ΚΥΡΙΑΚΗ 8Η ΛΟΥΚΑ (Ο ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΙΤΗΣ)

ΚΥΡΙΑΚΗ Η´ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)

«Εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ ᾽Ιησοῦς ·πορεύου και συ ποίει ομοίως» (Λουκ. 10, 37)

α. Μία από τις γνωστότερες παραβολές του Κυρίου, που διασώζεται μόνον από τον ευαγγελιστή Λουκά, περιέχει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Αφορμή για να την πει ο Κύριος έδωσε ένας νομοδιδάσκαλος, ένας δηλαδή Ιουδαίος θεολόγος, ο οποίος θέλοντας να Τον φέρει σε δύσκολη θέση – «εκπειράζων αυτόν» - Του έθεσε αφενός το θέμα πώς κερδίζεται η αιώνιος ζωή, αφετέρου το θέμα ποιος είναι ο πλησίον του ανθρώπου, όταν αποκαλύφθηκε ότι ερώτησε κάτι που του ήταν ήδη γνωστό. Ο Κύριος δεν δυσανασχετεί και δεν παρεξηγείται  με την «πονηριά» του θεολόγου. Του απαντά με τρόπο κανονικό και σοβαρό, οδηγώντας τον όμως στο σημείο συμφωνίας του με ό,τι ο Ίδιος έλεγε. Η τελική προτροπή Του μάλιστα προς αυτόν δεν του αφήνει κανένα περιθώριο αντίδρασης. «Πορεύου και συ ποίει ομοίως».

β. 1. Ο Κύριος καταρχάς καλεί σε κινητοποίηση τον νομοδιδάσκαλο, συνεπώς και κάθε άνθρωπο, προκειμένου να πορεύεται στη ζωή του κατά το πρότυπο του καλού Σαμαρείτη. Η προτροπή Του δηλαδή δεν αφήνει υποψία εφησυχασμού του ανθρώπου, αδράνειας ή περιδίνησης μέσα στα δικά του πάθη. Ο εφησυχασμός και  η αδράνεια δεν σχετίζονται με αυτό που συνιστά θέλημα του Θεού, διότι φανερώνουν καταστάσεις που αλλοιώνουν τη φυσιολογία του ανθρώπου, την κατ’  εικόνα Θεού δηλαδή δημιουργία του. Ο άνθρωπος είναι κίνηση, ενέργεια, πορεία προς τα εμπρός, δημιουργία. Αν υπάρχουν τόσοι συνάνθρωποί μας που δυστυχώς ταλαιπωρούνται από ψυχολογικά κυρίως προβλήματα, είναι γιατί έπεσαν στην παγίδα της στασιμότητάς τους και της ανακύκλωσης των ίδιων πάντοτε παθών τους, κυρίως δε των λογισμών τους. Σαν να λειτουργούν, με άλλα λόγια, μ’ έναν τρόπο «αυτιστικό», περιφερόμενοι αδιάκοπα γύρω από το κέντρο του εαυτού τους. Ο Κύριος λοιπόν στο πρόσωπο του νομοδιδασκάλου καλεί όλους τους ανθρώπους σε πορεία προς τα εμπρός, χωρίς να στρέφονται προς τα οπίσω.

2. Η πορεία αυτή δεν είναι ανεξέλεγκτη και άσκοπη. Δεν καταξιώνεται ο άνθρωπος απλώς με το να πορεύεται, αλλά να πορεύεται σωστά. Και το σωστά σημαίνει: κατά το πρότυπο που προβάλλει η παραβολή ως δικαιωμένο από τον Θεό τρόπο ζωής, δηλαδή του καλού Σαμαρείτη. «Πορεύου και συ ποίει ομοίως». Ομοίως όχι με τον τρόπο  του ιερέα ή του λευίτη, των ιερωμένων του Ιουδαϊσμού, διότι ο τρόπος αυτός καταδικάστηκε και από τον ίδιο τον νομοδιδάσκαλο: είναι ο τρόπος του εγωισμού, της προτεραιότητας των προσωπικών συμφερόντων έναντι των πραγματικών αναγκών του συνανθρώπου, της προτεραιότητας ακόμη και μιας θρησκευτικής αποστολής έναντι του άλλου – δεν αρνείται κανείς ότι μπορεί οι συγκεκριμένοι ιερωμένοι να βρίσκονταν και σε μια τέτοια αποστολή. Το ομοίως λοιπόν είναι με τον τρόπο ζωής του Σαμαρείτη. Αυτός είναι που επαινείται  και θεωρείται ότι βρήκε την οδό της αιώνιας ζωής. Και ποιο είναι το γνώρισμα της οδού αυτής; Όπως αναγκάζεται να το ομολογήσει και ο νομοδιδάσκαλος: «ο ποιήσας το έλεος μετ’  αυτού». Σωστός δηλαδή τρόπος που δικαιώνεται από τον Θεό είναι η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Όπως τίθεται στην παραβολή, η αγάπη αυτή συνιστά μονόδρομο: έξω από την αγάπη ο άνθρωπος χάνεται σε δρόμους που τον απομακρύνουν από τη σχέση του με τον Θεό. Κι αυτό θα πει: για να βρω τον Θεό: «την αιώνιον ζωήν», πρέπει να βρω τον συνάνθρωπό μου: να ποιώ «έλεος μετ’  αυτού».

3. Ο προσδιορισμός της αγάπης προς τον συνάνθρωπο, ως της απόλυτης καθοριστικής προϋπόθεσης για την αιώνια ζωή, απαιτεί, κατά την παραβολή, τρεις διευκρινίσεις:

(1) ο άλλος, ο πλησίον, δεν είναι ο άνθρωπος που ανήκει σε μία συγκεκριμένη ομάδα, κατά τον καταδικασμένο τύπο της Ιουδαϊκής εκδοχής: των Φαρισαίων για παράδειγμα που θεωρούσαν πλησίον μόνον τους γνώστες του ιουδαϊκού νόμου, άρα έθεταν εκτός της έννοιας αυτής τους φτωχούς και αγραμμάτους, ή των Εσσαίων, που θεωρούσαν πλησίον μόνον τους ανήκοντες στην κοινότητά τους, ή ακόμη και των απλών Ιουδαίων, που απέρριπταν την έννοια του πλησίον για τους μη Ιουδαίους. Πλησίον, κατά το πρότυπο του Σαμαρείτη, είναι ο κάθε συνάνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας ή κοινωνικής τάξεως, διότι ο ίδιος ο άνθρωπος που αγαπά γίνεται πλησίον του άλλου. Απόδειξη τούτου είναι το γεγονός ότι ο Κύριος αντιστρέφει το ερώτημα του νομοδιδασκάλου: από την παθητική διατύπωσή του -  «τις εστί μου πλησίον;» - το θέτει με ενεργητική διάθεση – «γεγονέναι πλησίον». Εγώ να γίνομαι πλησίον του άλλου.

(2) Η αγάπη έτσι προς τον οποιονδήποτε συνάνθρωπο έχει το γνώρισμα της θυσίας. Μπροστά στην ανάγκη του άλλου, το θέλημα του Θεού απαιτεί προσωπική στάση, απώλεια ίσως του χρόνου μας, της άνεσής μας και των δικών μας αναγκαίων μέσων, προσφορά των χρημάτων μας, έγνοια διαρκή. Ό,τι δηλαδή επέδειξε ο Σαμαρείτης. Πρόκειται για την αληθινή αγάπη, για την οποία μίλησε ο Κύριος και με λόγο σαφή, εκτός των παραβολών: «Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλλήλους. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού». Είναι η αγάπη που έζησε ο Ίδιος και που Τον ανέβασε στον Σταυρό, γεγονός που τονίζεται και από την αλληγορική ερμηνεία της παραβολής, σύμφωνα με την οποία ο Σαμαρείτης είναι ο ίδιος ο Χριστός.

 (3) Αυτονοήτως, η αγάπη, με τα παραπάνω δεδομένα, δεν είναι θεωρία και λόγια, αλλά πράξη. «Ο ποιήσας το έλεος μετ’  αυτού» λέει. Και: «πορεύου και συ  π ο  ί ε ι  ομοίως». Όσο κανείς μένει σε λόγια, ακόμη και σε μία πραγματική καλή διάθεση, δεν έχει αγγίξει την αγάπη που δικαιώνει. «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν του Θεού, αλλ’  ο ποιών το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς».

4.  Η αγάπη όμως προς τον συνάνθρωπο που δικαιώνει αυτόν που την ασκεί, είναι, σύμφωνα με το ευαγγελικό ανάγνωσμα, άμεσα συνδεδεμένη και με την αγάπη προς τον Θεό. Ο Κύριος χαρακτήρισε ορθή την απάντηση του νομοδιδασκάλου, όταν ανέφερε την πεμπτουσία του λόγου του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη: «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου, εξ όλης της καρδίας σου, εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της ισχύος σου και  εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Δηλαδή, η αγάπη έχει διπλή διάσταση: προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο. Και ο Ίδιος έτσι τοποθέτησε τα πράγματα: «Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε», είπε. Κι επειδή η κύρια εντολή Του είναι το «αγαπάτε αλλήλους», άρα αγαπάμε τον Χριστό, εάν αγαπάμε και τους άλλους, όπως και αγαπάμε τους άλλους, εάν αγαπάμε τον Χριστό. Μονομερής ακολουθία της αγάπης, επιλογή της μιας από την άλλη, σημαίνει διαστροφή και των δύο. Είναι τόσο καίριας σημασίας τούτο, ώστε ο ίδιος ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος σημειώνει ότι «όποιος ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό και μισεί τον συνάνθρωπό του, είναι ψεύτης». Όπως και το αντίστροφο: «αγαπάμε τον συνάνθρωπο, όταν αγαπάμε τον Θεό και τηρούμε τις εντολές Του».

γ. Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη απαιτεί προς αποδοχή της γενναιότητα ψυχής και απόφαση υπακοής μέχρι θανάτου. Μελετώντας την βεβαιώνουμε δυστυχώς την πνευματική μας γύμνια. Διότι συνήθως τι διαπιστώνουμε στη ζωή των περισσοτέρων μας; Την ακολουθία ενός εύκολου και βολεμένου χριστιανισμού, που έχει ως πρότυπο μάλλον τον τρόπο ζωής του ιερέα και του λευίτη παρά του Σαμαρείτη. Ο Κύριος δεν θέλει κάτι από τη ζωή μας. Θέλει ολόκληρη τη ζωή μας. Μας έδωσε και μας δίνει τη δική Του, κυρίως μέσω του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, κομματιάζεται από αγάπη για εμάς, και ζητεί αντίστοιχο τρόπο ζωής. Η συμπεριφορά Του, όπως καταφαίνεται με κρυστάλλινο τρόπο στη συμπεριφορά του Σαμαρείτη, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Πόσοι άραγε αντέχουμε να είμαστε αληθινοί χριστιανοί; Πόσοι, τουλάχιστον,  όταν βλέπουμε τη μικρότητά μας, στρεφόμαστε μέσα μας και κλαίμε για την κατάντια μας; Πώς χωρίς έλεος προς τους άλλους μπορούμε έστω και να ζητάμε το έλεος του Θεού για εμάς;

Αναρτήθηκε από παπα Γιώργης Δορμπαράκης στις 11:15 π.μ. 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2023 ΑΠΟ 12/11/-19/11/2023 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2023 ΗΜΕΡΑΝ ΣΑΒΒΑΤΟΝ 1700 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 12/11/2023 ΚΥΡΙΑΛΗΝ Η' (8η) ΛΟΥΚΑ - ιωάννου τού Ελεήμονος 0700 ΟΡΟΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΟΤΟΥΡΓΙΑ 13/11/2023 ΔΕΥΤΕΡΑΝ 1700 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΜΕΤΑ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ+ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ (ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ) 14/11/2023 τριτην + Φιλίππου τού Αποστόλου 0700 ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 15/11/2023 ΤΕΤΑΡΤΗΝ 1700 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΜΕΤΑ ΙΕΡΟΥ ΕΥΧΕΛΑΙΟΥ 16/11/2023 ΠΕΜΠΤΗΝ + Ματθαίου Αποστόλου & Ευαγγελιστού 0700 ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 18/11/2023 ΣΑΒΒΑΤΟΝ 1700 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 19/11/2023 ΚΥΡΙΑΚΗΝ Θ" (9η) ΛΟΥΚΑ - Αβδιού τού Προφήτου 0700 ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΙΕΤΟΥΡΓΙΑ ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΕΙΣ ΠΑΛΑΙΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΤΗΣ ΣΕΠΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΚΤΑΡΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ Διγελιώτικα Αιγίου ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΕΤΣΙ & ΕΦΕΤΟΣ ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΕΛΕΣΑΜΕ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΜΕΤΑ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗΝ 08 11 1023 ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΩΡΑΝ 1800 ΕΝΩ ΤΗΝ ΚΥΡΙΩΝΥΜΟΝ ΗΜΕΡΑΝ 0911 20232 ΤΕΛΕΣΑΜΕ ΟΡΘΡΟΝ & ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΑΝΟΙΚΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΙΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΠΡΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ

ΑΓΙΑΣΜΟΣ & ΝΈΑ ΠΡΟΣΠΆΘΕΙΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΑ ΑΙΓΙΟΥ

ΞΕΚΊΝΗΣΕ Η ΕΚ ΝΕΟΥ ΠΡΟΣΠΆΘΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ ΚΥΚΛΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ ΣΉΜΕΡΑ ΗΜΕΡΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ 22 09 2023 & ΠΕΡΙ ΩΡΑΝ 1700 μμ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ & ΠΟΙΑ Η ΩΦΕΛΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΜΕ ΕΥΣΤΟΧΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ. ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

ΣΧΟΛΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ» (ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ) ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Με χαρά σάς πληροφορούμε ότι, και κατά τη φετινή σχολική περίοδο, θα λειτουργήσει η ΣΧΟΛΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ» της Ιεράς Μητροπόλεώς μας στο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΓΗΣ & ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΝΕΩΝ «ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» (Πολυχρονιάδου 8, άνωθεν του Ιερού Ναού Εισοδίων της Θεοτόκου). Η Σχολή καλλιεργεί επί τριάντα πέντε (35) συνεχόμενα έτη την Ψαλτική Τέχνη και τη μεταλαμπαδεύει σε νέους ανθρώπους, επανδρώνοντας έτσι τα Αναλόγια των Ιερών Ναών της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, αλλά και εκτός αυτής. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι πολλοί Ιεροψάλτες απόφοιτοι της Σχολής μας έχουν συμμετάσχει σε Βυζαντινούς Χορούς, ψάλλοντας σε Ιερούς Ναούς, αλλά και σε διάφορες μουσικές εκδηλώσεις. Στη Σχολή γίνονται δεκτοί μαθητές και μαθήτριες που έχουν συμπληρώσει το 9ο έτος της ηλικίας τους, κατόπιν σχετικής φωνητικής εξέτασης. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν αίτηση εγγραφής στη Σχολή από Δευτέρα έως και Παρασκευή, από 7 έως 9 μ.μ., μεταβαίνοντας στο Κέντρο «ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» (τηλ. 26910-68180) ή επικοινωνώντας με τους: κ. Βασίλειο Μπίκο (τηλ. 26910-72327 - 6938484067), κ. Σπυρίδωνα Οικονομόπουλο (τηλ. 6937509538) και κ. Παναγιώτη Αχιλλιά (τηλ. 26910-25071). Ο Αγιασμός για την έναρξη του νέου σχολικού έτους 2023-2024 θα τελεσθεί τη Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2023 και ώρα 7:30 μ.μ. ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ε. (5η ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

Είναι νά απορεί κανείς καί νά διερωτάται μέ τήν νοοτροπία μερικών ανθρώπων μήπως τυχόν καί έχει σαλευθεί ό νούς τους, είναι αυτοί πού βλέπουν ολοκάθαρα καί χειροπιαστά μερικά χτυπητά γεγονότα, καταλαβαίνουν τό νόημά τους, αισθάνονται τήν μεγάλη σημασία πού έχουν γιά τήν ζωή τους, καί όμως κυριαρχούμενοι από τό υλικό συμφέρον δέν θέλουν νά ακούσουν τήν φωνή τους, να παραδεχθούν τό συγκλονιστικό μάθημα πού τούς δίνουν , νά κακαανοήσουν καί νά αναγνωρίσουν τό μεγάλο τους δίδαγμα. Δύο συμπολίτες τών Ισραηλιτών , πού κατοικούσαν στήν χώρα τών Γεργεσηνών , ήταν δαιμοζόμενοι Λ ε γ ε ώ ν , πλήθος πονηρών διαμόνων είχαν καταλάβει τό σώμα τους, καί δημιουργούσαν σε αυτούς απερίγραπτη θλίψη . Μά λίγες αλλά παραστατικές λέξεις ο Ιερός Ευαγγελιστής ζ ω γ ρ α φ ί ζ ε ι τήν θλιβερή καί οδυνηρή κατάστασή τους. Δέν φορούσαν ρούχα, δέ είχαν σπίτι νά μείνουν Στό κρύο τού χειμώνα καί στόν ήλιο τού καλαοκαιριού περιφέρονταν μέρα καί νύχτα, χωρίς κανένα αίσθημα ντροπής. Στά δέ μνήματα , πού κατά προτίμηση ζούσαν τόν τελευταίο καιρό, έβγαζαν άναρθρες κραυγές, ικανές νά προκαλέσουν φρίκη σέ όσους τούς άκουγαν. Τό σώμα τους ήταν κομμένο από τίς πέτρεςκαί τά σώματά τους ήταν γεμάτα πληγές. Σέ αυτή τήν άγρια κατάσταση είχαν καταντήσει επικίνδυνοι -χ α λ ε π ο ί λ ί α ν - όπως χαρακτηριστικά μάς λέει ο ιερός Ευαγγελιστής, γιά τούς διερχόμενους από τήν περιοχή τούνεκροταφείου. Οί Γεργεσηνοί γιά νά προφυλαχτούν από αυτούς τούς έδεναν μέ σιδερένια δεσμά, καί όμως εκείνοι μέ τήν δαιμονική τους δύναμη, κατάφερναν κάθε φορά νά τά σπάνε καί νά οδηγούνται από τούς δαίμονες σέ ακατοίκητους καί έρημους τόπους , γινόμενοι αυτοί φόβος καί τρόμος γιά όλους τούς περαστικούς. Όμως αυτοί οί δαιμονισμένοι , αντικρίζοντας τόν Κύριο καί τήν ομάδα τών μαθητών του, έπεσαν με τό πρόσωπο στήν γή, καί ζήτησαν τήν θεραπεία τους, ενώ τά διαμόνια είχαν καταληφθεί από τρόμο καί μέσα από τό στόμα τών ανθρώπων εκείνων, ζητούσαν από τόν Κύριο νά μήν τούς βασανίσει. Εκείνοι - οί δαίμονες δηλαδή - ήταν τώρα πού ζήτησαν τήν άδεια νά εισέλθουν είς τούς χοίρους πού έβοσκαν εκεί κοντά. Κινούμενοι από κακία καί μοχθηρότητα, σκεφτηκαν ότι μέσω τών χοίρων θά έβλαπταν τά συμφροντα τών κατοίκων, αφού δέν μπορούσαν πλέον νά βλάψουν τά πρώην θύματά τους, καί δι' αυτών όλους τούς άλλους ανθρώπους. Ο Κύριος τούς τό επέτρεψε, όχι γιατί ήθελελε νά υποχωρήσει στό πονηρό τους αίτημα, α λ λ ά γιά νά δώσει ένα συγκλονιστικό μάθημα ευσεβείας στούς Γεργεσηνούς , πρός τόν Νόμο τού Μωύσέως, γιατί μέ θρασύτητα απέναντι στόν Μωσαίκό Νόμο, έτρεφαν χοίρους, γιά νά τούς εμπορεύονται, ίσως ακόμα καί γιά νά τρώνε τό κρέας τους.Καί ιδού όλοι αυτοί οί χοίροι ωθούμενοι από τούς δαίμονες, ώρμησαν γρυλλίζοντας πρός τόν γκρεμό καί έπεσαν στήν θάλασσα καί πνίγηκαν. Οί πρώην διαμονιζόμενοι, τώρα ελευθερωμένοι από τήν δαιμονική τυρρανία , ανέπνεαν αέρα ελευθερίας, ευχαριστούντες τόν Κύριο μέσα από τά βάθη τής καρδιάς τους, "ιματισμένοι δέ καί σωφρονούντες, εκάθισαν παρά τούς πόδας τού Ιησού". Οι χοιροβοσκοί έντρομοι από όσα είδαν,έτρεξαν και τα είπαν χωρίς νά " κρύψουν" τίποτα στούς Γεργεσηνούς. Εκείνοι, ήλθαν στην παραλία, καί είδαν και τα δύο θαύματα, τούς μεν συμπατριώτες τους ήσυχους και σωφρνισμένους, τους δέ χοίρους πνιγμένους να επιπλέουν στα νερά της λίμνης. Καί ένα ήταν σίγουρο, καί για τα δύο αυτά θαύματα έπρεπε νά ευχαριστήσουν τόν Κύριο.Μέ το μεν πρώτο θαύμα τών πρώην δαιμονιζομένων καί τήν θεραπεία τους, γλίτωσαν από τόν φόβο και τον τρόμο,με δέ τόν τόν πνιγμό τών χοίρων, διδάχτηκαν ότι δεν πρέπει να παραβαίνουν τόν Νόμο τού Θεού. Αλλά εκείνοι ιδιοτελείς και συμφεροντολόγοι, όπως φυσικά ήταν, κυριευμένοι από έναν χειρότερο δαίμονα αυτόν τής φιλοχρηματίας, καί ίσως φοβούμενοι μια νέα τιμωρία, όλοι μαζί " πάσα η πόλις εξήλθεν είς συνάντησαν του Ιησού " , παρακάλεσα τόν Κύριο νά φύγει από την περιοχή τους, Εκείνος είχε έρθει ώς φίλος, εκείνοι τόν έδιωξαν σαν εχθρό τους, αντί του Χριστού, προτίμησαν τους χοίρους, από την πνευματική ωφέλεια,το ταπεινό και παράνομο υλικό συμφέρον. Αλήθεια- αγαπητοί μου αδελφοί- πόσοι και πόσοι άνθρωποι κυριευμένοι από τήν απληστία, προτιμούν τα χρήματα της παρανομίας από τα δώρα της χάρης του Θεού τόν μαμωνά από τον Θεό. Νομίζουν, ότι τα υλικά αγαθά και συμφέροντα αξίζουν περισσότερο από την ψυχή τους. Αδιαφορούν γιατί σωτηρία τους, καί στρέφονται στην απώλεια. Κλείνουν τα αυτιά τους, στην στοργική πρόσκληση του Σωτήρος " Δεύτε οπίσω μου" και " ευρήσετε ανάπαυσιν τις ψυχές υμών " και ακούνε τήν δόλια υπόσχεση του πονηρού " ταύτα πάντα" τούς χοίρους και τα προσωρινά αυτά αγαθά, θα τα δώσω σε σέ εσάς μόνο εάν με προσκυνήσετε. Δεν θέλουν δέ να σκεφτούν ότι όλοι οι θησαυροί του κόσμου, δεν μπορούν με κανένα τρόπο νά ικανοποίησαν τόν άνθρωπο. Όλα αυτά, δυστυχώς, τόν πνίγουν σε βασανιστικές μέριμνες, τόν βυθίζουν σε μεγάλες πικρίες, καί του δηλητηριάζουν και τις πιο αθώες απολαύσεις, καί σε τελική ανάλυση, τόν αποκτηνώνουν, τόν κάνουν να σκέφτεται συνεχώς τα υλικά πράγματα, όπως και τα ζώα τήν βοσκή τους, ενθυμούμενοι ότι όλα αυτά τα υλικά αγαθά δεν είναι πάντα μόνιμα, αλλά πολύ συχνά διαλύονται και χάνονται και αφήνουν φτωχό και γυμνό, τόν πρίν γεμάτο μέριμνες πλούσιο. Άς κατανοήσουμε όλα αυτά γιά τό δικό μας συμφέρον - αγαπητοί αδελφοί- όχι μόνο τό πνευματικό αλλά καί αυτό τό υλικό είναι καί υπάρχει μόν κοντά στόν Χριστό , γιστί εκείνος μάς προτρέπει " ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού" και μας υπόσχεται ότι όλα αυτά - δηλαδή τά υλικά αγαθά- προστίθενται υμίν" (Ματθ. στ 33).

Δ (4 η) ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Δύο είναι οι μεγάλες αρετές, τά θεμέλια τής χριστιανικής ζωής ,ο συνδετικός δεσμός τής οικογςνςιας καί τής κοινωνίας καί δημιουργοί τής συμβίωσης τών ανθρώπων, αγάπη και η ταπεινοφροσύνη. Καί ένα είναι βέβαιο, όπου αυτές υπάρχουν, ώς καρπός τής πίστης,εκεί και οι ευλογίες και δωρεές και θαυματουργικές επεμβάσεις του ίδιου τού Θεού. Αυτές λοιπόν, τις δύο αρετές και τις βλέπουμε και τις θαυμάζουμε, στο πρόσωπο ενός εθνικού, ενός Ρωμαίου αξιωματικού, αυτού του εκατόνταρχος τής πόλεις της Καπερναούμ. Αυτός είχε έναν δούλο, κατάκοιτο καί ασθενή, πού ήταν συνεχώς σέ κατάσταση αφόρητου πόνου, βασανισμένος από τήν ασθένειά του, ανίκανος να κάνει οποιαδήποτε κίνηση ώστε νά μπορέσει νά εξυπηρετήσει όχι μόνο τον ίδιο του τον εαυτό, αλλά καί τόν ίδιο τόν Κύριο του. Καί ενώ ο δούλος υπέφερε και σίγουρα- θα ήταν ή αιτία λόγω της κατάστασής του- κάποιος άλλος στην θέση σου εκατόνταρχου, νά άφηνε τον δούλο νηστικό, ίσως και διψασμένο, ώστε νά πεθάνει μια ώρα σρχίτερα , η θα τόν άφηνε να πεθάνει ως ένα ετοιμοθάνατο ζώο, - γιατί έτσι φέρονταν και θεωρούσαν οι Ρωμαίος τους δούλους τους, - .ώς ζώα μη δίνοντας τους καμία σημασία, εντούτοις ο ο εκατόνταρχος τής σημερινής ευαγγελικής περικοπής είχε απέναντι σε αυτόν τον δούλο, μια πολύ πιο ανθρώπινη ανθρώπινη συμπεριφορά και πιο διαφορετική στάση. Ήταν αυτός ο Εκατόνταρχος, πού έβλεπε καί θεωρούσε , τόν δούλο του, άνθρωπο- ίσον απέναντί του- γιατί καί ο ίδιος είχε αγαθή καρδιά, υπέφερε μαζί του, , ποθούσε- όσο καί εάν αυτοί μάς φαίνεται παράξενο, γιά τήν θέση του- την ίδια την θεραπεία τού δούλου του. Η αγάπη για τον δούλο του, χωρίς αμφιβολία θα τόν είχε κάνει να λαλήσει γιατρούς , νά αγοράσει τα καλύτερα φάρμακα τα οποία οί γιατροί του είχαν συστήσει, αλλά δυστυχώς όλα αυτά είχαν αποδειχθεί μάταια. Η ασθένεια του δούλου έκανε αθεράπευτηκαι έκανε και τον ίδιον να συμπάσχειμαζίτου. Καί, ιδού, ο ίδιος πληροφορήθηκε για τον Κύριο, άκουσε σίγουρα να γίνεται πολύς λόγος για τα θαύματα του, ώστε η καρδιά του νά σκιρτήσει και την ελπίδα για την θεραπεία τού δούλου του,- φώτισε τό πρόσωπό του, και ιδού αυτός Ρωμαίος αξιωματικός, με μεγάλη εξουσία στην πόλη τής Καπερναούμ, κινούμενος από ανιδιοτελή αγάπη πρός τό πρόσωπο του δικού του δούλου, έσπευσε ο ίδιος, - χωρίς νά να δώσει εντολή σε κάποιον υπαξιωματικό του η δούλο του, να τον φέρει στο σπίτι του και στο κατάκοιτο δούλο του- κινούμενος από αγάπη πρός τόν δούλο του, καί ταπεινοφροσύνη- έσπευσε ο ίδιος αυτοπροσώπως- για να Τον παρακαλέσει να κάνει το θαύμα Αλλά, αλήθεια δεν είναι συγκινητική και ταυτόχρονα τόσο διδακτική για όλους εμάς αυτή η θερμή αγάπη, αλλά καί η ταπεινοφροσύνη αυτού του εκατόνταρχου; Δε μας εκπλήτει όλους εμάς, το διάβημά του, προς τον Κύριο καί το γεγονός ότι - εκείνος- πήγε νά παρακαλέσει και κατά κάποιο τρόπο νά είναι εκείνος πού θά υποχρεωθεί πρός τόν Κύριο, γιά τήν θεραπεία ενός και μόνου δούλου; Όπου, όμως , υπάρχει η αγάπη, εκεί καί οί πολλές οί θυσίες, μέ χαρά καί προθυμία γίνονται γιά τό αγαπημένο μας πρόσωπο. Αλλά η αγάπη ώς μόνη-αρετή- δεν είναι αρκετή- Ο εκατόνταρχος τής σημερινής ευαγγελικής περικοπής παρουσίασε και μία άλλη αρετή - αδελφή της Αγάπης- αυτή της ταπεινοφροσύνης . Καί μόνο το αυτό το γεγονός, ότι εκείνος πήγε νά παρακαλέσει τόν Κύριο, γιά τόν δούλο του, ήταν μία πλήρης ταπείνωση. Ας δούμε όμως ποιός ήταν αυτός ο Εκατόνταρχος; Ήταν αξιωματικός, Ρωμαίος πολίτης, άνθρωπος μέ πολλές εξουσίες καί πάνω από όλα γεμάτος λόγω της θέσης του,πολλά δικαιώματα. Αντίθετα, ο Χριστός, ήταν μπροστά Σον Ρωμαίο εκατόνταρχο, υπήκοοος υπόδουλος σέ ςνα κράτος υπόδουλο στους Ρωμαίους, το οποίο περιφρονούσαν οί Ρωμαίοι κατακτητές. Καί, όμως σέ αυτήν την περίπτωση καί πράξη βλέπουμε ακόμα πιο καθαρά την ταπεινοφροσύνη του, αποκαλεί μέ τόν πιό τιμητικό τίτλο τόν Κύριο <<Κύριε , του λέει, ο δούλος μου κατέκοιτο είς τό σπίτι μου δεινώς βασανιζόμενος >>. Καί , ναί, σάν νά βρισκόταν σέ συστολή - δέν αποτόλμησς- δέν προχώρησε κάν νά υποβάλλει αυτή του τήν παράκληση. Όταν όμως, ο Κύριος, τού είπε <<εγώ θά έλθω στο σπίτι σου να τον θεραπεύσω>>. έτσι λοιπόν μέ τρόπο απροσδόκητο, πού ταυτόχρονα μαρτυρούν και την βαθεά του ταπείνωση, του είπα <<Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε υποδεχθώ στο σπίτι μου. Δεν μούη μεγάλητιμή να εισέλθης, συ ο Παντοδύναμος Κύριος, κάτω απότην στέγητου σπιτιού μου >>. Δεν λέει οτιο δούλος μου δεν αξίζει αυτή την τιμή . αλλά ότιο ίδιος δεν αξίζει αυτή την μεγάλη τιμή. Καί, δεν μένει εκεί, όμως, παραδόξως, ταπεινώνοντας περισσότερο τον ίδιο του τον εαυτό, εκεί, παραδόξως, -ανεβάζοντας περισσότερο Τομ πήχυ της ταπεινοφροσύνης του, προχώρησε, λέγοντας <<Καί έπειτα, δεν είναι ανάγκη Κύριε, νά υποβληθείς είς τόν κόπον αυτής τής επισκέψεως, Αρκεί του είπε, -επαναλαμβάνοντας- από εδώ που είσαι και στέκεσαι να πείς έναν λόγον, καί αμέσως θα θεραπευτή ο δούλος. Μπορείς να διατάξεις,καί η παντοδύναμη διαταγή σου, θα γίνει αμέσως έργο.Δέν εμποδίζεται αυτή από την απόσταση. Διατί και εγώ είμαι άνθρωπος και ευρίσκομαι υπό την εξουσία ανωτρων. Σαν αξιωματικός όμως,έχω υπό τάς διαταγάς μου στρατιώτας, καί ότι τους διατάξω το εκτελούν. Λέγω είς τόν έναν πήγαινε και πηγαίνει, καί στον άλλον έλα καίέρχεται. Λόγω στον δούλον μου κάμε αυτό και το κάνει . Ασύγκριτα περισσότερο, σύ πού είσαι ισχυρότερος από κάθε αρχή και εξουσία, καί πού σάν απόλυτος Κύριος τού κόσμου πού έχεις υπό τίς διαταγές σου αόρατες δυνάμεις - μπορείς να διατάξεις- αυτή την στιγμή και από αυτή την απόσταση το πνεύμα της ασθένειάς να φύγειαπό τον δούλο μου, πνεύμα δε υγείας και ζωής να κατασκηνώσεισε αυτόν >>. Καί όπως ήταν φυσικό- οί παρευρισκόμενοι όλοι- μέσα από αυτή του τήν απάντηση, μέσα από τήν οποία έλαμπε η ταπεινοφροσύνη καί η πίστη του, αυτόςο Κύριος θαύμασε, καί απευθυνόμενος σε όλους, όσουςτον περιστοίχιζαν:<<σας διαβεβαιώνω ότι ούτε μεταξύ των Ισραηλιτών, δεν εύρηκα τέτοια πίστης >> . Αυτός, ο Ρωμαίος, είναι ο εκπρόσωπος τών εθνών τής Οικουμένης οί οπολιοι θά πιστέψουν σέ μένα καί θά παρακαθήσουν μαζί μέ τόν Αβραάμ, τόν Ισαάκ καί τόν Ιακώβ, στήν βασιλεία τών ουρανών! Και στρεφόμενος, τότε ο Κύριος, προς αυτόν τον ευσεβή, ευλαβή και ταπεινό, εκατόνταρχο, τού είπε:<<πήγαινε εις τό σπίτι σου, καί όπως επίστευσες , ότι δηλαδή, μέ έναν λόγον μου νπορώ νά θεραπεύσω τόν δούλον σου, άς γίνη πρός χάρην σου>>. Και πραγματικά, ακριβώς την ώρα εκείνη, ο δούλος θεραπεύτηκε, καί σηκώθηκε υγιής στα πόδια του. Καί ο εκατόνταρχος όμως,γιά τήν αγάπη καί τήν ταπεινοφροσύνη του, γιά τήν θερμή του πίστη, προς τον Κύριο, έλαβε και αυτός το βραβείο του. Έλαβε την θεραπεία τού δούλου του, καί το μεγάλο εγκώμιο από τον ίδιο τον Κύριο, καί έγινε, έμεινε και θα μένει για όλους εμάς τους χριστιανούς-διαχρονικά- φωτεινό παράδειγμα Αμή!!!