Αγιος Χαράλαμπος:

Αγιος Χαράλαμπος:

Σήμερα τιμάται η μνήμη του. Λίγα λόγια για τον βίο του

 

Αγιος Χαράλαμπος: Σήμερα τιμάται η μνήμη του.

Στον Άγιο αποδίδονται δύο θαύματα: Η διάσωση της Ζακύνθου από την πανούκλα το 1728 και η αποτροπή πυρπόλησης των Φιλιατρών από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 19 Ιουλίου του 1944, όταν ο Άγιος παρουσιάστηκε στον ύπνο του διοικητή τους και του άλλαξε γνώμη. Ο Άγιος Χαράλαμπος υπήρξε Ιερομάρτυρας της Χριστιανοσύνης. Η μνήμη του εορτάζεται σε Ανατολή και Δύση στις 10 Φεβρουαρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι και όσες φέρουν τα ονόματα Χαραλάμπης, Χαραλαμπία και Χαρίλαος. Σύμφωνα με τους συναξαριστές, ο Χαραλάμπος γεννήθηκε και έζησε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, επί αυτοκράτορος Σεπτιμίου Σεβήρου (192-211). Όταν ο ρωμαίος αυτοκράτορας εξαπέλυσε απηνείς διωγμούς κατά των Χριστιανών, ο Χαράλαμπος, που ήταν τότε ιερέας, συνελήφθη με διαταγή του έπαρχου Λουκιανού. Ο ίδιος ο Λουκιανός τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια για να αρνηθεί την πίστη του. Όταν ο Χαράλαμπος διακήρυξε με παρρησία την πίστη του, ο Λουκιανός προσπάθησε με το ξίφος του να πληγώσει το σώμα του. Όμως, ως εκ θαύματος, το χέρι με το οποίο κρατούσε το ξίφος αποκόπηκε κι έμεινε κρεμασμένο στο σώμα του Χαράλαμπου. Τότε, ο Άγιος προσευχήθηκε και το χέρι του Λουκιανού συγκολλήθηκε στο σώμα του. Βλέποντας αυτό το θαύμα, πολλοί από τους παρισταμένους πίστεψαν στον αληθινό Θεό, ανάμεσά τους οι δήμιοι Βάπτος και Πορφύριος, οι οποίοι συνεορτάζονται με τον Άγιο Χαράλαμπο στις 10 Φεβρουαρίου. Ταπεινωμένος, ο Λουκιανός διέταξε τον αποκεφαλισμό του Χαράλαμπου, αφού πρώτα τον διαπόμπευσε δια μέσου της πόλης. Στον Άγιο αποδίδονται δύο θαύματα: Η διάσωση της Ζακύνθου από την πανούκλα το 1728 και η αποτροπή πυρπόλησης των Φιλιατρών από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 19 Ιουλίου του 1944, όταν ο Άγιος παρουσιάστηκε στον ύπνο του διοικητή τους και του άλλαξε γνώμη. Τμήματα των λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπη φυλάσσονται στη μονή του Αγίου Στεφάνου στα Μετέωρα και στον ομώνυμο ναό των Θεσπιών Βοιωτίας. Στον Άγιο αποδίδονται δύο θαύματα: Η διάσωση της Ζακύνθου από την πανούκλα το 1728 και η αποτροπή πυρπόλησης των Φιλιατρών από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 19 Ιουλίου του 1944, όταν ο Άγιος παρουσιάστηκε στον ύπνο του διοικητή τους και του άλλαξε γνώμη. Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι πολιούχος της Πρέβεζας, του Πύργου Ηλείας, των Φιλιατρών και της Κέας, καθώς και προστάτης των πασχόντων από λοιμώδεις νόσους και των μαρμαράδων. Ο Άγιος Χαράλαμπος, ο προστάτης των λοιμωδών νόσων Ο Άγιος Χαράλαμπος σε πολλά μέρη της Ελλάδος τιμάται, διότι είναι προστάτης από των λοιμωδών νόσων και ιδίως από την πανούκλα. Γι αυτό και ο Άγιος απεικονίζεται πατώντας την πανώλη, η οποία παρουσιάζεται, σαν ένα τερατόμορφο γύναιο που ξερνάει καπνούς από το στόμα. Γι αυτό του έδωσε ο Θεός την χάριν αυτήν. Σε πολλές εικόνες ο άγιος απεικονίζεται να ποδοπατεί την πανούκλα που είναι με τη μορφή μιας αποκρουστικής γυναίκας που βγάζει καπνούς από το στόμα της. Σε άλλες εικόνες ο άγιος κρατεί από τα μαλλιά ένα μαύρο δαίμονα, προσωποποίηση της πανούκλας. Σε άλλες υπάρχει δίπλα στον άγιο μια φράση «ΛΥΜΗΣ ΟΛΕΘΡΟΥ ΛΙΣΣΟΜΑΙ ΣΟΙ ΠΑΜΜΕΔΩΝ ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΡΕΕΙΝ ΑΝΩΤΕΡΟΥΣ» Είναι η ικεσία- μεσιτεία του αγίου προς το Θεό για την προστασία των πιστών από την αρρώστια. «Θεέ Παντοκράτορα, σε ικετεύω να διαφυλάττεις τους πιστούς, που με τιμούν, άτρωτους από τη συμφορά της αρρώστιας. Ήτανε μεγάλη η υπηρεσία, που προσέφερε ο Άγιος στους γεωργούς τότε που δεν υπήρχαν κτηνίατροι, τα δε βόδια ήτανε αναγκαιότατα στην οικογένεια.Παλαιότερα οι ζευγολάτες, την παραμονή της γιορτής του Αγίου ανάβανε στα σπίτια τους κοντά στο τζάκι μια μεγάλη λαμπάδα από καθαρό κηρί εις μνήμην του Αγίου και καιγότανε όλη την νύχτα. Το δε πρωί πηγαίνανε πρόσφορο στην Εκκλησία για να λειτουργηθή. Και όλα αυτά για να φυ­λάξη ο Άγιος Χαράλαμπος τα βόδια του γερά καθόλη τη χρονιά. Είναι προστάτης και όλων των ζώων. Γι αυτό στη Κρήτη οι τσοπάνηδες, όταν τα ζωντανά τους δεν πάνε καλά, τον παρακαλούνε να τα θεραπεύση. Στην Πρέβεζα ο Άγιος Χαράλαμπος είναι πολιούχος. Στην Εικόνα του κρεμάνε πλήθος αφιερωμάτων. Από τα αφιερώματα χαρακτηριστικό είναι ένα πουκαμισάκι που κατασκευάζεται από πανί. Αυτό γίνεται σε μια μέρα!. Γι αυτό λέγεται και μονομερίτικο… Αυτό συμβαίνει ως εξής: Κάποια νύχτα συγκεντρώνονται σ ένα σπίτι μερικές γυναίκες, όπου γνέθουν και υφαίνουν βαμβάκι. Μ αυτό το ύφασμα, που γίνεται σε μια μέρα φτιάχνουν το πουκαμισάκι. Το αφιέρωμα αυτό ξεκινάει από ένα γεγονός που αναφέρεται στην θαυματουργή δράση του Αγίου. Κάποτε τον Άγιο Χαράλαμπο τον επισκέφθηκαν χωρικοί που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους κι έτρεξαν κοντά του γιατί η πανώλη τους θέριζε καθημερινώς. Από ευγνωμοσύνη δε διότι ο Άγιος στάθηκε προστάτης τους, του έκαναν δώρο ένα πουκάμισο που γνέθηκε και πλέχθηκε από βαμβάκι και ράφτηκε μέσα σε μια μέρα…

Πηγή vimaorthodoxias.gr
Πηγή: cityportal.gr

 

 

Η γιορτή της Υπαπαντής σήμερα -Τι σηματοδοτεί 02 /02/2021

 

Η γιορτή της Υπαπαντής  -Τι σηματοδοτεί

Δεσποτική εορτή της χριστιανοσύνης, σε ανάμνηση της προσαγωγής του μικρού Χριστού από τους γονείς του (τη Θεοτόκο και τον Ιωσήφ) στο ναό των Ιεροσολύμων και της υποδοχής του από τον πρεσβύτη ιερέα Συμεών

Δεσποτική εορτή της χριστιανοσύνης, σε ανάμνηση της προσαγωγής του μικρού Χριστού από τους γονείς του (τη Θεοτόκο και τον Ιωσήφ) στο ναό των Ιεροσολύμων και της υποδοχής του από τον πρεσβύτη ιερέα Συμεών, η Υπαπαντή του Κυρίου εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου, μαζί με την ανάμνηση του γεγονότος του καθαρισμού της Παναγίας από τη λοχεία (σαραντισμός).

Η Υπαπαντή του Κυρίου είναι μία από τις δώδεκα μεγάλες εορτές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας (Δωδεκάορτον).

Η λέξη Υπαπαντή σημαίνει προϋπάντηση στην κοινή ελληνιστική. Στις 2 Φεβρουαρίου έχουν την ονομαστική τους εορτή η Υπαπαντή, ο Παναγιώτης, η Μαρία και η Δέσποινα.

Το εκκλησιαστικό γεγονός της Υπαπαντής του Κυρίου, που εξιστορεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς (β, 22-38), συνέβη σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση του Ιησού.

Επειδή, σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο, ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας, και μάλιστα αγόρι, έπρεπε να αφιερωθεί στο Θεό και συγχρόνως οι γονείς να προσφέρουν σε Αυτόν μια μικρή θυσία από ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια.

Το ζευγάρι του Ιωσήφ και της Μαρίας προϋπάντησε στο ναό ο υπερήλικας Συμεών, ο οποίος δέχτηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του, η οποία φωτίστηκε από το Άγιο Πνεύμα.

Ο πρεσβύτης ιερέας είχε λάβει υπόσχεση από το Θεό ότι δε θα πεθάνει, προτού δει τον Χριστό και Τον ευχαρίστησε με τα λόγια:

Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη,
ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου,
ό ητοίμασας κατά το πρόσωπον πάντων των λαών,
φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ.

Αρχικά, η Υπαπαντή εορταζόταν στο βυζαντινό κόσμο στις 14 Φεβρουαρίου.

Ήταν μια μάλλον μικρή θρησκευτική εορτή, την οποία ανήγαγε σε δεσποτική ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός το 542 και επέβαλε να εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου, προκειμένου να ζητήσει τη μεσιτεία του Κυρίου για ένα λοιμό που είχε ενσκήψει στην επικράτειά του.

Σήμερα, μόνο η Αρμενική Εκκλησία τιμά την Υπαπαντή στις 14 Φεβρουαρίου, ενώ όσοι χριστιανοί ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο (παλαιοημερολογίτες) γιορτάζουν την Υπαπαντή στις 15 Φεβρουαρίου.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα εορτάζεται η Υπαπαντή του Κυρίου στην Καλαμάτα, όπου πανηγυρίζει ο ομώνυμος ναός.

Οι θρησκευτικές εκδηλώσεις ξεκινούν στις 27 Ιανουαρίου και ολοκληρώνονται στις 9 Φεβρουαρίου.

Την ημέρα της Παναγίας της Παπαντής αργούν οι μυλωνάδες της Κρήτης.

Τιμούν την Παναγία τη Μυλιαργούσα, που την έχουν για προστάτιδά τους.

Την αργία τηρούν και οι αγρότες για να μην πέσει χαλάζι και καταστρέψει τη βλάστηση.

Χαρακτηριστικές και οι μετεωρολογικού περιεχομένου παροιμίες της ημέρας: «Καλοκαιρία της Παπαντής, μαρτιάτικος χειμώνας» και «Ό,τι καιρό κάνει της Παπαντής, θα τον κάμει σαράντα μέρες».

(Πηγή πληροφοριών: sansimera.gr)

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (31/1) - ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

 

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (31/1)

 Η περιγραφή μιας συνάντησης και των συνεπειών της αποτελεί το θέμα της ευαγγελικής περικοπής (Λου 19:1-10). Πρωταγωνιστές της συνάντησης δύο μορφές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αρχετυπικές. Από τη μια μεριά ο Ιησούς Χριστός, το «Πλήρωμα του Νόμου και των Προφητών», η ενσάρκωση του σχεδίου του Θεού για τον κόσμο, και από την άλλη ο τελώνης Ζακχαίος, ο χαρακτηριστικός τύπος της διαφθοράς της κρατικής γραφειοκρατίας και της δημόσιας διοίκησης όλων των εποχών. Η πλοκή της αφήγησης είναι πολύ απλή. Ο Ζακχαίος, ένας διεφθαρμένος, πλούσιος φοροεισπράκτορας, επιθυμεί να δει τον Ιησού που περνούσε από την πόλη του, και, επειδή ήταν μικρόσωμος, ανέβηκε σε ένα δένδρο. Όταν τον είδε ο Ιησούς, του ζήτησε να τον φιλοξενήσει στο σπίτι του. Ο Ζακχαίος ανταποκρίθηκε στο αίτημα και το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης ήταν η μεταμόρφωση του άπληστου και αισχροκερδούς τελώνη σε έναν συμπονετικό και έντιμο φιλάνθρωπο.

Παρά την απλότητα της αφήγησης όμως, εμπεριέχονται σ’ αυτήν ιδιαίτερα εντυπωσιακά στοιχεία. Το πρώτο από αυτά είναι η απροσδόκητη και αναντίστοιχη προς τους τύπους που εκπροσωπούν συμπεριφορά των πρωταγωνιστών. Ο διεφθαρμένος, αλλά σημαίνον μέλος της τοπικής κοινωνίας, Ζακχαίος, επιθυμεί να δει τον αδιάφθορο αλλά φτωχό δάσκαλο από τη Γαλιλαία. Και όχι μόνον αυτό, αλλά δεν διστάζει να διακινδυνεύσει τον καθωσπρεπισμό του και αποφασίζει να ανέβει σε ένα δένδρο.

Ο Ιησούς, επίσης χωρίς να διστάσει, διακινδυνεύει την υπόληψή Του και τη φήμη Του ως δασκάλου της ηθικής και των απαιτήσεων του Θεού από τους ανθρώπους και αποφασίζει να ζητήσει τη φιλοξενία του αμαρτωλού Ζακχαίου. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή επίσης είναι και η μεταστροφή του Ζακχαίου που περιγράφεται από τον ευαγγελιστή ως συνέπεια της συνάντησής του με τον Ιησού Χριστό.

Το στοιχείο όμως που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από θεολογική άποψη, παρ’ όλο που δεν διαθέτει τα θεαματικά χαρακτηριστικά των προηγουμένων, είναι η αντίδραση του Ιησού στη μεταστροφή του Ζακχαίου. Αμέσως μετά την υπόσχεση του Ζακχαίου για διάθεση της περιουσίας του στους φτωχούς και στα θύματα της απληστίας του, ο Ιησούς δηλώνει ότι ο Ζακχαίος και η οικογένειά του έχουν σωθεί: Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο. Η σημασία της φράσης αυτής προκύπτει τόσο από τη μελέτη των ιδιαίτερων θεολογικών ενδιαφερόντων του ευαγγελιστή Λουκά όσο και από τη λειτουργική χρήση της συγκεκριμένης περικοπής στη λατρεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το θέμα «σωτηρία» είναι κεντρικό σε ολόκληρο το έργο που αποδίδεται στον ευαγγελιστή Λουκά. Με αυτό το θέμα ξεκινά το πρώτο του έργο και με το ίδιο τελειώνει το δεύτερο. Στο πρώτο κεφάλαιο του Κατὰ Λουκὰν Εὐαγγελίου ο ιερέας Ζαχαρίας, απευθυνόμενος στον γιο του Ιωάννη, προλέγει: «Κι εσύ, παιδί μου, θα ονομαστείς προφήτης του Ύψιστου Θεού, γιατί θα προπορευτείς πριν από τον Κύριο για να ετοιμάσεις τον δρόμο Του, κάνοντας γνωστή στον λαό του τη σωτηρία με τη συγχώρεση των αμαρτιών τους» (Λου 1:76-77). Αντίστοιχα, στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου «Πράξεις των Αποστόλων» ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Ιουδαίους της Ρώμης, διακηρύσσει: «Μάθετε, λοιπόν, ότι ο Θεός έστειλε τη σωτηρία αυτή στους ξένους λαούς. Αυτοί θ’ ακούσουν τώρα!» (Πρα 28:28).

Περιεχόμενο της σωτηρίας, όπως προκύπτει από τα χωρία αυτά, είναι η συγχώρεση των αμαρτιών. Η συγχώρεση είναι η μοναδικής και ζωτικής σημασίας ενέργεια του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων, προϋποθέτει όμως την αποδοχή της από την πλευρά των ανθρώπων. Και η αποδοχή αυτή δεν σημαίνει απλά απαλλαγή από τα αισθήματα ενοχής ή ντροπής που γεννά η αμαρτία. Αποδοχή της συγχώρεσης που προσφέρεται από τον Θεό σημαίνει απόφαση ριζικής, και ίσως οδυνηρής, αλλαγής της ζωής, όπως προκύπτει από την ιστορία του Ζακχαίου.

Η συγχώρεση δεν είναι απλώς ένα ευχάριστο συναίσθημα ανακούφισης, απαλλαγής από κάποιο βάρος, αλλά η βαθιά και συνειδητή συναίσθηση τού τι ακριβώς είναι η σχέση με τον Θεό και με τους άλλους ανθρώπους. Αποδοχή της συγχώρεσης όμως έχει ως συνέπεια αυτό που στη γλώσσα της ψυχολογίας αποκαλείται «ενσυναίσθηση», τη δυνατότητα, δηλαδή, του ανθρώπου να «μπει» στη θέση του άλλου, να κατανοήσει τον άλλον, επομένως ο άνθρωπος που δέχτηκε τη συγχώρεση του Θεού μπορεί να είναι αλληλέγγυος με τον αμαρτωλό συνάνθρωπό του.

Ο Ιησούς είχε επίγνωση της κακής φήμης που Του είχαν προσάψει οι επικριτές Του, κατηγορώντας Τον ως «φαγά και οινοπότη, που κάνει παρέα με τελώνες και αμαρτωλούς» (Λου 7:34). Όμως δεν κάνει καμία προσπάθεια να ανασκευάσει τις κατηγορίες. Αντίθετα, δείχνει να τις συντηρεί, τόσο με τη συμπεριφορά Του όσο και με τη διδασκαλία Του. Έτσι, δέχεται προσκλήσεις σε πλούσια συμπόσια, όπως στην περίπτωση του τελώνη Ματθαίου (Λου 5:27-29) ή και αυτοπροσκαλείται σε σπίτια αμαρτωλών, όπως στην περίπτωση του Ζακχαίου, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί με τις παραβολές Του, όπως εκείνη για τον σπλαχνικό πατέρα που οργανώνει μεγάλη γιορτή για να υποδεχτεί τον άσωτο και καταχραστή γιο του (Λου 15:11-32) ή την άλλη για τον αμαρτωλό τελώνη, του οποίου η προσευχή εισακούεται από τον Θεό σε αντίθεση με εκείνη του περήφανου για την ηθική του Φαρισαίου (Λου 18:9-14).

Η ανάγνωση, σύμφωνα με τη λειτουργική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, των περικοπών αυτών κατά την περίοδο που προηγείται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, υπογραμμίζει την αλήθεια ότι δεν υπάρχει όριο στην αποδοχή των αμαρτωλών από τον Ιησού και στην αλληλεγγύη Του προς αυτούς (Λου 15:1-2), επομένως ούτε στη συγχώρεση που χαρίζει ο Θεός. Αν ο Ιησούς καταπατά με κάθε ευκαιρία όλες τις κοινωνικές συμβάσεις και προκαλεί τις ηθικές και θρησκευτικές ευαισθησίες των Ιουδαίων, δεν το κάνει ούτε τυχαία ούτε από αδιαφορία για τα συναισθήματα των άλλων, αλλά επειδή γνωρίζει πως μόνον μια τέτοια αντισυμβατική συμπεριφορά που φανερώνει πλήρη αποδοχή του άλλου μπορεί να ανοίξει σε κάποιον τον δρόμο προς τη σωτηρία.

ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ (26 Η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2021

«Με τη βοήθεια του Θεού και όλων των Ελλήνων να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και να βγούμε νικητές» ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΣΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΒΟΣΤΙΤΣΑΣ

Πανηγυρικά και μεγαλόπρεπα, συνάμα όμως λιτά κι απέριττα, χωρίς δυστυχώς τον παλμό της συμμετοχής του Αιγιώτικου λαού στον πάνδημο εορτασμό της ιστορικής τοπικής εορτής, γιόρτασε η πόλη του Αιγίου την επέτειο για τη Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας την Τρίτη 26 Ιανουαρίου, με την τιμητική παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Νικολάου Παναγιωτόπουλου να επενδύει το ιστορικό γεγονός με την λαμπρότητα και το κύρος του αξιώματός του.

          Στο ίδιο λιτό αλλά εθνικά υπερήφανο πνεύμα της εκδήλωσης κινήθηκαν και οι δηλώσεις του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερωνύμου, ο οποίος διανύοντας το δεύτερο πλέον έτος της Ποιμαντορίας του, με καμάρι για τη γενέθλια πόλη του, το Αίγιο, παρά τις αντίξοες περιστάσεις, συνέβαλε με πατριωτική φλόγα, στο βαθμό που του αναλογούσε, στη διοργάνωση των εκδηλώσεων, σε αγαστή συνεργασία της Ιεράς Μητροπόλεως με την Περιφέρεια, τον Δήμο και την τοπική ΕΛ.ΑΣ., επιμένοντας χαρακτηριστικά στη σχολιαστική τήρηση όλων των μέτρων ασφαλείας για τη μη διάδοση του κορωνοϊού.

          Ας σημειωθεί ότι την παραμονή της επετείου, Δευτέρα 25η Ιανουαρίου στις 11π.μ., πραγματοποιήθηκε τιμητική εκδήλωση στο προαύλιο του Δημοτικού, Ιστορικού, Λαογραφικού Μουσείου Αιγίου, όπου ο Μητροπολίτης μας τέλεσε Επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη του Ανδρέα Λόντου, δηλώνοντας πως ευχή και προσευχή του είναι του χρόνου να τιμηθεί η σημαντική αυτή εορτή, όπως της αξίζει, με την παρουσία όλων των Αιγιωτών.

          Οι δηλώσεις του Ποιμενάρχη μας, ανήμερα της επετείου και μετά το τέλος της Δοξολογίας, στην οποία ο ίδιος προέστη, πλαισιωμένος από κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεώς μας στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Φανερωμένης Αιγίου, ήταν απλές, σύντομες, ευγενικές, μετρημένες αλλά και βαθυστόχαστες και μετέδωσαν μηνύματα ενότητας, ομοψυχίας και προσφοράς στην πατρίδα με πλοηγό το θαύμα της Επανάστασης του 1821.

          Ο κ. Ιερώνυμος απηύθυνε αρχικά θερμό καλωσόρισμα στον κ. Νικόλαο Παναγιωτόπουλο, Υπουργό Εθνικής Άμυνας και εγκάρδιες ευχαριστίες για την τιμή και την απόφαση του ερχομού του στο Αίγιο και τη συμμετοχή του στη χαρά των Αιγιωτών, παρά τον φόρτο των αυξημένων του υποχρεώσεων και ευθυνών για τον χειρισμό κρίσιμων εθνικών θεμάτων.

          Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον Περιφερειάρχη Ν. Φαρμάκη και τον Δήμαρχο Δ. Καλογερόπουλο, για την άψογη διοργάνωση της σεμνής τελετής της Δοξολογίας.

          Αντιπαραβάλλοντας κατόπιν τη σκλαβιά του κατακτητή με τη «σκλαβιά» της πανδημίας, κάλεσε όλους σε κοινό προβληματισμό και δράση τονίζοντας: «Να ευχηθούμε σε όλους σας, μέσα από αυτή την πανδημία που ζούμε και κατακλύζει όλον τον κόσμο, ο καθένας να σκεφτεί τι μπορεί να προσφέρει ατομικά, έτσι ώστε να μπορούν να σωθούν οι ψυχές μας. Αυτό έπραξαν και οι ήρωες της Επανάστασης, αλλά και όλοι εκείνοι που έδωσαν την ίδια τη ζωή τους, για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Εκείνοι που κάθισαν και σκέφτηκαν κι έστρωσαν σχέδια για το πώς θα ελευθερώσουν την Ελλάδα, για να έχουμε σήμερα μια ελεύθερη χώρα. Ίσως να νιώθουμε για λίγο… ΄΄σκλαβωμένοι΄΄ λόγω της πανδημίας, όμως με τη βοήθεια και την ενότητα, που δίδει ο ίδιος ο Θεός, θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια. Και θα βγούμε νικητές».

          Το μήνυμά του έκλεισε με μια αναλαμπή αισιοδοξίας, που η τοπική μας επέτειος εκπέμπει. Το ελπιδοφόρο μήνυμα ότι, όπως τότε ο Θεός ευλόγησε τον Αγώνα, που πρωτοξεκίνησε από τη Συνέλευση της Βοστίτσας και δεν εγκατέλειψε την πατρίδα μας μέσα στη σκληρή δοκιμασία της σκλαβιάς 400 χρόνων, έτσι και σήμερα δεν θα την αφήσει αβοήθητη στις φουρτούνες, που αντιμετωπίζει το κλυδωνιζόμενο σκάφος της Ελλάδας μας.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ’ (12Η ) ΛΟΥΚΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ’ (12^Η ) ΛΟΥΚΑ

Φρικτή και ταυτόχρονα τραγική κατάσταση τών δέκα λεπρών. Η ασθένειά τους, αθεράπευτη, βραδύς και οδυνηρός ό θάνατος γι’ αυτούς . Έβλεπαν τά σώματά τους να παραμορφώνονται και τά μέλη τους να σαπίζουν από την ασθένεια καί το δέρμα τους να πέφτει χάμω στο χώμα. Κανένας δεν ήθελε να τους πλησιάζει, και  εάν τύγχανε να τους πλησιάσει αυτοί ήταν «υποχρεωμένοι» να φωνάξουν την λέξη << ακάθαρτος>> με όλη τους την δύμαμη για να τον αποτρέψουν. Οί ίδιοι τους οί συγγενείς – αυτοί πού τους έφερναν τρόφιμα- και τά έφερναν και τα΄τοποθετούσαν σε μεγάλη απόσταση- για την δική τους ασφάλεια- έφευγαν αμέσως. Ήταν , δηλαδή, ζωντανοί – νεκροί, αυτοί πού περίμεναν – ως λυτρωτήν- τον θάνατο , ο οποίος όμως πολλές φορές , αργούσε να έρθει, παρατείνοντας την μαρτυρική ζωή τους.

Αλλά, να όμως μία ελπίδα, ένα «φώς» είχε αρχίσει να φωτίζει τον σκοτεινό ουρανό τους, αλλά και να ρίχνει <<βάλσαμο>> στις θλίψεις της ζωής τους. Άκουσαν , ότι ό Ιησούς ό Ναζωραίος, έκανε μέχρι  τώρα πολλά θαύματα. Αλλά ποιοι , ήταν αυτοί πού θα τον πλησίαζαν;. Σε αυτούς  ήταν «απαγορευμένη» ή πρόσβαση στήν πόλη. Όμως, ο Παντογνώστης Κύριος «έφερε» τά βήματά του προς την περιοχή της δικής τους απομόνωσης.  Τον κατάλαβαν – ποιος δηλαδή είναι- από τον σεβασμό πού του έδειχναν όσοι τον ακολουθούσαν. Ήταν αυτοί – οί λεπροί – πού αφού στάθηκαν μακρυά του με δυνατή φωνή του, πού την έκανε πιο ισχυρή και πιο συγκινητική, ‘ο πόθος της δικής τους θεραπείας, και ή πίστη τους στον Χριστό, να του πούν :<<Ιησού επιστάτα , ελέησον ημάς>> 

 

Σαν ηχώ στην δική τους ικεσία, ήλθε η άμεση απάντηση του Κυρίου : «Πηγαίνετε, τους είπε, καί δεξετε το σώμα σας, είς τους ιερείς, διά να πιστοποιήσουν αυτοί επισήμως την θεραπείαν» και καθώς εκείνοι με πίστη στα  λόγια του Κυρίου , πλησίαζαν προς την πόλη , το θαύμα έγινε. Ή  λέπρα έφυγε, τά μέλη τους αποκαταστάθηκαν υγιή, νέο δέρμα κάλυψε το πρίν ταλαιπωρημένο σώμα τους, και απερίγραπτη χαρά γέμισε την καρδιά τουςγιά την μεγάλη αυτή ευεργεσία.

Και ενώ θα περιμέναμε όλοι εμείς, ότι και οί δέκα αυτοί -πρώην λεπροί- , υγιείς μετά την παρουσιάσή τους στους ιερείς, να επιστρέωουν χαρούμενοι , προς τον Χριστόγιά να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους , αυτό δυστυχώς – για τους εννέα- δεν συναίβει. Μόνο ένας από τους δέκα – Σαμαρείτης στην καταγωγή- γυρίζει πίσω στον Χριστό , και μπροστά του γονατίζοντας μέχρι προσώπου στο έδαφος, εκφράζοντας με αυτή του την κίνηση την βαθεία του ευγνωμοσύνη. Οί άλλοι εννέα – πού σίγουρα ήταν Ιουδαίοι- δυστυχώς «κυριεύτηκαν » από μία άλλη «λέπρα» αυτή της αχαριστίας. Και τότε, ήταν πού στα χείλη του Κυρίου – ωσάν παράπονο- ήρθαν τά λόγια , πού στην ουσία ήταν ένας αυστηρά «σκληρός» έλεγχος για τους αχάριστους Εβραίους:<< Δεν θεραπεύθηκαν και οί δέκα; Οί άλλοι εννέα πού είναι; Δεν θεώρησαν –καθήκον τους- να επιστρέψουν πίσω και να ευχαριστήσουν τον Θεόν διά την ευεργεσίαν πού επήραν>> .   

 

 

Και Αυτός , απευθυνόμενος στον ευγνώμονα Σαμαρείτη, τούυ είπε :<< σήκω και πήγαινε στο πίστη σου. Ή πίστις εκτός  από την  θεραπεία του σώματός σού δίδει και την σωτηρία της ψυχής >>   

Πόσο λαμπρό και σημαντικά διδακτικό, είναι για όλους εμάς  - τους χριστιανούς- το παράδειγμα του γεμάτου ευγνωμοσύνη Σαμαρείτη!!! Και εμείς όμως , είμαστε αυτοί, πού απολαμβάνουμε το αμέτρητο πλήθος των ευεργεσιών του Θεού και Πατέρα. Είμαστε εμείς πού ζούμε μέσα στον απέραντο ωκεανό των δικών Του θείων  δωρεών , γνωστών καί αγνώστων σε εμάς, φανερών αλλά και άλλων αφανών. Ο ίδιος ο Θεός, κινούμενος από τήν άπειρη δική Του  αγάπη , έδωσε σε όλους εμάς την ύπαρξη, μάς προίκισε με αθάνατη ψυχή , μας έκανε δηλαδή εικόνα και ομοίωμά του. Μας ονόμασε τέκνα του , για την σωτηρία των οποίων παρέδωσε τον Υϊόν Του σε σταυρικό θάνατο. Είναι εκείνος πού μας προώρισε νά γίνουμε θεοί κατά χάρη, είναι Αυτός πού μας φωτίζει με το φώς τη Θειας διδασκαλίας Του,  μας προσφέρει την γλυκύτητα  τών μυστηρίων, καί τέλος είναι Αυτός πού με την άπειρή του Αγάπη και στοργή προς το πλάσμα του , προνοεί και φροντίζει για όλους εμάς.

Είναι και θα είναι – επανλαμβανόμενος- προς την δική σας αγάπη – και δεν θα κουράζομαι να το ξαναλέω- Εκείνος ο οποίος μας προφυλάσσει από διαφόρους κινδύνους, μας σώζει από τους πειρασμούς , μας χειραγωγεί στον δρόμο της σωτηρίας, μας παιδαγωγεί στην έν Χριστώ ζωή, μας παρηγορεί στις θλίψεις μας, συμπαραστέκεται στις ασθένειές μας και πού πάρα πολλές φορές μάς χαρίζει θαυματουργικά την σωματική και ψυχική μας θεραπεία.  Είναι αυτός πού με άπλετη δωρεά , προσφέρει σε όλους εμάς τά απαραίτητα υλικά αγαθά για την συντήρηση τού σώματός μας και την όσο δυνατόν άνετη διαβίωσή μας.  Δεν μένει όμως εκεί. Έχει , και θα έχει πάντοτε, την αδιάλειπτη προσοχή Του στραμμένη στον κάθε ένα από εμάς, για να δεχθεί την δική μας παρακλητική προσευχή, και πρίν καλά – καλά τον παρακαλέσουμε , Εκείνος είναι πού δίνει τις δικές  υλικές και πνευματικές Του ενέργειες ως δυσθεώρητους όγκους και βουνά ολόκληρα , πρό εμάς.

Γι’ αυτό λοιπόν εγώ ρωτάω όλους εμάς , δεν είναι δικό μας επιτακτικό καθήκον το να λέμε ένα γεμάτο από ευγνωμοσύνη και όλο θέρμη «ευχαριστώ» προς τον Κύριό μας; Ο ίδιος ο Μέγας Βασίλειος  μας λέει :<<άς γνωρίσουμε καλά τον ευεργ΄έτη Θεό μας , άς προσκυνήσουμε τον δημιουργό μας , άς υπηρετήσουμε τον Κύριό μας, άς δοξάσουμε τον Πατέρα μας. Τον τροφοδότην μας να ευχαριστήσωμεν, τον ευεργέτην μας να σεβασθώμεν , τον αρχηγόν  της παρούσης και της μελλούσης ζωής άς μη παύσωμεν να το προσκυνούμεν>>

Και πιο πάνω από όλα τά άλλα , το παράδειγμα του ευγνώμονα Σαμαρείτη να είναι για όλους εμάς, ζωντανό μπροστά μας. ΑΜΗΝ !!!            

ΑΠΟ ΤΗΝ ROMFAIA.GR

 

/

Ιερά Σύνοδος: «Εφαρμόστε τα μέτρα που όρισε η Ελληνική Κυβέρνηση»

Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 15/01 15:49

Ανοίγουν από Δευτέρα 18 Ιανουαρίου οι Ιεροί Ναοί

Του Αιμίλιου Πολυγένη

Θετική ήταν σύμφωνα με πληροφορίες η εισήγηση της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων για το άνοιγμα των Ιερών Ναών, αφού η Εκκλησία απέδειξε ότι από την πρώτη στιγμή τηρεί όλα τα υγειονομικά μέτρα.

Συγκεκριμένα οι ιεροί ναοί θα είναι ανοικτοί για τους πιστούς και οι ιερές ακολουθίες θα τελούνται με την παρουσία ενός ατόμου ανά 25 τ.μ. και ανώτατο όριο τα 50 άτομα. 

Σε επικοινωνία της Romfea.gr με την Ιερά Σύνοδο ενημερώθηκε ότι δεν υπάρχει μέχρι τώρα καμία επίσημη ενημέρωση, αλλά όπως όλα δείχνουν ανοίγουν από την Δευτέρα 18 Ιανουαρίου.

Τέλος αποκλειστικές πληροφορίες της Romfea.gr αναφέρουν, ότι το εν λόγω μέτρο κάθε εβδομάδα θα αναθεωρείται από την σχετική επιτροπή.