Πνεύμα όταν συνέγραφαν τα συγγράμματά τους και όταν υποστήριζαν με κίνδυνο τη ζωή τους, την Ορθοδοξία. Δεν θα πρέπει να παρασυρόμαστε από διάφορα καινά ρεύματα που, κατά καιρούς, εισρέουν στους κόλπους της Εκκλησίας. Χρειάζεται να είμαστε όλοι μονιασμένοι, χωρίς διαφωνίες και διαιρέσεις. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, παραθέτει την προσευχή του Χριστού για τους ανθρώπους στο Θεό. «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ιωάν. 17, 21), ακούσαμε να υπογραμμίζει ο Χριστός. «Να είναι όλοι ένα», αυτό θέλει ο Θεός για εμάς. Έχοντας αγάπη για όλους τους ανθρώπους, θα μπορέσουμε να φτάσουμε στο λόγο του Χριστού. «Ὑπερδεδοξασμένος εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ φωστῆρας ἐπὶ γῆς τοὺς Πατέρας ἡμῶν θεμελιώσας, καὶ δι’ αὐτῶν πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν, πάντας ἡμᾶς ὁδηγήσας· πολυεύσπλαγχνε, δόξα σοι», ακούσαμε στο Απολυτίκιο της εορτής. Εν κατακλείδι, ας καταφέρουμε να ασπαστούμε τις αποφάσεις της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, που θέσπισαν οι 318 Άγιοι Πατέρες αυτής. Πολλά ερωτήματα που έχουμε για το Χριστό, έχουν απαντηθεί στην Σύνοδο σχετικά με τη θεότητά Του. Αυτές οι αλήθειες, μπορούν να μας βοηθήσουν να προσεγγίσουμε το Χριστό, ο Οποίος είναι Θεός και ομοούσιος με τον Πατέρα, αλλά και να συσφίξουμε περισσότερο τη σχέση μαζί Του. Για να καταφέρουμε, εν τέλει, κατά το λόγο του Κυρίου: «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν». «Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμών, Πατρός, καὶ Υἱοῦ, καὶ Πνεύματος ἁγίου, μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισε καὶ φύσιν, καὶ τὸ μυστήριον τῆς θεολογίας, τρανῶς παρέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ· οὓς εὐφημοῦντες ἐν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες· Ὦ θεία παρεμβολή, θεηγόροι ὁπλῖται, παρατάξεως Κυρίου, ἀστέρες πολύφωτοι, τοῦ νοητοῦ στερεώματος, τῆς μυστικῆς Σιὼν οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου, τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου, Νικαίας τὸ καύχημα, οἰκουμένης ἀγλάϊσμα, ἐκτενῶς πρεσβεύσατε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Δοξαστικό των Αίνων

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ 28Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2024 Εορτάζομεν τήν είς τά Ιεροσόλυμα θριαμβευτικήν είσοδον τού Κυρίου καί Σωτήρος Ημών Ιησού Χριστού. Ώρα: 07:00 – 0940 Θεία Λειτουργία & Ακολουθία τών Βαΐων. Ώρα: 19:30 – 21:00 Ακολουθία τού Νυμφίου, ήτοι Όρθρος Μεγάλης Δευτέρας. ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 29Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2024 Μνείαν ποιούμεθα τού μακαρίου Ιωσήφ τού Παγκάλου καί τής υπό τού Κυρίου καταραθείσης καί ξηρανθείσης συκής. Ώρα: 19:30 – 21:00 Ακολουθία τού Νυμφίου, ήτοι Όρθρος Μεγάλης Τρίτης ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ 30Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2024 Μνείαν ποιούμεθα τής παραβολής τών Δέκα Παρθένων. Ώρα: 19:30 – 21:00 Ακολουθία τού Νυμφίου, ήτοι Όρθρος Μεγάλης Τετάρτης . ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 1Η ΜΑΪΟΥ 2024 Μνείαν ποιούμεθα τής αλειψάσης τόν Κύριον μύρω πόρνης γυναικός. Ώρα: 18:00 – 19:00 Τό Μυστήριον τού Θείου και Ιερού Ευχελαίου. Ώρα: 19:30 – 21:00 Ακολουθία τού Νιπτήρος, ήτοι Όρθρος Μεγάλης Πέμπτης . ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ 2Α ΜΑΪΟΥ 2024 Μνείαν ποιούμεθα τού Ιερού Νιπτήρος, τού Μυστικού Δείπνου, τής εν Γεθσημανή Προσευχής τού Κυρίου καί τής υπό τού Ιούδα προδοσίας τού Κυρίου. Ώρα: 07:00 – 09:00 Θ. Λειτουργία Μ. Βασιλείου Ώρα: 19:00 – 22:00Ακολουθία τών Αγίων Παθών (12 Ευαγγέλια), ήτοι Όρθρος Μεγάλης Παρασκευής . ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3Η ΜΑΪΟΥ 2024 Επιτελούμεν Ανάμνησιν τών Αγίων καί σωτηρίων παθών τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ώρα: 10:00 – 11:00 Μ. Εσπερινός - Ιερά Αποκαθήλωσις. (11:30 Κοιμητήριον). Ώρα: 19:00 – 22:45 Ακολουθία Επιταφίου Θρήνου, ήτοι Όρθρος Μεγάλου Σαββάτου . ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟΝ 4Η ΜΑΪΟΥ 2024 Εορτάζομεν τήν Θεόσωμον Ταφήν καί τήν είς Άδου κάθοδον τού Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Ώρα: 08:00 – 10:00 Θ. Λειτουργία Μ. Βασιλείου επί τού Επιταφίου. Ώρα: 23:00 Νυκτερινή Κωδωνοκρουσία. Ακολουθία τής Παννυχίδος. Ώρα: 23:30 Υποδοχή Αγίου Φωτός είς τόν Ιερόν Ναόν. ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 5Η ΜΑΪΟΥ 2024 Ώρα: 00:00 Ή Λαμπαδηφόρος ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ τού Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Ώρα: 00:30 – 01:30 Ή Αναστάσιμος Θεία Λειτουργία. Ώρα: 18:00 – 1900: ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ε’ Κυριακή των Νηστειών – Οσία Μαρία η Αιγυπτία

Ε’ Κυριακή των Νηστειών – Οσία Μαρία η Αιγυπτία

Την πέμπτη Κυριακή των Νηστειών, η Αγία μας Εκκλησία, στο δρόμο να γιορτάσουμε όλοι μαζί την Ανάσταση του Κυρίου και Σωτήρος μας, βλέπουμε να προβάλλει το παράδειγμα της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Διαβάζοντας τον βίο της, καταλαβαίνουμε πως ο Θεός Βρίσκει τρόπους και Δίνει ευκαιρίες σε κάθε άνθρωπο να Τον γνωρίσει, να Τον προσεγγίσει, να ενωθεί μαζί Του και με τους συνανθρώπους του, ανεξαρτήτως των αμαρτιών που σκονίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο. Όπως το τζάμι στο παράθυρό μας, είναι φτιαγμένο για να το διαπερνούν οι ακτίνες του ηλίου και να φωτίζεται, έτσι και ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να φωτίζεται από τη Χάρη του Θεού. Οι ενέργειες του Θεού, επισκέπτονται κάθε άνθρωπο κάποια στιγμή στη ζωή του, όπως επισκέφθηκαν και την Οσία Μαρία. Παρόλο που ζούσε μια ζωή με κέντρο τις επιφανειακές σχέσεις, τη στιγμή που κάποιος εμπαθής άνθρωπος θα την κατέκρινε, ο Τριαδικός Θεός, που όλους μας Καταλαβαίνει, Βλέπει βαθύτερα, Γνωρίζει την καρδιά μας και Δίνει ευκαιρίες συνάντησης μαζί Του. Περιμένοντας η Μαρία, πως θα συναντήσει άλλη μια επιφανειακή εμπειρία, ο Φιλάνθρωπος Θεός Ανέτρεψε την κατάσταση σε συνάντηση μαζί Του. Έτσι, η Μαρία συνειδητοποίησε πως είχε χάσει παρόμοιες συναντήσεις στο παρελθόν. Συναντήσεις που άξιζαν τον όποιο κόπο της. Άλλαξε τον τρόπο ζωής της, ώστε να προσπαθεί να είναι συνεπής στις συναντήσεις της με τον Θεό. Έκανε χώρο για Αυτόν στη ζωή και την καρδιά της. Ο Χριστός Δέχθηκε τη φιλοξενία της και γέμισε τον χώρο αυτόν και Τίμησε το πρόσωπο της Μαρίας με την παρουσία Του, δια των ενεργειών Του. Με την κοινωνία μαζί Του και το ανακαινισμένο της βλέμμα να ατενίζει το πρόσωπο του Χριστού μας, η Οσία Μαρία κοιτάζει και τον καθέναν από εμάς. Μας βλέπει σε όσα περνάμε, και μαζί με όλους τους Αγίους, τους Αγγέλους και την Θεοτόκο, είναι όλοι πρόθυμοι να μας βοηθούν, να μεσιτεύουν στον Θεό για μας, όποτε τους ζητήσουμε να ξεσκονίζουμε το παράθυρο της ψυχής μας, ώστε πιο καθαρά να βλέπουμε το πρόσωπο του Θεανθρώπου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Με αυτή τη διάθεση, και την προσπάθεια να χωρέσουμε τον Χριστό και τον συνάνθρωπο στην καρδιά μας, ας πορευόμαστε με εμπιστοσύνη, στις κατάλληλες πράξεις που οδηγούν στη θεωρία, στο να απολαμβάνουμε να είμαστε φιλόξενοι οικοδεσπότες του Θεού, γιορτάζοντας την Ανάσταση, από τώρα ως και την αιωνιότητα

Κυριακή Δ΄ Νηστειών – Του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος 13 Απριλίου 2024

Ζώντας στην Εκκλησία Έχοντας πάρει δύναμη από τον Σταυρό του Κυρίου μας, έχουμε διανύσει και την 4η εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής και φθάνουμε στην Δ΄ Κυριακή των Νηστειών. Αυτή την Κυριακή η Εκκλησία τιμά τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, συγγραφέα ενός βιβλίου που έχει το όνομα «Κλίμαξ», δηλαδή «σκάλα». Το βιβλίο έχει το όνομα αυτό επειδή περιέχει 30 λόγους, που είναι τα σκαλοπάτια που μας βοηθούν ν΄ ανεβούμε από το κάτω μέρος της σκάλας μέχρι την κορυφή της. Να φτάσουμε από τη γη, όπου βρισκόμαστε όλοι, στον ουρανό, όπου θα γευθούμε τη δόξα του Θεού. Οι 30 αυτοί λόγοι μιλάνε για τις αρετές που πρέπει να καλλιεργεί συνεχώς ο Χριστιανός. Αρχίζουν με τις πιο βασικές και πρακτικές στη ζωή και φθάνουν μέχρι αυτές που είναι θεωρητικά υψηλές. Έτσι, η Εκκλησία μας προσκαλεί να εκμεταλλευτούμε τις πνευματικές μας δυνάμεις προς το καλό, να καλλιεργούμε τις αρετές και κάθε μέρα ν΄ ανεβαίνουμε ένα σκαλοπάτι ακόμη σ΄ αυτή τη σκάλα, την κλίμακα των αρετών. Ο άγιος Ιωάννης γεννήθηκε το 523 μ.Χ. στη Συρία και από νωρίς φάνηκε η κλίση του στα γράμματα. Αν και πήρε μεγάλη μόρφωση, η πίστη του και η αγάπη του για τον Χριστό οδήγησε τα βήματά του προς τη μοναχική ζωή. Έτσι πήγε στο Σινά, στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, όπου και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, γράφοντας, διδάσκοντας και καθοδηγώντας πνευματικά όσους έρχονταν προς αυτόν. Έγινε μάλιστα και ηγούμενος του μοναστηριού. Η κοίμησή του συνέβη στις 30 Μαρτίου του 603 μ.Χ. Αυτή τη μέρα είναι η κυρίως μνήμη του. Την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών τον τιμούμε ως συγγραφέα της Κλίμακος, για να έχουμε στο νου μας, καθώς βαδίζουμε προς τη Μεγάλη Εβδομάδα, τον αγώνα των αρετών, τον αγώνα να είμαστε αγαπημένα παιδιά του Θεού. Ioannis klimakos

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ ήτοι τής ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ( ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ)

Η άσκηση των αρετών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πέρα από την προσωπική ισχυρή θέληση, είναι απαραίτητη και η αγιαστική δύναμη της Εκκλησίας μας. Έτσι οι άγιοι Πατέρες όρισαν, καταμεσής της αγίας Τεσσαρακοστής να προσκυνείται ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου, για να λαμβάνουμε οι πιστοί από αυτόν χάρη και δύναμη για να συνεχίσουμε με σθένος τον πνευματικό μας αγώνα. Ο Σταυρός του Χριστού είναι το καύχημα της Εκκλησίας μας και το αήττητο όπλο κατά των δυνάμεων του κακού. Πάνω σε αυτόν συντρίφτηκε το κράτος του διαβόλου και εκμηδενίστηκε η δύναμή του. Από αυτόν πήγασε η απολύτρωση και η αθανασία στο ανθρώπινο γένος. Η Εκκλησία μας ψάλλει θριαμβευτικά: «Κύριε όπλον κατά του διαβόλου τον Σταυρόν Σου ημίν δέδωκας , φρίττει γαρ και τρέμει, μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν » και «Νυν εμφανιζόμενος ο Σταυρός, δύναμιν παρέχη εν τω μέσω των νηστειών, τοις το θείον σκάμμα, ανύουσι προθύμως ΄ αυτόν μετ ' ευάβείας , κατασπαζόμεθα ». Από φονικό και έχθιστο μέσον εκτέλεσης κακούργων μεταβλήθηκε σε μέσον αγιασμού και νοητή ασπίδα προστασίας από τις επιβουλές του Εωσφόρου και των σκοτεινών πεσόντων αγγέλων του. Άλλοι τον παρομοιάζουν με ισχυρό κυματοθραύστη κατά των κλυδωνισμών της ζωής, που προκαλεί το κακό και η αμαρτία. Η σωματική κόπωση της νηστείας και η ψυχική νωχέλεια του πνευματικού αγώνα είναι δυο βασικοί παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να αναστείλουν τη νηπτική πορεία του πιστού. Η αγιαστική δύναμη του Σταυρού είναι το αντίδοτο σ' αυτή την κατάσταση. Ο Σταυρός του Χριστού, εκτός από θείο σύμβολο της Εκκλησίας μας, έχει και ηθική σημασία για τον κάθε πιστό. Όπως ο Κύριος έφερε το δικό Του Σταυρό στο Γολγοθά, φορτωμένος τις ανομίες ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους, έτσι και ο πιστός του Χριστού, φέρει αυτός τον προσωπικό του σταυρό, τον αγώνα για σωτηρία και τελείωση. Ο δρόμος για τη σωτηρία είναι πραγματικός Γολγοθάς και απαιτεί αυταπάρνηση σε όσους τον ανεβαίνουν. Το βεβαίωσε ο Κύριος: « όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν , απαρνησάσθω ευατόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι » (Μαρκ.8,34). Η αγία περίοδος του Τριωδίου είναι κατ' εξοχήν σταυρική πορεία και νοητή σταύρωση των παθών μας. Γι' αυτό η αγία μας Εκκλησία αφιέρωσε την Κυριακή αυτή στην προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού. Οι πιστοί αντλώντας χάρη από αυτόν, δυναμωμένοι πια και ανανεωμένοι, αντιπαρερχόμαστε τα εμπόδια που στήνει ο πονηρός και βαδίζουμε την ουρανοδρόμο ατραπό με οδηγό τη χαρά και τη λαχτάρα να συναντήσουμε τον αναστάντα Κύριό μας Ιησού Χριστό την αγία και λαμπροφόρο η ημέρα της εγέρσεώς Του.

ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΙΕ (15Η) ΛΟΥΚΑ