ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (+ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ) 2021

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (+ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ) 2021

<<εί δύναται πιστεύσαι , πάντα δυνατά τώ πιστεύσαντι>>

Κανείς δέν μπορεί νά ισχυρισθή , ότι ο πατέρας τού βασανιζόμενου από τό διαμόνιο , νέου δέν βασανιζόταν καί ο ίδιος από τήν περιπέτεια τού παιδιού του. Αλλά καί κανείς δέν μπορεί νά μήν αισθανθή κάποια μέμψη εναντίον του γιά τήν ολιγοπιστία του. Είχε ακούσει πολλά γιά τήν δύναμη τού Χριστού , γιά τά αναρίθμητα θαύματά του , εν τούτοις δέν σκέφτηκε νά πάρει τό παιδί του, καί νά σπεύση σέ συνάντηση τού Σωτάρα καί νά τόν παρακαλέσει τού Σωτάρα καί νά τόν παρακαλέσει θερώς γιά τήν σωτηρία του . Καί όταν ό Κύριος ήρθε στά μέρη εκείνα, ο πατέρας μέ χαλαρή τήν πίστη τού ειπε << εί τί δύνασαι βοήθησον ημίν.>> Καί ό Κύριος απάντησε <<εί δύνασαι πιστεύσαι , πάντα δυνατά τώ πιστεύσαντι>>.

1. Ο ΛΌΓΟς ΑΥΤΌΣ ΤΟΎ Κυρίου έχει γενικό χαρακτήρα. Αναφέρεται σέ όλους το΄ς ανθρώπους όλων τών αιιώνων και όλων τών περιστάσεων . Γιατί δέν υπάρχει άνθρωπος, πού νά μήν δοκίμασε θλίψεις καί στεναχώριες , νά μήν περιέπεσε σέ κινδύνους καί πειπέτειες, νά μήν αντίκρυσε τήν αδικία καί τήν κακότητα , να μήν προσβλήθηκε από ασθένειες ό ίδιος ή μέλη τής οικογένειάς του. Γιατί κοινό γνώρισμα όλων τών αθρώπων είναι οί θλίψεις.

Καί πάνω σέ αυτές βλέπει καλύτερα ο άνθρωπος τίς αδυναμίες του, αντιλαμβάνεται ότι ότι δέν έχει τήν δύναμη νά υπερνιικήσει τήν δοκιμασία , αισθάνεται τότε τήν ανάγκη νά ζητήσει βοήθεια καί συμπαράσταση. Από πού όμως; Βλέπει ότι οί α΄λλοι άνθρωποι , ελάχιστα μπορούν νά τόν βοηθήσουν ή καί καθόλου . Καί τότε είναι πού ο νούς καί η καρδιά του , αλλα΄καί μιά εσωτερική φωνή καί μυστηριώδης τού λέει ότι ο Παντοδύναμος θά τού συμπαρασταθή αποτελεσματικά στήν θλίψη του, και ακούει τόν ίδιο τόν θεό νά τού λέει <<εί δύνασαι πιστεύσαι , πάντα δυνατά τώ πιιστεύσαντι>>.

2. Καί γιατί νά μή πιστέψει μέ όλη του τήν καρδιά, καί μέ όλη του τήν ψυχή; Ποιός είναι αυτός ο θεός , από τόν οποίο ζητάει καί ελπίζει στήν βοήθειά Του; Είναι Θεός Πανάγαθος , όλος καλοσύνη καί αγάπη καί στοργή γιά όλα τά πλάσματά του.

Είναι ο γεμάτος τρυφερότητα πατέρας , πού μάς έδωσε τό δικαίωμα νά παρουσιάζομαστε οποιαδήποτε ώρα καί στιγμή μπροστά του και μέ τό θάρος πολυαγαπημένου παιδιού νά τού λέμε<<Πατέρα θέλω αυτό, θλελω εκείνο..>>ή <<Πατέρα, βλέπεις ότι θλίβομαι, θέλω νά απαλύνης τόν πόνο μου, , νά μέ απαλλάξεις από τήν δοκιμασία>>!

Αυτός είναι Εκείνος πού είπε <<δεύτε πρός με πάντες οί κοπιώντες καί πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς>> (Ματθ ια’ 28) Αυτός όταν <<επί τής γής ώφθη καί τοίς ανθρώποις συνανεστράφη>>, <<διήλθεν ευργετώνκαί ιώμενος πάντας>>(Πράξ ι’ 38) Δέν υπήρξε ασθενής πάσχοντας καί ταλαιπωρημένος , πού νά μήν τού ζήτησε βοήθεια, καί νά μήν τού τήν έδωσε. Τά θαύματα πού έκανε γιά τήν ανακούφιση τής ανθρώπινης δυστυχίας, είναι αναρίθμητα καί δυσθεώρητα.

Αυτή ακριβώς η άπειρη αγαθότητα τού Κυρίου, πρέπει νά αναζωογονή συνεχώς , νά θερμαίνη καί νά γιγαντώνει τήν πίστη μας.

3.Ο Κύριός μας είναι Θεός Παντοδύναμος. Τίποτα δέν είνναι αδύνατο καί ακατόρθωτο γιά Αυτόν. Ο πολύαθλος Ιώβ, στίς σκληρές ώρες τής δοκιμασίας του, διαλαλούσε τήν παντοδυναμία τού Θεου, λέγοντας <<είς αυτόν υπάρχαι η πόλυτος καί ακατανίκητος δύναμις. Εάν ο Κύριος κρημνίση είς ερείπια, ποιός ημπορεί νά οικοδομήση; Εάν κλείση μία θύραν, ποίος ημπορεί νά τήν ανοίξει;, ….Πλησίον του αχώριστοι από αυτλον είναι η απόλυτος εξουσία καί δύναμις . Αυτός καταισχύνει τούς αναξίους άρχοντας καί θεραπεύει τούς ταπεινούς, από τά παθήματά των, ... Είς τήν παντοδύναμον εξουσίαν Του είναι η ζωή καί η ύπαρξις πάντων…>> Ιώβ . Ιβ’ 10-21)

Δέν βλέπετε μέ πόση εξουσία καί κυριότητα έδινε προσταγή ο Κύριος καί γινόταν αμέσως έργο, έλεγε λόγο καί γινόταν θαύμα, έδινε εντολή καί υποτάσσονταν τά πάντα.Μέ ενα του λόγο θεράπευε ασθενείς , αθάριζε λεπρούς, έδινε φώς σέ τυφλούς, εξεδίωκε δαιμόνια, σταματούσε τήν τρικυμία, ανάστενε νεκρούς. Λόγο είπε καί έγιναν τά σύμπαντα. Καί όλα αυτά χωρίς καθόλου νά μειωθή η παντοδυναμία του. Μπορεί νά κάνει άλλα τόσα , καί χίλιες άπειρες φορές περισσότερα, καί νά παραμένει πάντοτε παντοδύναμος. Κατάπληκτος , λοιπόν ο Ιώβ , μπροστά στό ασύλληπτο μεγαλείο τής θείας παντοδυναμίας έλεγε ταπεινά πρός τόν θεό <<οίδα ότι πάντα δύνασαι, αδυνατεί δέ σοι ουδέν>>(μβ’, 2) << Γνωρίζω πολύ καλά Κύριε, ότι δύνασαι τά πάντα καί τίποτε δέν είαναι διά σέ αδύνατον>>

Μέ αυτή τήν πίστη πρός τ΄΄ον θεό αποκτάει καί ο πιστός άνθρωποσς δύναμη , συμμετέχει τρόπν τινά στήν παντοδυναμία τού θεού, καί πραγματοποείται ο λόγος τού Κυρίου <<πάντ δυνατά τώ πιστεύοντι>>.

4. Αλλά ό Κύριος καί Θεός είναι καί πάνσοφος. Σέ αυτόν υπάρχουν οί άπειροι θησαυροί, η απόλυτη ορθοφροσύνη, η ανεπισκίατη διαύγεια.

<<Παρ’ αυτού σοφία καί δύναμις, αυτού βουλή καί σύνεσις>> (Ιώβ ιβ’ 13).

Μέ αφορμή τήν αλάθητη ακρίβεια γνωρίζει πώς νά απιδαγωγή τόν άνθρωπο, πώς νά τόν αποσπά από τό κακό καί νά τόν κατευθύνει πρός το αγαθό, πώς νά τόν χειραγωγή στόν δρόμο τής τής σωτηρίας καί νά τόν βοηθάει στήν επιτυχία τού μεγάλου του προρισμού. Αυτός στήν πανσοφία του έχει άπειρους τρόπους νά κκατρτίζει τόν άνθρωπο μέσω τών θλίψεων καί νά απαλλάσει αυτόν από τίς θλίψεις, νά τόν σώζει από παγίδεςκαί νά τόν πειφρουρεί από τούς κινδύνους . ….

Ο απόστολος Παύλος , ό άφταστος αυτός θεόπνευστος διδάσκαλος τής οικουμένης , έλεγε μέ βαθειά ταπεινοφροσύνη ότι από τόν εαυτό του είναι ένα τίποτα. Αλλά καί συγχρόνως διακήρυττε ότι τά πάντα κατόρθωνε μέ τήν πίστη στόν Χριστό. <<Πάντα ισχύω έν τώ ενδυναμούντι με Χριστώ>>(Φιλιπ. Δ’, 13) Χάρη ς’ αυτή τήν πίστη κατενίκησςε δυσκολίες καί εμπόδια, σώθηκε από κινδύνους καί επιβουλές εχθρών, υπέμεινε μέ ηρϊσμό, αλλά καί διέφυγε θλίωεις.

Οσο καί άν θλιβόαμαστε – καί υπάρχει τάχα κανείς από ενάς πού νά μήν έχει θλίψεις;- σε Εκείνον άς καταφύγουμε μέ πιστη. Όσο βρισκόμαστε σέ ανάγκες όσο αντικρύζουμε μπροστά μας αδιέξοδο, όσο βλέπουμε τόν ουρανό τής ζωής μας νά σκοτεινιάζει από πολύ βαριά σύνεφα, προμηνύματα καταιγίδας, σέ Εκείνον νά καταφεύγουμε μέ ακλόνητη τήν πίστη μας. ΑΜΗΝ !!!

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ 2021

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ 2021

Πολλοί ήταν εκείνοι οί οποίοι αυτοπροβλήθηκαν, μέσα στούς αιώνες, καί εκάλεσαν τούς ανθρώπους , νά γίνουν ακόλουθοί τους, αυτοχειρίστηκαν ώς διδάσκαλοι τής αλήθειας, καί ζήτησαν από τούς ανθρώπους νά τούς ακολουθήσουν. Μερικοί από αυτούς επινόησαν δικά τους φιλισοφικά συστήματα, άλλοι δέ εμφανίστηκαν ώς ριζικοί αναμορφωτές συντάσσοντας σέ κάποιο χαρτί μερικές τάχα θεωρίες καί ειπαν σίγουρα <<ελάτε κοντά μας, εμείς θά σάς σώσουμε καί θά δώσουμε ευημερία στίς κοινωνίες σας>>. ‘Αλλοι πάλι ώς πολιτικοί ηγέτες, άλλοι ώς δικτάκτορες, όλοι όμως μέ τήν αξίωση νά τούς ακολουθήσουν οί λαοί. Αλλά όλοι αυτοί πού τούς ακολούθησαν τυφλά – ώς σωτήρες- δοκίμασαν πολλές φορές πικρίες καί απογοητεύσεις.

Ιδού, όμως, παρουσιάστηκε στό στερέωμα τής ανθρωπότητας , ο Χριστός , καί λέει πρός τόν κάθε άνθρωπο ξεχωριστά , αλλά καί σέ όλους τούς ανθρώπους όλων τών γενεών <<ακολουθείτω μοι>>.

Καί ναί , δέν είναι ήπρώτη φορά πού ο Χριστός διατύπωσε αυτή τήν αξίωση – πρόσκληση. Τήν απηύθυνε πολλές φορές καί σέ πολλές πςεριστάσεις , άλλοτε σέ μεμονωμένα άτομα καί άλλοτε πρός τά πλήθη. <<Ακολουθείτω μοι>> είπε στόν Ματθαίο Τελώνη , όχι ώς απλο ακροατή τών κηρυγμάτων του , αλλά ώς μαθητή του καί αργότερα ώς Απόστολο, οοποίος κατανοώντας τό βαθύτερο νόημα καί τήν αξία αυτής τής πρόσκλησης <<καταλιπών άπαντα αναστάς ηκολούθησεν αυτώ>>(Ματθ. 9 – Λουκ. Ε 27).

Τήν ίδια πρόσκληση απηύθυνε καί στόν πλούσιο νέο, όταν τόν ρώτησε , τί πρέπει νά κάνει γιά νά κερδίσει τήν αιώνια ζωή. Η απάντηση τού Κυρίου σαφέστατη , νά πουλήσει τά υπάρχοντά του, νά μοιράσει τά χρήματά του στούς φτωχούς καί νά τόν ακολουθήσει. Αλλά αυτός είχε δοσμένη τήν καρδιά του στά πλούτη του , γι’αυτό καί προτίμησε τόν χρυσό από τόν Χριστόν, <<Δεύτε οπίσω μου>> είπε καί στούς τέσσερις αλιείς τής Τιβεριάδος , καί χωρίς κανένα δισταγμό <<ευθέως >>καί χωρίς αναβολή <<αφέντες τά δίκτυα , ηκολούθησαν αυτώ>>(Ματθ. Δ’ 19 ,20) Ήταν Αυτός, πού ώς ακααθοδήγητα καί πλανεμένα πρόβατα, έβλεπε τούς ανθρώπους, χωρίς ποιμένα , εκτεθειμένους στήν μανία αγριοτάτων λύκων καί τούς προσκλαούσε νά ενταχθούν στήν ποίμνη του.

Γιατί Αυτός καί μόνο αυτός είναι ο καλός ποιμένας <<καί καλεί τά πρόβατα κατ’ όνομα καί τά πρόβατα υτώ ακολουθεί>>(Ιωάν. Ι’ 3,4) καί πολλές φορές διακήρυξε , ότι <<ήλθε ζητήσαι καί σώσαι τό απολωλός >>καί , ότι <<δέν ήλθε καλέσαι δικαίους – αναμαρτήτους – αλλά αμαρτωλούς είς μετάνοιαν>>

Απευθυνόμενος πρός όλους τούς ανθρώπους , έλεγε , λέει καί θά ξαναλέει <<δεύτε πρός με πάντες οί κοπιώντες καί πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς … καί ευρήσετε ανάπαυσιν ταίς ψυχαίς υμών (Ματθ. Ια’ 28, 29). Στοργική πρόσκληση , γεμάτη αγάπη. Βλέπει τούς ανθρώπους , μέ τούς οποίους διά τής ενανθρωπήσεώς του \, έγινε αδελφός τους, νά ταλαιπωρούνται , νά υποφέρουν νά στενάζουν κάτω από τήν τυρρανία τής αμαρτίας , κάτω από τό βάρος τών σωματικών καί ψυχικών θλίψεων , Αυτός μέ στοργή καί αγάπη νά τούς καλεί νά δεχτούν τήν λύτρωση καί τήν χαρά , ακολουθώντας τον. Είναι Εκείνος πού δέν ζητάει τίποτα γιά τόν εαυτό του, όμως προσφέρει τόν εαυτό του ώς σωτήρα καί λύτρωση καί οδηγό – ποιμένα- πρός τά αγαθά τού ουρανού.

Θάμπορούσε νά πεί κανείς , ότι ολη η ζωή , η διδασκαλία , καί τό έργο τού κυρίου, ήτν , είναι καί θά είναι μίια διαρκής στοργή, μεγαλόστομη πρόσκληηση, πρός όλη τήν ανθρωπότητα, καί πρός τό κάθε άτομο ιδαίτερα , νά τόν ακολουθήσουν.

Τί σημαίνει , όμως αυτή η πρόσωπική προσκληση << Ακολουθείτω μοι;>>

Βαρυσσύμαντο καί βαθυστόχαστο τό νόημά της, απερίγραπτα καί ακατάληπτα τά αποτελέσματά της. Μάς καλεί ο Χριστός νά τόν ακολουθήσουμε στήν γή καί στόν ουρανό, στήν παρούσα καί στήν μέλλλουσα ζωή. Θέλει νά είναι ο αιώνιος ηγέτης μας. Οί άμθρωποι τής εποχής του τόν ακολούθησαν στίς συναγωγές , στήν ύπαιθρο, , στίς ερήμους, περπατούσανώρες γιά νά τόν συναντήσουν, μερικές φορές έμεναν καί νηστικοί, ακολουθώντς τόν Χριστό.

Καί γιατί συναίβεναι αυτό; Γιά ποιό σκοπό; Τό φανέρωσαν οί ίδιοι . Γιά νά ακούσουν τήν Θεία διδασκαλία του, νά γεύωνται τά ύψιστα πνευματικά νοήματα τά οποία Εκείνος μέ αφάνταστη χάρη καί σαφήνεια ανέλυε.

Ήταν τέτοια καί κτά τέτοιο τρόπο, ανέπτυσσε τήν διδασκαλία του, ώστε άκόμα , νά ικανοποεί καί τόν απλωϊκότερο από τύς ακροατές του, αλλά καί τόν πλέον σοφό τυύ οποίυ ενέπνεε τόν βαθύ σεβασμό, αλλά καί θαυμασμό.

<<Ο λαός άπας εξεκρέματο αυτού ακούων>>καί λέι ο Ευαγγελιστής Λουκάς (ιθ’ , 48) . Γιατί << ήν διδάσκων αυτούς ώς εξουσίαν έχων, καί ούχ ώς οι Γραμματείς (Ματθ. Ζ’ 29).

Αντλούσε από τόν εαυτό του, καί τήν άπειρη δική του σοφία, όσα Εκείνος τούς δίδασκε , καί ιδού , αγαπητοί μου αδελφοί, ένας τρόπος υπάρχει, κανείς νά ακολουθήσει τόν Χριστό, νά ακούει , νά μελετάει, νά παρακολουθεί καί νά δέχεται μέ όλη του τήν ψυχή τά Θεία του λόγια.

Αλλά αυτή η φράση από τά χείλια του Κυρίου <<ακολυθείτω μοι>>, περιέχει ένα άλλο βαθύτερο νόημα . Μάς καλεί νά ακολουθήσουμε τό παράδειγμά του.νά μιμηθούμε καί νά αντιγράψουμε τίς αρετές τίς οποίες στόν τέλειο βαθμό αυτός παρουσίασε, καί όπως χαρακτηριστικά μάς λέι ο Απόστολος Παύλος, νά μορφώσουμε μέσα μας, αυτόν τόν ίδιον τόν Χριστόν(Γαλ. Δ’ 19).Νά αποτυπώσουμε μέσα μας καί νά εκφράζουμε σέ όλη τήν ζωή μας , τά μεγάλα χαρακτηριστικά τής αγίας προσωπικότητάς του, νά αποκτήσουμε τήν αγάπη τού Χριστού, τήν ταπείνωση, τήν υπακοή καί τήν αφοσίωση πρός τόν Πατέρα, τήν μακροθυμία, τή υπομονή καί εγκαρτέρηση στίς στίς δοκιμασίες , τίς μέχρι θανάτου <<θανάτου δέ σταυρού>>, αυταπάρνηση καί αυτοθυσία.

Ό ίδιος είπε στούς μαθητές Του , τήν νύκτα τού Μυστικού Δείπνου <<υπόδειγμα δέδωκα υμίν , ίνα καθώς εγώ εποίησα υμίν, καί υμείς ποιείτε >>(Ιωαν ιζ’ , 15)

Ή μέν διάνοιά μας πρέπει φωτιζέμενοι από τήν διδασκαλία Του είιναι <<νούς Χριστού>>, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Απόστολος τών Εθνών Παύλος . Ο χαρακτήρας μας καί η ζωή μας , νά είναι ζωή Χριστού. Αυτό είναι τό μεγάλο νόημα τής προσωπικότητάς του.

Εάν δέν αγωνισθούμε νά ακολουθήσουμε τόν Χριστό, στό έργο καί τόν λόγο Του, στήν παρούσα ζωή , θά τόν ακολουθήσουμε καί στήν μέλλουσα . Θά έχουμε μέρος στήν δόξα Του, θά απολάβουμε τήν χαρά, τήν μακαριότητα, τήν Θέωση, καί τά ανεκτίμητα αγαθά τής βασιλελιας τών ουρανών. Και αυτό θά συμβεί , γιατί ο ίδιος ο Κύριος μάς τό υποσχέθηκε, λέγοντάς μας <<εάν εμοί διακονεί τίς, εμοί ακολουθείτω καί όπου εγώ ειμί, εκεί καί ο διάκονος, ο εμός έσται.>> καί τιμήσει αυτόν ο Πατήρ>>(Ιωάν. Ιβ’ , 26) ΑΜΗΝ !!!

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΊΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΛΑΜΑ εν Θεσσαλονίκη

 

Γρηγόριος Παλαμάς

• Διαβάστε σε άλλη γλώσσα
• Παρακολούθηση
• Επεξεργασία

Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296 - 14 Νοεμβρίου 1359) ήταν φιλόσοφος, λόγιος και κληρικός^[1]. Ήταν μοναχός του Αγίου Όρους, κατόπιν Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης και διαπρεπής θεολόγος του Ησυχασμού. Οι διδασκαλίες του προς υπεράσπιση του Ησυχασμού ενάντια στην επίθεση του επισκόπου Βαρλαάμ αναφέρονται ευρύτερα υπό τον γενικό τίτλο Παλαμισμός, ενώ οι οπαδοί του Παλαμίτες. Kείμενά του βρίσκονται στη Φιλοκαλία. Τιμάται ως άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ημέρα μνήμης του είναι η 14η Νοεμβρίου και η δεύτερη Κυριακή των Νηστειών που ονομάζεται Κυριακή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Θαυματουργός
Γέννηση	1296 Κωνσταντινούπολη
Κοίμηση	14 Νοεμβρίου 1359 Θεσσαλονίκη
Τιμάται από	Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Αγιοκατάταξη	1368, Κωνσταντινούπολη από τον Πατριάρχη Φιλόθεο Α΄
Μείζον ιερό	Θεσσαλονίκη
Εορτασμός	14 Νοεμβρίου B΄ Κυριακή των Νηστειών (35 μέρες πριν το Πάσχα)
Σύμβολα	μακρυά σκούρη γενιάδα, άμφια επίσκοπου, ευαγγέλιο ή ειλητάριο στο χέρι, δεξί χέρι υψωμένο ευλογώντας
δεδομένα (π •

Κυριακή τής Απόκρεω (2021)

 

Κυριακή τής Απόκρεω (2021)

Τό μεγαλύτερο καί πιό δυνατό εφόδιο πού θά πρέπει νά έχει ό άνθρωπος γιά τόν καθορσμό τής θέσης του στήν αιωνιότητά καί στήν στήν βασιλεία τών ουρανών είναι αναμφισβήτητα τά έργα αγάπης καί κολοσύνης πρός όλους τούς πάσχοντες καί γεμάτους στερήσεις αδελφούς μας.

Εκείνη τήν μεγάλη ώρα πού ο Χριστός απαστράπτων καί συνοδευόμενος από όλο τόν αγγελικό κόσμο, θά καθήσει ώς υπέρτατος κριτής στόν θρόνο τής κρίσεως καί αυτόματα θά ξεδιαλέξει – ξεχωρίσει τούς δικαίους από τούς αμετανόητους αμαρτωλούς.

Τούς μέν δικαίους πού τιμητικά τούς έχει τοποθετήσει στά δεξιά του , θά τούς πεί μέ τήν άπειρή του αγάπη , καλοσύνη καί αγαθότητα: <ελάτε, σείς, πού είστε ευλογημένοι από τόν Πατέρα μου καί πάρετε ώς μόνιμον καί είς τούς αιώνας αναφαίρετον κληρομονίαν σας τήν ένδοξον καί μακαρίαν βασιλείαν τών ουρανών, η οποία έχει ατοιμασθεί ακριβώς γιά σάς, από τοτε πού εθεμελιώνετο ο επίγειος καί ουράνιος κόσμος>.

Αυτός ό Θεός τής Αγάπης είναι αυτός πού θά δωρήσEI στούς δικαίους ασύλληπτα αγαθά τού παραδείσου τά οποία όπως ο ίδιος ο Απόστλος Παύλος , έγραψε:

<οφθαλμός ούκ είδε, καί ούς ούκ ήκουσε καί επί καρδίαν ανθρώπου ούκ ανέβη ά ητοίμασε ο Θεός τοίς αγαπώσιν αυτόν> ( Α’ Κορινθ β , 9)

Αυτά λοιπόν τά έργα αγάπης καί καλοσύνης , εκεί στόν θρόνο τής κρίσεως θά τά απαριθμήσει ένα πρός ένα, καί θά τά παρουσιάσει σάν νά νά τά έκαναν σέ αυτόν τόν ίδιο ο οποίος ώς Θεός καί έγινε άνθρωπος έκ Μαρίας τής Παρθένου, θεωρώντας όλους τούς ανθρώπους αδελφούς του, όσο ασήμαντοι καί ελάχιστοι αυτοί φαίνονται στά μάτια του αμαρτωλού κόσμου.

<Επείνας, (θά πεί σέ όλοουυυς εμας) μού δώσατε νά φάγω. Ημουν ξένος, πού δέν είχα τόπον νά μείνω καί μέ επήρετε στό σπίτι σας. Ήμουν γυμνός καί ρακένδυτος, καί σείς μού δώσατε ρούχα νά ενδυθώ. Αρρώστησα καί σείς ήρθατε είς επισκεψίν μου διά νά μού κανετε συντροφιά , νά μού δώσετε παρηγορίαν καί νά μού δώσετε φάρμακα. Είς τήν φυλακήν ήμουνα καί ήρθατε νά μέ ιδήτε. Η αγάπη σας, Πρέπει νά αμοιφθή. Η Βασιλεία τού Πατρός μου, η δόξα η ιδική μου , η ατελείωτη χαρά καί μακαριότης είναιι όλη ιδική σας>

Ενώ , αντίθετα, σέ όλους τούς πιο πάνω αμετανοήτους αμαρτωλούς , αυτός είναι πού θά κλίσει τίς πύλες τού Παραδείσου, τούς σκληρή τήν καρδία τούς εγωπαθείς , τούς ιδιοτελείς, οί οποίοι έδειξαν όλη τήν σκληρότητά καί αναλγησία τους, πρός τούς φτωχούς καί πάσχοντες συνανθρώπους τους.

Καί ενώ αυτοί είχαν όλα τά μέσα , γιά νά κάνουν καλά καί αγαθά έργα , δέν είχαν αγάπη στήν καρδιά τους, καί δέν το επραξαν. Καί πώς είναι δυνατόν τέτοιοι ανάλγητοι άνθρωποι, νά μείνουν κοντά στόν Θεό τής αγάπης καί τού ελέους;.

Θά είναι αυτοί, πύ ώς καταδικασμένοι πλέον θά κτυπούν τά στήθη τους, θά θρηνούν καί θά οδύρονται.

Οί δίκαιοι, από τήν άλλη , μαζί μέ τούς αγγέλους, μέ λαμπερά τά πρόσωπά τους, θά ευραίνονται , από τήν μεγάλη χαρά καί θά υμνολογού καί θά δοξάζουν τόν Θεό.

Καί άξιο προσοχής θά είναι, ότι ό Χριστός , σέ αυτή τήν ευαγελική περικοπή, γιά τήν μέλλουσα κρίση , δέν κάνει λόγο γιά μεγάλα έργα αγάπης, τήν διανομή τής περιουσίας μας μας στούς φτωχούς καί πεινασμένους αδελφούς μας,, γιά αγώνες πρός υπεράσπιση τών αδικημένων καί αυτών πού κινδυνεύουν , ούτε γιά τήν θυσία τής ίδιας μας τής ζωής γιά τήν σωτηρία τών άλλων,

Βέβαίως καί αυτά τά μεγάλα έργα,καί θαυμαστά είναι αποτέλεσμα φλογερής αγάπης πρός τόν συνάνθρωπο γιατί θά νομίζουν ότι δέν τούς δόθηκε η ευκαιρία νά τά πράξουν .

.

Στήν σημερινή όμως , ευαγγελική περικοπή, μιλάει γιά κάποια άλλα εργά, απλά καί εύκολα στήν παραγματοποίησή τουςείναι , και στήν καθημερινότητά μας.εφικτά μέ λίγα καίι διαθέσιμα μέσα μπορούν να γίνουν

Γιά ένα πιάτο φαγητό σέ έναν πεινασμένο, γιά ένα ρουχο ή παντελόνι , ένα πουκάμισο παλίό, σέ έναν πού δέν έχει κάτι νά φορέσει, ένα ποτήρι νερό σέ αυτόν πού διψάει, μία επισκεψη σέ εναν άγνωστο γιά μάς ασθενή σέ καποιο νοσοκομείο,ή σέ κάποια φυλακή .

Καί ποιός είναι αυτός πού μπορεί νά ισχυρισθεί, ότι δέν έχει τίς δυνατότητες, νά καάνει αυτά αλλά καί τέτοια μικρά παρόμοια έργα,;

Άς έχουμε όμως στόν νού μας, ότι ό ίδιος ο Θεός από τήν μία μεριά είναι αυτός πού μάς δίνει όλα τά μέσα γιά τήν πραγματοποίηση αυτών τών καλών έργων, ενώ από τήν άλλη μεριά μάς ζητάει κάτι από εκείνα πού με μεγαλοδωρία μάς έχει χαρίσει,;νά τά επιστρέωουμε πίσω στούς πάσχοντες συνανθρ΄πους μας βλέπονας τους καί εμείς ώς εικονα τού Θεού απέναντ΄μας

Καί λοιπόν ερωτώ ολους εμάς δέν αποτελεί σκληρότητα, παραλογισμό, αλλά καί αχαριστία πρός τόν Θεό, η άρνηση αυτών τών καλών καγαθών έργων πρός τούς συνανθρώπους μας ;

Καί όμως , ατά τά μικρά καλά έργα , είναι εκείνα , πού θά παρουμε μαζί μας όταν καάποια στγμή φύγουμε από αυτόν κόσμο.

Αλήθεια, λοιπόν πόσο αφάνταστα πολύτιμο καί ανεκτίμητο πλεονέκτημα είναι γιά όλους εμάς καί εφόδιο γιά τήν αιωνιότητα αυτά τά καλά έγα AMHN!!!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ 2021

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Το μυστικό της επιστροφής

ΤΙ ΚΑΝΕΙ, αγαπητοί μου, τον άνθρωπο ν' αφήνει το δρόμο της αμαρτίας και να επιστρέφει στο Χριστό; Αυτό βλέπουμε σήμερα στην παραβολή του ασώτου.

Όταν ό Κύριος κήρυττε, όπως σημειώνουν οι εύαγγελισταί, «ό λαός άπας έξεκρέματο αυτού άκούων» (Λουκ. 19,48), όλοι εκρέμοντο από τα χείλη του, και αυθόρμητα έλεγαν «Ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ό άνθρωπος» (Ίωάν. 7,46). Όλοι θαύμαζαν το Χριστό. Πόσοι όμως τον άκουγαν όχι μόνο με τα αυτιά του σώματος αλλά και με τα αυτιά της ψυχής; Πόσοι εδονούντο ψυχικώς; Πόσοι άλλαζαν και επέστρεφαν στην ευθεία οδό; Λίγοι έκαναν πράξει τα λόγια του Χριστού. Τι λοιπόν συνέβαινε σ' αυτούς;

Το μυστικό της επιστροφής αυτών των ολίγων βρίσκεται στο εξής. Αυτοί δεν έμεναν απλώς στο θαυμασμό βύθιζαν συγχρόνως το βλέμμα στη δική τους καρδιά και παρατηρούσαν την αθλιότητα τους. Ω, Τι συναισθήματα τους έφερνε αυτή ή συγκριτική εξέτασης! Απέναντί τους ήταν εκείνος πού δόλος δέ βρέθηκε στο στόμα του (πρβλ. Ίωάν. 1,47), εκείνος πού ήταν ανεξάντλητος ωκεανός αγάπης, εκείνος πού πονούσε στη δυστυχία των ανθρώπων. Έβλεπαν ένα μεγαλείο, μια μορφή ιδανική. Αυτοί Τι ήταν εμπρός του; ελεεινοί και τρισάθλιοι. Ό Χριστός ύψος, αυτοί βάραθρο. Ό Χριστός κορυφή, —«εκάλυψεν ουρανούς ή αρετή αυτού» ('Αμβ. 3,3)—, αυτοί άβυσσος κακίας και διαφθοράς. Αυτή λοιπόν ή τρομακτική απόσταση, πού τους χώριζε από το Χριστό, τους συγκλόνιζε, τους έφερνε σε περισυλλογή, τους δημιουργούσε τον πόθο, τον έρωτα του μεγαλείου. Αυτό τους έκανε ν' αφήσουν τα χαμηλά, τη ζωή της αμαρτίας, και να πετάξουν ψηλά, σε κόσμους όμορφους, «ηθικούς, αγγελικά πλασμένους», να έλκύωνται από το μεγαλείο του Χριστού, για να γίνουν μικρόχριστοι επί της γης. Αν οι άλλοι, το πλήθος, έμειναν στάσιμοι στα λιμνάζοντα έλη της αμαρτίας, αυτό οφείλεται στο ότι αυτοί θαύμαζαν μεν το μεγαλείο του Χριστού, δεν έστρεφαν όμως το βλέμμα και προς τα έσω, δεν έβλεπαν και τη δική τους αθλιότητα. Αν έστρεφαν το βλέμμα στην καρδιά τους, ή τρομακτική αντίθεση θα τους οδηγούσε σε σοβαρές σκέψεις, θα τους αναστάτωνε, θα τους έκανε να πάρουν ταπεινωμένοι το δρόμο της επιστροφής, της αλλαγής, της σωτηρίας. Θέλετε μερικά παραδείγματα; Όταν ό Κύριος πέρασε από την Ιεριχώ, πολύς κόσμος έτρεξε να τον ακούσει από περιέργεια. Τίνος όμως την καρδιά διαπέρασε το ηλεκτρικό ρεύμα του λόγου του; τίνος ή συνείδηση ξύπνησε; Ποιος από 'κείνο το συρφετό ένιωσε το Χριστό; Μόνο ό Ζακχαίος. Αυτός πέταξε λίγο πάνω από το χώμα και την ύλη, ανέβηκε στη συκομορέα αντίκρισε τον Ιησού και συγκλονίστηκε. Έκανε σύγκριση με τη δική του αθλιότητα. Ό Ιησούς δεν είχε ούτε δραχμή στην τσέπη, αυτός είχε ποσά αμύθητα• ό Ιησούς δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι (βλ. Ματθ. 8,20 Λουκ. 9,58), αυτός είχε το καλύτερο μέγαρο• ό Ιησούς περιόδευε πόλεις και χωριά «ευεργετών και ίώμενος» (Πράξ. 10,38), ήταν ή παρηγοριά και ό προστάτης των χηρών και ορφανών, αυτός σκόρπιζε θλίψη και πόνο, αφού τους έκλεβε το ψωμί με το νόμο. Αυτή ή τρομακτική απόσταση μεταξύ αυτού και του Χριστού τον συγκλόνισε, και πήρε αποφασιστικά το δρόμο της επιστροφής. Ήθελε να πλησίαση στο μεγαλείο του Χριστού πού λέει «Πώλησαν σου τα υπάρχοντα και δός πτωχοίς» (Ματθ.19,21). Και δεν έφθασε μεν στο σημείο αυτό. είπε όμως• «Τα ήμισυ των υπαρχόντων μου. Κύριε, δίδωμι τοις πτωχοίς» (Λουκ. 19,8). Βρέθηκε, εν πάση περιπτώσει, στην οδό πού οδηγεί στο μεγαλείο φάνηκε δε πολύ ανώτερος από τον πλούσιο εκείνο νεανίσκο πού «απήλθε λυπούμενος» (Ματθ. 19,22• Μάρκ. 10,22), όταν ό Κύριος του έδειξε το ύψος της ακτημοσύνης.

"Άλλο παράδειγμα. Αν ή Σαμαρείτης επέστρεψε στο Χριστό και έγινε ή αγία Φωτεινή, το μυστικό της επιστροφής της βρίσκεται στο ότι,  όταν αντίκρισε το μεγαλείο του Χριστού, είδε συγχρόνως και τη δική της αθλιότητα. Διέκρινε εμπρός της κάποιον με ανώτερο πνεύμα, πού έβλεπε κι αυτήν σαν παιδί του Θεού, δεν εξέταζε σε ποια φυλή ανήκει ούτε τίνος χρώματος είναι. Εμπρός της είχε ένα προφήτη, πού της είπε με λεπτομέρειες τα αμαρτήματα της. Τέλος ή υψηλή διδασκαλία του ότι «πνεύμα ό Θεός» (Ίωάν. 4,24) κι ότι μπορεί να λατρεύεται παντού, τη συγκλονίζει. Βλέπει όμως έπειτα και τη δική της αθλιότητα και τρομάζει. Τι ήταν αυτή; Μία πόρνη πέντε άντρες είχε αλλάξει, κι αυτός πού είχε τώρα δεν ήταν άντρας της. Εμπρός στο Χριστό ένιωσε ράκος. Και όμως βλέπει τον ήλιο - Χριστό να καταδέχεται ν' αγγίζει το δικό της βόρβορο. Αυτή ή συναίσθηση ότι είναι μηδέν, ιδού, αγαπητοί μου, το μυστικό της επιστροφής της.

Άλλ' εκεί πού καθαρότερα φανερώνεται ποιο είν' εκείνο πού κάνει τον άνθρωπο να επιστρέφει στο Θεό, είναι ή σημερινή παραβολή. Ό άσωτος, όταν σώθηκαν τα λεφτά κι από την πείνα κατήντησε χοιροβοσκός κ' έτρωγε ξυλοκέρατα, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Ένα βασιλόπουλο αυτός, να βοσκή χοίρους! Το περιβάλλον εκείνο του είναι αφόρητο. 'Αλλ' αφού είχε γίνει ακάθαρτος σαν τους χοίρους πού έβοσκε, έτσι του άξιζε. Αυτή ή απερίγραπτη αθλιότης δημιουργεί στην ψυχή του ένα συναίσθημα συντριβής. Κλαίει. Ή σκέψη του πετά στο πατρικό του, όπου κι αυτοί ακόμα οι δούλοι περνούν καλύτερα. Ω το μεγαλείο του πατρικού του σπιτιού, ω ή δική του αθλιότης!

Συγκλονίζεται. Και ακριβώς εδώ, αγαπητοί μου, μεταξύ του μεγαλείου και της αθλιότητος, παίχθηκε το δράμα της επιστροφής του.

Από τα παραδείγματα αυτά καταλαβαίνουμε, ότι το μυστικό της επιστροφής βρίσκεται σε δύο σημεία στο θαυμασμό της πίστεως και στη δική μας αύτομεμψία.

Αδελφοί μου! Ή θρησκεία του Ιησού μας έχει μεγαλείο, ή Εκκλησία είναι ύψος θαυμαστό. Μέσα σ' αυτήν ακούγεται το «Αγαπάτε αλλήλους» (Ίωάν. 13,34' 15,12), το «Έλθέτω ή βασιλεία σου» (Ματθ. 6,10), βασιλεία δικαιοσύνης, αγάπης, αδελφοσύνης, ειρήνης.

Άλλα δεν ωφελεί να μείνουμε μόνο σ' αυτό το θαυμασμό. Πρέπει συγχρόνως να στρέψουμε την προσοχή και κάπου άλλου να εξετάσουμε τον εαυτό μας, να δούμε την αθλιότητα μας, ν' αναλογιστούμε σε ποια απόσταση από το μεγαλείο αυτό βρισκόμαστε εμείς, όπως έκανε ό άσωτος.

Αν το κάνουμε αυτό, θα διαπιστώσουμε την τρομακτική αντίθεση. Ή διαπίστωσης αυτή θα μας βάλει σε ανησυχία και σοβαρές σκέψεις. Και έτσι μπορεί να γεννηθεί μέσα μας ή ώθηση ν' αφήσουμε τα χαμηλά, να πάρουμε ταπεινωμένοι το δρόμο της επιστροφής, και βαδίζοντας συνεχώς προς την κορυφή να βρεθούμε τέλος στην πατρική οικία και να δεχθούμε όπως ό άσωτος τον εναγκαλισμό της σωτηρίας.

Θαυμασμός λοιπόν και αύτομεμψία. Άλλ' υπάρχει σήμερα θαυμασμός του μεγαλείου; Θαυμάζουμε εμείς την πίστη μας; Οι άνθρωποι της εποχής του Χριστού τον θαύμαζαν. Αργότερα οι άνθρωποι θαύμαζαν τους πατέρας της Εκκλησίας, τους μάρτυρες, τους οσίους. Τα περασμένα χρόνια οι προγονοί μας μελετούσαν τους βίους των αγίων και θαύμαζαν τη ζωή, τις αρετές, τα παθήματα, τα μαρτύρια τους. Σήμερα εμείς Τι θαυμάζουμε; Μήπως έπαυσε τώρα ή θρησκεία μας να έχη δύναμη και αίγλη; Όχι. Ό «Χριστός χθες και σήμερον ό αυτός και εις τους αιώνας» (Έβρ.13,8). Και όμως έπαυσε ό θαυμασμός για την πίστη μας. Αλλά θαυμάζουμε τώρα• πράγματα εφήμερα, ανθρώπινες θεωρίες πού περιέχουν λάθη, πρόσωπα άσωτα και διεφθαρμένα, με δυο λόγια τα μικρά και ασήμαντα. Όλα τα θαυμάζουμε, πλην του Ιησού Χριστού. Ώ γενεά πονηρά Και διεστραμμένη!

Έπαυσε ό θαυμασμός προς τη θρησκεία μας, άλλ' έπαυσε και η προς τα έσω στροφή μας. Παύσαμε να εξετάζουμε τον εαυτό μας, να βλέπουμε την αθλιότητα μας. Ή αμαρτία κανένα δεν ανησυχεί. Πώρωσης άνευ προηγούμενου επικρατεί στις συνειδήσεις. Για αυτό λίγοι βρίσκονται στην οδό της μετανοίας, μικρό - πολύ μικρό είναι το ποίμνιο του Ιησού.

Αδελφοί μου δύο είναι τα αίτια της απομακρύνσεως των περισσοτέρων από το Θεό ή έλλειψης θαυμασμού προς τη θρησκεία μας και ή έλλειψης αυτοεξετάσεως. Ας ευχηθούμε, όλοι ν' ανακαλύψουμε το μυστικό, το δρόμο αυτό της επιστροφής και μαζί με τον άσωτο υιό ν' αναφωνήσουμε κ' εμείς• «Ανάστατες πορευσόμεθα πρός τον πατέρα...» (Λουκ. 15,18)• αμήν.