Ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακας στη Μ. Τεσσαρακοστή

Ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακας στη Μ. Τεσσαρακοστή

Την σημερινή ημέρα, Κυριακή Δ΄ των Νηστειών, η Εκκλησία μας, την έχει αφιερωμένη σε μια ακόμη μεγάλη μορφή της Ορθοδόξου πνευματικότητος. Στο μεγάλο ασκητή και πατέρα της ερήμου, τον ησυχαστή και διδάσκαλο της εγκρατείας, τον νηστευτή και το υπόδειγμα της μετανοίας, στον όσιο πατέρα ημών Ιωάννη τον Σιναϊτη. Δεν είναι τυχαίο, αδελφοί μου, το ότι μια από της πέντε Κυριακές των Νηστειών, είναι πραγματικά χαρισμένη στο μεγάλο αυτό άγιο. Μέσα στο πέλαγος της Μ. Τεσσαρακοστής, μέσα στο στάδιο των πνευματικών αγώνων, καθώς προσπαθούμε να πορευτούμε την όντως δύσκολο στις ημέρες μας οδό της νηστείας, της προσευχής, της μετανοίας, της ταπείνωσης, της προσωπικής μας γενικά αλλαγής, ο όσιος Ιωάννης ο Σιναϊτης είναι για μας παράδειγμα ηλίου φωτεινότερο.

Η άσκηση που καταπιαστήκαμε μπαίνοντας στην Μ. Τεσσαρακοστή, ο δρόμος που ξεκινήσαμε, στους περισσότερους από μας, φαίνεται δύσκολος. Τα του κόσμου εμπόδια πολλά και διάφορα. Η διάθεση και η όρεξη για υπέρβαση του εαυτού μας, από μικρή έως ανύπαρκτη. Τα βέλη του πονηρού έρχονται συνεχώς πυρωμένα πάνω μας κάθε στιγμή που προσπαθούμε να κοιτάξουμε ψηλά. Εγκαταλείπουμε έτσι τον αγώνα. Τα παρατάμε στη μέση κι επιστρέφουμε στα ίδια. Βγαίνουμε από το στάδιο με την πεποίθηση πως, ούτε μπορούμε, ούτε είναι δυνατόν να καταφέρουμε τίποτα. Παραμένουμε στις πτώσεις μας, επαναπαυόμαστε στην απατηλή ζωή μας, αρκούμαστε στο παρόν. Η Σαρακοστή, κάθε Σαρακοστή, κάθε λόγος για επαναπροσδιορισμό της ζωής μας, δεν έχουν να μας προσφέρουν τίποτε. Εδώ ακριβώς προβάλλεται η μεγάλη μορφή του Ιωάννου του Σιναϊτου. Δεν είναι αδύνατη η ασκητικότητα στη ζωή. Δεν είναι ακατόρθωτη η νηστεία. Δεν είναι αδιάβατος ο δρόμος της εγκράτειας. Μπορούμε να προχωρήσουμε κοιτώντας μπροστά, να πάμε σε συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό, να έχουμε στραμμένα τα βλέμματα μας στον ουρανό.

«...σαράντα χρόνια πέρασε, μας λέει το συναξάρι του Αγίου μας, με διακαή Θείο έρωτα και πάντοτε πυρπολούμενος από τη φωτιά της Θείας αγάπης...ο δε δρόμος του ήτανε η αέναη προσευχή και ανείκαστος προς τον Θεό έρωτας».

Η ζωή του, ζωή της ερήμου, είναι ζωή άσκησης, εγκράτειας, αέναης προσευχής και ατέλειωτης δοξολογίας του Θεού. Ζωή αγγελική πάνω στη γη. Ζωή που ανέβασε τον Όσιο Ιωάννη στις κορυφές της αγιότητος, του έδωσε τη δυνατότητα να συναντηθεί με το Θεό, να δροσιστεί από την αγιοπνευματική αύρα, να γεμίσει από τις Θείες δωρεές. Είναι ζωή που κάνει πράξη το Ευαγγέλιο και αποδεικνύει περίτρανα και πανηγυρικά ότι είναι κατορθωτά τα μηνύματα του και ότι ο καθένας από μας μπορεί να γίνει θεοδόχος.

«Ο Θεός, μας λέει, είναι για όσους θέλουν, η ζωή και η σωτηρία τους. Όλων και των πιστών και των απίστων, και των δικαίων και των αδίκων, και των ευσεβών και των ασεβών, και των απαθών και των εμπαθών, και των μοναχών και των κοσμικών, και των σοφών και των αγραμμάτων, και των υγιών και των ασθενών, και των νέων και των ηλικιωμένων.

Είναι κάτι παρόμοιο με ,την ακτινοβολία του φωτός, με την θέα του ήλιου και την εναλλαγή των εποχών ( τα οποία προσφέρονται εξ όσου σε όλους τους ανθρώπους). Και δεν μπορεί να είναι διαφορετικά διότι «δεν υπάρχει προσωποληψία στον Θεόν».(Ρωμ. Β΄. 11)».(ΚΛΙΜΑΞ - ΛΟΓΟΣ Α΄.).

Για να μπορέσουμε όμως να πλησιάσουμε το Θεό πρέπει να βγάλουμε από μέσα μας οτιδήποτε άλλο έχουμε θεοποιήσει. Ν' ελαφρώσουμε την καρδιά μας από οποιοδήποτε άλλο βάρος και να ετοιμάσουμε το θρόνο για να καθίσει ο Θεός. Πρέπει να επιφέρουμε την ολοκληρωτική αλλαγή στην όλη την ύπαρξη μας, ζώντας την ζωή της μετανοίας. Κι αυτό γιατί όπως και πάλι τονίζει ο Άγιος: «Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος. Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεόν για νέα ζωή. Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως. Μετανοών σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας. Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως. Αμεριμνησία για όλα τα άλλα και μέριμνα για τη σωτηρία του εαυτού μας. Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος και αποκήρυξις της απελπισίας. Μετάνοια σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη».(ΚΛΙΜΑΞ ΛΟΓΟΣ Ε΄.).

Της μετανοίας όμως προηγείται η γνώση του εαυτού μας. Πρέπει να δούμε σε βάθος ποιοι ακριβώς είμαστε. Να αποκτήσουμε την πολυπόθητη αυτογνωσία, βγάζοντας από μέσα μας τον Φαρισαίο, χαμηλώνοντας το ανάστημα μας, σκύβοντας το κεφάλι μας.

«Όποιος επέτυχε την πλήρη γνώση του εαυτού του, λέγει ο Άγιος, αυτός έσπειρε σε γη αγαθή. Όποιος δεν έσπειρε κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν πρόκειται να ιδεί να ανθίζει μέσα του η ταπεινοφροσύνη. Όποιος επέτυχε την γνώση του εαυτού του, αυτός αισθάνθηκε το φόβο του Κυρίου, και βαδίζοντας με την αίσθηση αυτή έφθασε στην πύλη της αγάπης». (ΚΛΙΜΑΞ ΛΟΓΟΣ ΚΕ΄).

Σαν καταφέρω να δω κατάματα τον εαυτό μου, χωρίς υπεκφυγές, περιστροφές, ωραιοποιήσεις, χωρίς να τον ξεχωρίζω Φαρισαϊκά από τους άλλους, σαν μπορέσω να φωνάξω αλίμονο σε μένα τον άθλιο, τότε έχω πατήσει και στο σκαλοπάτι της ταπείνωσης. Ταπείνωση και αυτογνωσία είναι αρετές αλληλένδετες. Η μια προϋποθέτει την άλλη και η μια οδηγεί στην άλλη. Χωρίς αυτογνωσία δεν γίνεται κανείς ταπεινός και χωρίς ταπεινοφροσύνη δεν είναι δυνατόν να γνωρίσεις, ποιος και τί ακριβώς είσαι.

«Η ταπεινοφροσύνη, μας λέγει πάλι ο Άγιος, είναι ανώνυμη χάρις της ψυχής, η οποία μπορεί να ονομασθεί μόνο από όσους την εδοκίμασαν εκ πείρας. Είναι ανέκφραστος πλούτος, ονομασία του θεού, δωρεά του Θεού, εφ' όσον εκείνος λέγει: «Μάθετε ουκ απ' Αγγέλου, ουκ απ' ανθρώπου, ουκ από δέλτου, αλλ' απ' εμού», δηλαδή από την ενοίκησι μου και την έλλαμψι μου και την ενέργεια μου μέσα σας, «ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και τω λογισμώ και τω φρονήματι, και ευρήσετε ανάπαυσιν πολέμων και κουφισμόν λογισμών ταις ψυχαίς υμών».(πρβλ. Ματθ. ια΄.29).(ΚΛΙΜΑΞ ΛΟΓΟΣ 25ΟΣ).

Τελικά θα καταλήξουμε στην αγάπη. Αγάπη είναι ο Θεός, από αγάπη για μας έγινε άνθρωπος και ήρθε ανάμεσα μας, για αγάπη μίλησε. Αγάπη είναι η ουσία του Χριστιανισμού. Όλες οι προσπάθειες μας, όλες οι θυσίες μας, αυτοί οι χτύποι της καρδιάς μας, στο ρυθμό της αγάπης πρέπει να χτυπούν.

Λέγει ο Άγιος: «Αυτός που θέλει να ομιλεί για την αγάπη είναι σαν να επιχειρεί να ομιλεί για τον ίδιο το Θεό...

Η αγάπη, ως προς την ποιότητα της είναι ομοίωσις με τον Θεόν, όσο βέβαια είναι δυνατόν στους ανθρώπους. Ως προς την ενέργεια της, μέθη ψυχής. Ως προς τις ιδιότητες της, πηγή πίστεως, άβυσσος μακροθυμίας, θάλασσα ταπεινώσεως. Η αγάπη χορηγεί την χάρι της προφητείας, η αγάπη παρέχει την δύναμι της θαυματουργίας, η αγάπη είναι άβυσσος της Θείας ελλάμψεως, η αγάπη είναι η πηγή του Θεϊκού πυρός –όσο περισσότερο πυρ αναβλύζει, τόσο περισσότερο καταφλέγει εκείνον που διψά. Η αγάπη είναι η στάσις και η εδραίωσις των Αγγέλων, η πρόοδος εις τους αιώνες όλων των εκλεκτών του Θεού».(ΚΛΙΜΑΞ ΛΟΓΟΣ 30ος).

Αδελφοί μου!

Μια δεύτερη και πιο γνωστή επωνυμία που αποδίδεται στον Άγιο Ιωάννη τον Σιναϊτη, είναι Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Έχει πάρει το όνομα αυτό, από το πνευματικό και ασκητικό του βιβλίο που επονομάζεται «Κλίμακα των Αρετών». Αυτό κατέστη, το δεύτερο Ευαγγέλιο για κάθε Μοναστική πολιτεία και το απαραίτητο βοήθημα για κάθε Χριστιανό που μοχθεί και κοπιάζει για την πνευματική του προκοπή και τη σωτηρία του. Η συνάντηση με το Θεό, για τον καθένα μας, είναι πάντοτε πορεία ανοδική. Η κατάκτηση της αιωνιότητος απαιτεί ανάβαση. Σ' αυτό το σκαρφάλωμα στις ψηλές κορφές, σ' αυτό το ανέβασμα μας στον ουρανό, μας καθοδηγεί ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Μας δείχνει τον τρόπο. Μας παίρνει από το χέρι και μας ανεβάζει σκαλοπάτι, σκαλοπάτι την «Κλίμακα» του, τη σκάλα που οδηγεί στι Θεό.

Είδαμε πιο πάνω κάποια από τα σκαλοπάτια που πρέπει να ανέβουμε. Ας δούμε όμως και τα υπόλοιπα:

«Η υπακοή είναι το πρώτο σκαλοπάτι, η μετάνοια το δεύτερο, και η μνήμη του θανάτου το τρίτο. Και ύστερα σε κάθε σκαλοπάτι γίνεται η απάρνησις των σκληρών παθών, της οργής, της μνησικακίας, της καταλαλιάς, και της κατακρίσεως, της πολυλογίας, του ψεύδους, της ακηδίας, της γαστριμαργίας, του ψεύδους, της σαρκικότητος, της φιλαργυρίας, της αναισθησίας, της δειλίας, της κενοδοξίας, της υπερηφανείας, της βλασφημίας, του εγωισμού, της πονηρίας, και η απόκτησις των αντιστοίχων αρετών, της αοργησίας, της σιωπής, της εγκρατείας, της αγνείας, της σωφροσύνης, της ακτημοσύνης, της αγρυπνίας, της νηστείας, της πραότητος , της απλότητος, της ταπεινοφροσύνης, της μεγάλης αρετής της διακρίσεως, της μακαρίας προσευχής, της Θεομιμήτου απαθείας και της εναρέτου τριάδος της αγάπης, της πίστεως και της ελπίδος. Οι ρίζες πικρές, αλλά οι καρποί γλυκείς. (Μητ/λίτου Ιερισσού ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ «ΜΑΡΤΥΡΙΑ Α'. σελ.100).

Μιλώντας λοιπόν για τη Μ. Τεσσαρακοστή, μιλώντας για ασκητικότητα, για νηστεία, για ανακαίνιση του πνεύματος, για επανατοποθέτηση των πράξεων μας και επαναδιοργάνωση του εαυτού μας, είναι αδύνατο να προσπεράσουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Σιναίτη. Δεν είναι δυνατόν να βρισκόμαστε στο στάδιο της πνευματικής αθλήσεως, να προσπαθούμε να πλησιάσουμε στον Αναστάντα Χριστό και να παραβλέψουμε την «Κλίμακα» του Αγ. Ιωάννου. Γι' αυτό και στα μοναστήρια, παλιότερα, αυτή την περίοδο, μαζί με όλα τα άλλα, άρχιζαν να διαβάζουν και το περισπούδαστο αυτό έργο. Γι' αυτό και σοφότατα η Εκκλησία μας αφιέρωσε μια από της πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής στο μεγάλο αυτό δάσκαλο και παράλληλα μας προτρέπει να μη διστάσουμε αλλά, και να μη δειλιάσουμε στον ανοδικό μας δρόμο. Μέσα από αυτόν έχουν φτάσει πολλοί στους κόλπους και στη δόξα του Θεού. Μπορούμε κι εμείς. Χρειάζεται όμως προσπάθεια. Οι ψηλές κορφές δεν μας χαρίζονται μα κατακτούνται.

Του π. Γεωργίου Αλεντά

Κυριακή Γ’ Νηστειών ήτοι Της Σταυροπροσκυνήσεως 2019

Κυριακή Γ’ Νηστειών ήτοι  Της Σταυροπροσκυνήσεως

Ευαγγέλιο Κυριακής: Μάρκ. η΄34 – θ΄1

34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.
1 ΚΑΙ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Να σηκώνουμε τον Σταυρό μας

Καθώς βρισκόμαστε στο μέσο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία μας προβάλλει στους ιερούς Ναούς μας τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου και μας καλεί να τον προσκυνήσουμε με δέος και πίστη και να πάρουμε χάρη πολλή και δύναμη για τον πνευματικό αγώνα που διεξάγουμε την περίοδο αυτή.

Τι θα πει αυταπάρνηση

Λίγες εβδομάδες πριν από το πάθος του ο Κύριος κάλεσε τους μαθητές του και τα πλήθη του λαού για να τους πει λόγια βαρυσήμαντα για τη ζωή τους και τη ζωή όλων μας. Όποιος θέλει, είπε, να με ακολουθήσει και να γίνει μαθητής μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του κι ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί για μένα όχι μόνο κάθε θλίψη και δοκιμασία αλλά και θάνατο σταυρικό, και τότε ας με ακολουθεί.

Τι σημαίνει όμως «απαρνούμαι τον εαυτό μου»; Σημαίνει δυο πράγματα. Πρώτα ότι νεκρώνω τον παλαιό εαυτό που κρύβω μέσα μου, τον διαγράφω από τη ζωή μου. Παύω να υπάρχω γι’ αυτόν. Αρνούμαι δηλαδή και νεκρώνω τα θελήματα, τις επιθυμίες και τις ροπές του παλαιού ανθρώπου. Ακόμη κι αν τον δω να επαναστατεί, να αντιδρά, να επιζητεί με μανία και επιμονή καθετί αμαρτωλό, εγώ δεν υποκύπτω, δεν του δίνω σημασία. Έχω αρνηθεί όχι μόνο κάτι από τον εαυτό μου αλλά όλο τον παλαιό εαυτό μου.

Αρνούμαι τον παλαιό εαυτό μου σημαίνει ταυτόχρονα ότι υποτάσσομαι στο άγιο θέλημα του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθώ τον Κύριο όπου με οδηγεί. Και υπομένω όλες τις θλίψεις που επιτρέπει στη ζωή μου για τον εξαγιασμό μου. Μέχρι του σημείου να περιφρονώ ακόμη και το θάνατο. Διότι αυτό σημαίνει να σηκώνω διαρκώς τον σταυρό των θλίψεων και της θυσίας. Όπως κάθε κατάδικος σήκωνε ως μελλοθάνατος τον σταυρό του, έτσι κι εγώ πρέπει να σηκώνω τον δικό μου σταυρό περιμένοντας το μαρτύριο. Με την απόφαση να είμαι έτοιμος σε κάθε στιγμή, αργά ή γρήγορα, να πεθάνω, αν μου το ζητήσει ο Κύριος. Και να προχωρώ με τέτοια διάθεση όχι για λίγο αλλά σε όλη μου τη ζωή. Να σηκώνω τον σταυρό των θλίψεων όχι αναγκαστικά, επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, αλλά με χαρά κι ελπίδα, με τη συναίσθηση ότι ο δρόμος της υποταγής στο θέλημα του Θεού, τον οποίο βαδίζω σηκώνοντας τον σταυρό των θλίψεων, είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία μου, στον Παράδεισο.

Όλη η ζωή του Κυρίου άλλωστε ήταν μία διαρκής αυταπάρνηση, προσφορά και θυσία, που κορυφώθηκε και ολοκληρώθηκε στη σταυρική θυσία. Κι επειδή αυτός πρώτος εφάρμοσε την τέλεια αυταπάρνηση, ζητά κι από μας ν’ ακολουθήσουμε ολόψυχα το παράδειγμά του.

Πόσο αξίζει μια ψυχή

Ο Κύριος συνέχισε τη διδασκαλία του λέγοντας: όποιος θέλει να σώσει την επίγεια ζωή του, θα χάσει την αιώνια. Όποιος όμως θυσιάσει τη ζωή του για μένα και το Ευαγγέλιό μου, αυτός θα σώσει την ψυχή του. Διότι τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο εάν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του; Και τι μπορεί να δώσει ως αντάλλαγμα για να την εξαγοράσει; Όποιος ντραπεί εμένα και τους λόγους μου επειδή φοβάται τους χλευασμούς των ανθρώπων της αποστατημένης και αμαρτωλής αυτής γενιάς, αυτόν θα τον αποκηρύξω κι εγώ όταν θα έλθω μέσα στη θεϊκή δόξα μου μαζί με τους αγίους αγγέλους.

Και ο Κύριος επισφράγισε τους λόγους του λέγοντας: Πολλοί από σας, πριν πεθάνουν, θα δουν να θεμελιώνεται με δύναμη ακαταγώνιστη η Βασιλεία του Θεού στη γη, δηλαδή η Εκκλησία μου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σ’ όλη αυτή τη διδασκαλία του ο Κύριος τονίζει την αξία της ψυχής μας. Και τι λέει; Πόσο αξίζει η ψυχή μας; Ανυπολόγιστα. Δεν συγκρίνεται με όλα τα αγαθά του κόσμου αυτού. Έχει ασυγκρίτως ανώτερη αξία από όλα τα πλούτη, τις τιμές και τις απολαύσεις αυτής της ζωής. Γι’ αυτήν ο Θεός έγινε άνθρωπος, γι’ αυτήν έχυσε το αίμα του επάνω στο σταυρό και μας εξαγόρασε με το τίμιο Αίμα του. Κι αν εμείς περιφρονήσουμε το πολυτιμότατο αυτό λύτρο που έδωσε ο Χριστός για την ψυχή μας, η καταστροφή μας θα είναι ανεπανόρθωτη. Διότι, όταν εμείς αμαρτάνουμε συστηματικά και ασύστολα, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ψυχή μας για πάντα στην αιώνια κόλαση. Εκεί η ψυχή θα χωρισθεί αιωνίως από τον Θεό, τη χάρη του και την αγάπη του και θα βυθισθεί στο αιώνιο σκοτάδι. Γι’ αυτό λέει ο Κύριος ότι το χειρότερο κακό που μπορούμε να πάθουμε οι άνθρωποι, είναι το να χάσουμε την ψυχή μας. Και αν χάσουμε την ψυχή μας, χάσαμε τον Θεό, χάσαμε τον εαυτό μας, χάσαμε τα πάντα. Κι αυτή η απώλεια είναι αμετάκλητη. Μήπως έχουμε και άλλη ψυχή, ώστε να δώσουμε μία στον σατανά και μία στον Θεό; Ή να δώσουμε τη μία αντάλλαγμα για την απώλεια της άλλης; Τα χρήματα και τα κτήματα και τα σπίτια μπορούμε να τα ανταλλάξουμε. Την ψυχή όμως ποτέ.

Και δεν είναι δύσκολο να τη χάσουμε. Σ’ αυτή τη ζωή φοβερός πόλεμος διεξάγεται. Με λύσσα οι δαίμονες ζητούν να αρπάξουν και να κατασπαράξουν την ψυχή μας. Ας αντισταθούμε λοιπόν κι ας αγωνισθούμε. Ώστε, όταν κλείσουμε τα μάτια μας, να παραλάβουν την ψυχή μας οι παμφώτεινοι άγγελοι στην αγκαλιά του Θεού.

17 Μαρτίου: Εορτή του Οσίου Αλεξίου του Ανθρώπου Του Θεού

17 Μαρτίου: Εορτή του Οσίου Αλεξίου του Ανθρώπου Του Θεού

---

---

Τη μνήμη του Οσίου Αλεξίου του Ανθρώπου Του Θεού τιμά σημερα, 17 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

Ο Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395 – 408 μ.Χ.) και Ονωρίου (395 – 423 μ.Χ.) από ευσεβείς και εύπορους γονείς.
Ο πατέρας του Ευφημιανός ήταν συγκλητικός, φιλόπτωχος και συμπαθής, ώστε καθημερινά παρέθετε τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους ξένους που ήταν πτωχοί. Η γυναίκα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Στη δέησή της να αποκτήσει παιδί, ο Θεός την εισάκουσε. Και τους χάρισε υιό.
Αφού το παιδί μεγάλωσε κι έλαβε την κατάλληλη παιδεία, έγινε σοφότατος και θεοδίδακτος. Όταν έφθασε στη νόμιμη ηλικία, τον στεφάνωσαν με θυγατέρα από βασιλική και ευγενική γενιά. Το βράδυ όμως στο συζυγικό δωμάτιο ο Όσιος, αφού πήρε το χρυσό δακτυλίδι και τη ζώνη, τα επέστρεψε στην σύζυγό του και εγκατέλειψε τον κοιτώνα.
Παίρνοντας αρκετά χρήματα από τα πλούτη του έφυγε με πλοίο περιφρονώντας την ματαιότητα της επίγειας δόξας. Καταφθάνει στην Λαοδικεία της Συρίας και από εκεί στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Εκεί ο Όσιος Αλέξειος μοίρασε τα χρήματα στους πτωχούς, ακόμη και τα ιμάτιά του, και, αφού ενδύθηκε με κουρελιασμένα και χιλιομπαλωμένα ρούχα, κάθισε στο νάρθηκα του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου, ως ένας από τους πτωχούς.
Προτίμησε έτσι να ζει με νηστεία όλη την εβδομάδα και να μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων κάθε Κυριακή, ενώ μόνο τότε έτρωγε λίγο άρτο και έπινε λίγο νερό.
Οι γονείς του όμως τον αναζητούσαν παντού και έστειλαν υπηρέτες τους να τον βρουν. Στην αναζήτησή τους έφθασαν μέχρι το ναό της Έδεσσας, χωρίς ωστόσο να τον αναγνωρίσουν. Οι δούλοι επέστρεψαν άπρακτοι στη Ρώμη, ενώ η μητέρα του Αλέξιου με οδύνη, φορώντας πτωχά ενδύματα, καθόταν σε μια θύρα του σπιτιού πενθώντας νύχτα και ημέρα. Το ίδιο και η νύφη, που φόρεσε τρίχινο σάκκο και παρέμεινε κοντά στην πεθερά της.
Ο Όσιος Αλέξιος για δεκαεπτά χρόνια παρέμεινε στο νάρθηκα του ναού της Θεοτόκου ευαρεστώντας το Θεό. Και μια νύχτα η Θεοτόκος παρουσιάστηκε στον προσμονάριο του ναού σε όνειρο και του ζήτησε να του φέρει μέσα στο ναό τον άνθρωπο του Θεού. Τότε ο προσμονάριος, αφού βγήκε από το ναό και δεν βρήκε κανένα παρά μόνο τον Αλέξιο, εδεήθηκε στη Θεοτόκο να του υποδείξει τον άνθρωπο, όπως κι έγινε. Τότε πήρε από το χέρι τον Όσιο Αλέξιο και τον εισήγαγε στο ναό με κάθε τιμή και μεγαλοπρέπεια.
Μόλις ο Όσιος κατάλαβε ότι έγινε γνωστός εκεί, έφυγε κρυφά και σκέφτηκε να πάει στην Ταρσό, στο ναό του Αγίου Παύλου του Αποστόλου, όπου εκεί θα ήταν άγνωστος. Αλλα όμως σχεδίασε η Θεία Πρόνοια. Γιατί βίαιος άνεμος άρπαξε το πλοίο και το μετέφερε στη Ρώμη. Βγαίνοντας από το πλοίο κατάλαβε ότι ο Κύριος ήθελε να επανέλθει ο Αλέξιος στο σπίτι του.
Όταν συνάντησε τον πατέρα του, που δεν αναγνώρισε τον υιό του, του ζήτησε να τον ελεήσει και να τον αφήσει να τρώει από τα περισσεύματα της τράπεζάς του. Με μεγάλη προθυμία ο πατέρας του δέχθηκε να τον ελεήσει και μάλιστα του έδωσε κάποιο υπηρέτη για να τον βοηθάει. Κάποιοι δούλοι από την οικία τον πείραζαν και τον κορόιδευαν, όμως αυτό δεν τον ένοιαζε. Έδινε την τροφή του σε άλλους, παραμένοντας όλη την εβδομάδα χωρίς τροφή και νερό, και μόνο μετά την Κοινωνία των Θείων και Αχράντων Μυστηρίων δεχόταν λίγο άρτο και νερό.
Έμεινε λοιπόν για δεκαεπτά χρόνια στον πατρικό οίκο χωρίς να τον γνωρίζει κανένας. Όταν έφθασε ο καιρός της κοιμήσεώς του, τότε κάθισε κι έγραψε σε χαρτί όλο το βίο του, τους τόπους που πέρασε, αλλά και κάποια από τα μυστικά που γνώριζαν μόνο οι γονείς του. Κάποια Κυριακή, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος τελούσε τη Θεία Λειτουργία, ακούσθηκε φωνή από το Άγιο Θυσιαστήριο, που καλούσε τους συμμετέχοντες να αναζητήσουν τον άνθρωπο του Θεού.
Την Παρασκευή ο Όσιος Αλέξιος παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας οι πιστοί βασιλείς και ο Αρχιεπίσκοπος προσήλθαν στο ναό για να δεηθούν στο Θεό να τους αποκαλύψει τον άγιο άνθρωπο του Θεού. Τότε μια φωνή τους κατηύθυνε στο σπίτι του Ευφημιανού. Λίγο αργότερα οι βασιλείς μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο έφθασαν στο σπίτι του Ευφημιανού, προξενώντας μάλιστα την απορία της γυναίκας και της νύφης του για την παρουσία τους εκεί, και ρώτησαν τον Ευφημιανό.
Όμως εκείνος, αφού ρώτησε πρώτα τους υπηρέτες, είπε ότι δεν γνώριζε τίποτα. Στην συνέχεια ο υπηρέτης που φρόντιζε τον Όσιο Αλέξιο, παρακινούμενος από θεία δύναμη ανέφερε τον τρόπο ζωής του πτωχού, τον οποίο εξυπηρετούσε. Τότε ο Ευφημιανός χωρίς να γνωρίζει ότι ο Όσιος είναι ήδη νεκρός, αποκάλυψε το πρόσωπο αυτού, που έλαμπε σαν πρόσωπο αγγέλου.
Στο χέρι του Οσίου μάλιστα είδε χαρτί, που δεν μπόρεσε να αποσπάσει. Στη συνέχεια ανέφερε στους επισκέπτες του ότι βρέθηκε ο άνθρωπος του Θεού. Οι βασιλείς και ο Αρχιεπίσκοπος τότε εδεήθησαν στον Όσιο να τους επιτρέψει να δουν το χαρτί που είχε στο χέρι του. Μόλις ο αρχειοφύλακας πήρε στο χέρι του το χαρτί, ο Ευφημιανός αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για τον υιό του, τον οποίο αναζητούσε χρόνια τώρα, και μεγάλο πένθος έπεσε στην οικογένειά του. Θρήνος μεγάλος και από την γυναίκα και τη νύφη του.
Ο βασιλεύς Ονώριος και ο Αρχιεπίσκοπος μετέφεραν το τίμιο λείψανο του Οσίου στο μέσο της πόλεως και κάλεσαν όλο το λαό για να έλθει να προσκυνήσει και να λάβει ευλογία. Όσοι προσέρχονταν και ασπάζονταν το τίμιο λείψανο, άλαλοι, κουφοί, τυφλοί, λεπροί, δαιμονισμένοι, όλοι θεραπεύονταν.
Βλέποντας αυτά τα θαύματα οι πιστοί δόξαζαν τον Θεό. Ήταν τόσος ο κόσμος που προσερχόταν για να δει το τίμιο λείψανο, που δεν μπορούσαν να το μεταφέρουν στο ναό του Αγίου Βονιφατίου για να το ενταφιάσουν. Έριξαν ακόμη και χρυσό και άργυρο στον κόσμο για να του αποσπάσουν την προσοχή, αλλά μάταια.
Όταν πια μεταφέρθηκε το τίμιο λείψανο στο ναό, για επτά μέρες γιόρταζαν πανηγυρικά και στην γιορτή συμμετείχαν οι γονείς και η νύφη. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε το τίμιο λείψανο σε θήκη φτιαγμένη από χρυσό, άργυρο και πολύτιμους λίθους. Αμέσως άρχισε να ευωδιάζει και να αναβλύζει μύρο, το οποίο έγινε ίαμα και θεραπεία για όλους.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Εκ ρίζης εβλάστησας, περιφανούς και κλεινής, εκ πόλεως ήνθησας, βασιλικής και λαμπράς, Αλέξιε πάνσοφε· πάντων δ᾽ υπερφρονήσας, ως φθαρτών και ρεόντων, έσπευσας συναφθήναι, τω Χριστώ και Δεσπότη. Αυτόν ούν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

 ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ 

____________________     

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ << Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ>>  

_________________________  

ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΙΚΩΝ

  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ 

ΑΝΑΚΟΙΝΟΥΤΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ  ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΧΑΡΑΣ  , 

ΣΗΜΕΡΑ 15/03/2019 ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΩΡΑΝ 1900μμ

 ΑΡΧΙΣΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑΝ ΜΑΣ   

Η Α' ( ΠΡΩΤΗ ) ΣΤΑΣΗ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ (ΟΙΚΩΝ ) 

ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 

ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΟΊΑΙ ΣΤΑΣΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΟΥΝ   ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ  ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΙΣ 1930 μμ 

 ΕΚ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Η αξία και η δύναμις των Χαιρετισμών ως παρακλητική προσευχή

του παπα-Στέφανου Αναγνωστόπουλου

«Στώμεν ευλαβώς εν οίκω Θεού ημών»!
Ποιος είναι άραγε αυτός ο οίκος χριστιανοί μου, μπροστά στον οποίον μας καλεί σήμερα ο υμνωδός, να σταθούμε με ευλάβεια πολύ; Ποιος άλλος από την Υπεραγία Θεοτόκο, την Παναγία μας.
Ο σεβασμός και η ευλάβεια είναι προπαντός βίωμα της ψυχής μας, που πηγάζει:
– από τη σωστή ορθόδοξη πίστη μας και τη σωστή στάση μέσα στη ζωή. Δηλαδή, από την ορθόδοξη πίστη στο Τριαδολογικό δόγμα, ότι ο Θεός που πιστεύουμε είναι ένας μεν, αλλά Τριαδικός: ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα.
-Δεύτερον, από την πίστη μας στο έργο της ενσάρκου οικονομίας, που λέγεται χριστοδολογικόν δόγμα. Αυτό σημαίνει ότι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός, έγινε άνθρωπος στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου, χωρίς να πάψει να είναι και τέλειος Θεός, ο Θεάνθρωπος Κύριος.
– Τρίτον, επειδή η παρθένος Μαριάμ, η δεκαπεντάχρονη κόρη της Ναζαρέτ, δεν γέννησε μόνον άνθρωπον, αλλά τον Θεάνθρωπον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν, τον Σωτήρα του κόσμου, γι’ αυτό και δε λέγεται Χριστοτόκος, αλλά Θεοτόκος και Θεομήτωρ. Χριστοτόκον και απλή γυναίκα του λαού, την αποκαλούν βλάσφημα οι χιλιαστές και όλοι οι αιρετικοί, οι θεομάχοι και οι άπιστοι.
– Τέταρτον, πιστεύουμε ότι η Παναγία μας υπήρξε Παρθένος προ του τόκου, Παρθένος κατά τον τόκον και Παρθένος μετά τον τόκον. Η τριπλή αυτή παρθενία της Υπεραγίας Θεοτόκου συμβολίζεται με τα τρία αστέρια, τα οποία βλέπουμε αγιογραφημένα στην αγία της εικόνα: ένα στο μέτωπο και από ένα στους ώμους της δεξιά και αριστερά. Γι’ αυτό και ονομάζεται και θα είναι και θα είναι εις τους αιώνας των αιώνων «αειπάρθενος», εξ’ ου και «Νύμφη ανύμφευτος». Γι’ αυτό και διατρανούμε θριαμβευτικά «Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε».
Η Παναγία μας είναι αυτή που ανοίγει με τις πρεσβείες της την κεκλεισμένην πύλην των απορρήτων μυστηρίων της Βασιλείας του Θεού, της Βασιλείας των Ουρανών. Και τις ανοίγει για τις ψυχές εκείνες, που είναι καθαρές και αγνές. Που είναι συντετριμμένες από την μετάνοια, τεταπεινωμένες μέσα στο βάθος της καρδιάς, πιστές στην εφαρμογή των ευαγγελικών εντολών και πεπληρωμένες από τη Θεία Χάρη.
Αν όμως ρωτήσουμε τους σημερινούς νεοέλληνες, Ορθοδόξους χριστιανούς, άντρες, γυναίκες και παιδιά, και προπαντός τους νέους και τις νέες, για ποιο σκοπό τη Μεγάλη Σαρακοστή κάνουμε την ακολουθία των Χαιρετισμών; Οι εννιακόσια ενενήντα εννιά στους χίλιους θα μας πουν ότι δεν γνωρίζουν. Και γιατί τους διαβάζουμε μαζί με το μικρό απόδειπνο κάθε βράδυ; Και πάλι θα απαντήσουν και θα απαντήσουμε ότι «δεν γνωρίζουμε».
Οι Χαιρετισμοί, χριστιανοί μου, άρχισαν να ψάλλονται στις εκκλησίες και να διαβάζονται από τους πιστούς Χριστιανούς, στα σπίτια τους βέβαια μετά το 626 μ.Χ. όταν η Παναγία με τις πρεσβείες της διατήρησε αλώβητη και απόρθητη την Κωνσταντινούπολη.
Είναι λοιπόν, κατά πρώτον λόγον ευχαριστήριος ύμνος προς Εκείνην που με τις πρεσβείες της για πολλά χρόνια, για χίλια χρόνια, έσωζε πάντοτε την Πόλιν από τις ορμές των βαρβάρων.
Δεύτερον, είναι ευχαριστήριος κατ’εξοχήν ύμνος προς Εκείνην που έκανε απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Θεού, λέγοντας προς τον Αρχάγγελον Γαβριήλ «Ιδού η δούλη Κυρίου, γέννοιτό μοι κατά το ρήμα σου».
Είναι τρίτον, ύμνος θεολογικός και δογματικός διότι καλύπτει ολόκληρον το έργον της ενσάρκου οικονομίας. Είναι τέταρτον, ύμνος θριαμβευτικός, δια μέσου του οποίου υμνείται η δύναμις και η παρρησία των πρεσβειών της. Γι’ αυτό και μείς την επικαλούμεθα όπως μέσω των πρεσβειών της αξιωθούμε, αν και είμαστε όλοι μας ανάξιοι και αμαρτωλοί, και πρώτος εγώ, τη σωτηρία μας αλλά και τη λύση πολλών πολλών προβλημάτων, ασθενειών και θλίψεων της ζωής.
Είναι η Παναγία μητέρα μας. Είναι η πλατυτέρα των Ουρανών. Είναι η τιμιωτέρα των Χερουβείμ. Είναι η ενδοξοτέρα των Σεραφείμ, η «της Τριάδος τα δευτερία κατέχουσα», κατά την έκφραση του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού. Η Παναγία μας είναι ακόμη, όπως ακούσαμε πριν από λίγο, αν βέβαια τα προσέξαμε, η άσπιλος κόρη, η αγνή Παρθένος, η αμόλυντη, άφθορη, η Δέσποινα, η Θεόνυμφος, η άχραντη, η πανύμνητη, η απειρόγαμη, η πανάχραντη, ο πύρινος θρόνος, της γης το θεμέλιον, η έμψυχη τράπεζα, η γέφυρα, η πύλη, η είσοδος, το παράθυρο, η ακένωτος πηγή, η άφλεκτος βάτος, η ράβδος η μυστική, το άνθος το αμάραντον, των αγγέλων χαρμονή. Ο όρθρος ο φαεινός, νυμφών ολόφωτος, το άστρον το άδυτον, η χαράς αιτία, το φως το κατοικητήριο σε πολλά άλλα πολλά, πολλά, πολλά, πολλά και από τα λίγα αυτά που αναφέραμε, αλλά και από τα πολλά όμως που παραλείψαμε, διότι θα πρέπει να αναφέρουμε όλον τον κανόνα και όλους του χαιρετισμούς, τα πάντα ανήκουν, ως η πλέον μεγίστη τιμή σε Εκείνην που αξιώθηκε να γίνει Μητροπάρθενος. Μητροπάρθενος: παρθένος και μητέρα. Και επαναλαμβάνω, είναι και λέγεται Θεοτόκος. Όχι μόνο διότι Εκείνον τον οποίον συνέλαβε στη μήτρα της εκ Πνεύματος Αγίου και γέννησε σε ένα στάβλο στη Βηθλεέμ είναι ο σεσαρκωμένος Θεός, αλλά και διότι μετά τη σύλληψιν κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού έγινε και η δική της θέωση όπως μας βεβαιώνουν όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας με πρώτον τον Άγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό.
Με τους Χαιρετισμούς λοιπόν, τη δοξάζουμε την Παναγία, δοξάζοντας συγχρόνως και τον Θεόν που τη διάλεξε! Που τη διάλεξε, ανάμεσα σε δισεκατομμύρια γυναικών για να την κάμει μητέρα Του, κατ’ άνθρωπον, Θεοτόκο και Θεομήτωρα.
Με τους χαιρετισμούς την ευχαριστούμε γιατί κατέστη η νέα Εύα, η Εύας της υπακοής εξ ής εγεννήθη ο Χριστός εκ Πνεύματος Αγίου, ο Σωτήρας του κόσμου. Τα δε υψηλά θεολογικά και δογματικά νοήματα των Χαιρετισμών, εμείς οι αμαρτωλοί χριστιανοί, τα κάνουμε και προσευχή. Προσευχή, όχι μόνο μια φορά την ημέρα αλλά και δυο και τρεις και πέντε και δέκα. Υπάρχουν ψυχές που τους Χαιρετισμούς τους ψελλίζουν όλη μέρα, ακόμα και στον ύπνο τους. Όπως άλλοι ψελλίζουν κατά τη διάρκεια της νυχτός, κεκοιμισμένοι, το σωτήριον όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αυτοί και καθ’ ύπνον, ασυνείδητα και ενσυνείδητα, επαναλαμβάνουν τους Χαιρετισμούς. Αυτό βέβαια μπορεί να αποτελεί εξαίρεση. Τι δηλώνει όμως; Φανερώνει και αποδεικνύει τη μεγάλη αξία και την δύναμη των Χαιρετισμών, για την αξία και τη δύναμη της οποίας έχουμε ομιλήσει κι άλλη φορά.
Στα χρόνια τα δικά μου τα παιδικά, μεταξύ του 1930 μέχρι και το ’45, ενθυμούμαι ότι διάβαζαν τους Χαιρετισμούς, προσέξτε το αυτό, διάβαζαν τους Χαιρετισμούς πάνω από τους ετοιμοθανάτους! Όταν αυτοί είχαν ρόγχο, όταν είχαν πέσει σε κώμα, όταν δεν μπορούσαν να απελευθερωθούν από το σώμα. Για ποιο λόγο; Για να διώξει η Παναγία τα δαιμόνια και να βοηθήσει την έξοδο της ψυχής από το σώμα. Αυτό άλλωστε το ζητάμε κάθε φορά που λέμε το μικρό απόδειπνο και θα το ακούσουμε σε λίγο από τους ιεροψάλτες μας. «Και εν τω καιρώ της εξόδου μου, την αθλία μου ψυχή περιέπουσα»…τι θα πει «περιέπουσα»; Να περιβάλλει, να σκεπάσει, να προστατεύσει η Παναγία την ψυχή μας. «Και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα». Να διώξει δηλαδή, τις όψεις, τα πρόσωπα και την παρουσία των δαιμόνων, των σατανάδων και των διαβόλων από τον ετοιμοθάνατο δικό μας άνθρωπο και συγγενή. Επίσης, διάβαζαν τους χαιρετισμούς σε άρρωστα παιδιά και στους δαιμονισμένους, όπως και το Τετραβάγγελο.
Αυτό σημαίνει ότι η Παναγία μας, δια μέσου των Χαιρετισμών που διαβάζουμε κάθε μέρα αναλαμβάνει για λογαριασμό μας και χτυπά αλύπητα τον διάβολο, δημιουργώντας του πληγές και θανάσιμα τραύματα. Το ψάλλαμε προηγουμένως, το προσέξατε; Το τόνισα και το τόνισα θριαμβευτικά όταν είπα «Χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα».
Με τους Χαιρετισμούς λοιπόν και την αληθινή μας μετάνοια, με τη ζωντανή μας πίστη, με την αποχή μας από την αμαρτία, ακόμα και των λογισμών και των σκέψεων…και σεις μικροί και σεις μεγάλοι και μείς οι κληρικοί και πρώτος εγώ …και την ενεργουμένη αγάπη, η Υπεραγία Θεοτόκος με τις πρεσβείες της τότε, μας ανεβάζει στον Παράδεισο. Ενώ συγχρόνως, καταποντίζει στα τάρταρα όλα τα δαιμόνια που μας πειράζουν και που θέλουν την αιώνια καταστροφή της ψυχής μας, που ζητούν την κόλασή μας. Και αυτό το διακηρύσσουμε, θα το πούμε την ερχομένη Παρασκευή, στη δευτέρα στάση των Χαιρετισμών όταν θα ομολογήσουμε και θα πούμε «Χαίρε, η κατάπτωσις των δαιμόνων».
Απ’όλα αυτά χριστιανοί μου, βγαίνει το συμπέρασμα ότι οι Χαιρετισμοί είναι και καθημερινή δική μας προσευχή, αλλά παρακλητική προσευχή, με πολλή δύναμη και παρρησία προς την Παναγία μας, που μπορεί αποτελεσματικά και θαυματουργικά να επέμβει σε όλα τα προβλήματα της ζωής μας, ακόμα δε και αυτής της σωτηρίας μας.
Και κλείσαμε προηγουμένως λέγοντας «Χαίρε, θνητών προς Θεόν παρρησία». Γι’ αυτό λοιπόν, από σήμερα, από τούτη τη στιγμή, ας εκμεταλλευτούμε τη μητρική Της αγάπη και ας αρπάξουμε την ευκαιρία που μας δίνει Εκείνη δια των πρεσβειών Της και είθε να αλλάξουμε ζωή, να μετανοήσουμε, αληθινά, έμπρακτα, από τώρα και δια των πρεσβειών της να τύχουμε της καλής παρρησίας μπροστά στο φοβερό βήμα του Υιού Της.
Αυτό το εύχομαι σ’ όλους σας αλλά και σεις να το εύχεσθε σε μένα. Ο θάνατος έρχεται ξαφνικά, με πήραν τηλέφωνο το μεσημέρι, ….ιερεύς με οκτώ παιδιά 42 ετών..να!…πέθανε ξαφνικά. Το βράδυ μπορεί να είναι η σειρά μου, μπορεί να είναι και αύριο, αλλά μπορεί να είναι και η σειρά και κάποιων από σας. Είμαστε έτοιμη να αντιμετωπίσουμε και να αντιμετωπίσω το φοβερό κριτήριο του Θεού; Είμαι έτοιμος να δώσω καλή και χρηστήν την απολογία μπροστά στο φοβερό Του βήμα;
Είμαι αμαρτωλός, ελπίζω στο έλεος του Θεού και στις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου
Αμήν.
Πηγή: http://entoytwnika.blogspot.com/2010/02/blog-post_1221.html

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ 2019

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ 2019

Ο εγωϊσμός, ή ίδια η φιλαυτία, αλλά και το νοσηρό φιλότιμο, είναι αυτά πού «θολώνουν» το μυαλό μας και δεν μας αφήνουν , αγαπητοί μου αδελφοί , να δούμε καθαρά ποιο είναι το πραγματικά σωστό μας συμφέρον.

Και μην νομίζετε ότι υπερβάλω. Αυτό συμβαίνει , γιατί εάν κάποιος μας αδικήσει , ή εάν από δική του αδυναμία, διατυπώσει επικρίσεις, ίσως και ψευδείς κατηγορίες εναντίον μας, ο ίδιος μας ο εγωϊσμός είναι  αυτός , πού εξεγείρεται. Αγανακτούμε εναντίον του , «κρατάμε « την αδικία καί ζητάμε την κατάλληλη ευκαιρία, για να εκδικηθούμε, αλλά και να ανταποδώσουμε το μεγάλο κακό πού μας έκανε. Είναι όμως αυτή η κατάσταση , πού μας προκαλεί αγανάκτηση , πικρία , πολλές φορές , αλλά και μειώνει την προσοχή μας και την διάθεση προς οποιαδήποτε εργασία, είναι αυτή πού δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε, ααλά και μας κόψει την όρεξη , για οποιοδήποτε έργο.

Πόσο , όμως διαφορετική θα ήταν η κατάσταση μας  (σωματική και ψυχική) , εάν εμείς βλέπαμε το σφάλμα του «αδελφού» μας με υπομονή , με μακροθυμία, με αγάπη, αλλά και καλοκαρδία. Εάν , δηλαδή , είχαμε την τόλμη, να τον συγχωρέσουμε με όλη μας την ψυχή, σκεπτόμενοι ότι και εμείς ως άνθρωποι πού είμαστε, διαπράττουμε σφάλματα απέναντι στους άλλους αλλά και απέναντι στόν Θεό, για τά οποία επιθυμούμε, επιείκεια αλλά και συγχώρηση.  Μια τέτοια στάση δεν θα μας άφηνε πικρία ή ταραχή να πλημμυρίσουν και να κυριαρχήσουν  μέσα μας, , αντίθετα, θα ήταν αυτή πού θα μας χάριζε ειρήνη, χαρά, βαθειά ηθική ικανοποίηση, αλλά και εκτίμηση εκ μέρους όλων των ανθρώπων.  Και το πιο σπουδαιότερο, θα διέθετε, εάν μου επιτρέπετε η έκφραση μία πιο καλύτερη και ευμενή διάθεση από τον Θέο προς εμάς, και να τον κάνει πρόθυμο να συγχωρήσει με την άπειρη αγάπη του και τις δικές μας αμαρτίες.

Και αυτό, γιατί όπως ό ίδιος ο Κύριος στην σημερινή ευαγγελική περικοπή , ξεκάθαρα μας είπε <<ότι εάν εσείς συγχωρείτε με όλη σας την καρδιά τά αμαρτήματα, πού έκαμαν είς εσάς οί άλλοι, και Ο Πατήρ σας ο ουράνιος θα συγχωρήσει τά δικά σας αμαρτήματα. Εάν όμως δεν δώσετε συγχώρησιν είς τους ανθρώπους διά τά προς εσάς σφάλματά των, τότε ούτε ο Πατήρ σας θα συγχωρήσει τάς ιδικάς σας αμαρτίας>> . Δεν είναι λοιπόν , μεγάλο το συμφέρον το δικό μας προς γή και ουρανό,  να έχουμε το θάρρος να συγχωρήσουμε με όλη μας την καρδιά , άλλους αυτούς τους ανθρώπους, πού μας έχουν βλάψει με  οποιονδήποτε από τους πιο πάνω αναφερόμενους τρόπους πού έχουμε περιγράψει;

Μην ξεχνιόμαστε όμως, μιλάμε για τον ίδιο εγωϊσμό, πού όταν μας διακατέχει, αχρηστεύει, εντελώς , τά όποια καλά έργα , τά οποία με την βοήθεια του θεού, και με την δική μας ταπεινή προσπάθεια και θυσία έχουμε κάνει, Τότε και μόνο τότε αυτά τά καλά έργα έχουν αλλά και δίνουν αξία σε εμάς τους ανθρώπους , όταν γίνονται για την δόξα του Θεού, για την εξυπηρέτηση των αδελφών μας, αλλά και για την ίδια την τήρηση από μέρους, της τήρησης του θείου θελήματός του. Γιατί είναι αυτά τά έργα πού γίνονται με αγαθή και αγνή διάθεση (από μέρους μας ) υπακούοντας και ευαρεστώντας τον θεό και με την ακλόνητη πεποίθηση ότιι Εκείνος και μόνο Εκείνος είναι αυτός πού θα μας δώσει το βραβείο ή τά βραβεία γι’ αυτά τά καλά έργα.

Εδώ , όμως, είναι και το μεγαλύτερο σφάλμα , πού εμείς διαπράττουμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι αυτός ο Εγωϊσμός, πού παρασυρόμενοι από αυτόν (τον Εγωϊσμό) και την ματαιοδοξία , ότι χρησιμοποιούμε όλα αυτά τά καλά έργα για επίδειξη, δηλαδή για να αποσπάσουμε επαίνους και επιδοκιμασίες από τους ανθρώπους , τότε και μόνο τότε, είναι αυτός και μόνο Αυτός ( ο Θεός) είναι εκείνος πού απομακρύνουμε από εμάς.

Ένα πολύ καλό παράδειγμα , ως καλό έργο, είναι και ή νηστεία. Όταν ‘όμως αυτή γίνεται , για επίδειξη όπως του Φαρισαίου στην Ευαγγελική περικοπή πού πρίν λίγες ημέρες ακούσαμε , τότε αυτή χάνει την αξία της.  Αυτό είναι πού μας περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια και στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή, όταν ό ίδιος ό Κύριος μας λέει <<Όταν νηστεύεται μην γίνεσθε, όπως οί υποκριταί, σκυθρωποί και κατηφείς διότι αυτοί αλλοιώνουν και παρουσιάζουν μαρραμένον το πρόσωπόν των,  παίρνουν την εμφάνισιν αδυνατισμένου και καταβεβλημένου ανθρώπου, διά να φανούν είς τους άλλους ότι (αυτοί και μόνον ) νηστεύουν.  Αλλά έτσι απολαμβάνουν τον μισθόν των, δηλαδή τον έπαινον των ανθρώπων, και δεν έχουν κανένα δικαίωμα αμοιβής εκ’ μέρους του Θεού>>. Είναι , ναι, αγαπητοί μου αδελφοί πού στην ίδια ευαγγελική περικοπή είναι ό ίδιος ο Κύριος , πού μας περιγράφει, το πώς πρέπει να νηστεύουμε, λέγοντας μας<< Σύ όμως , όταν νηστεύεις περιποιήσου την κώμην και το πρόσωπόν σου, όπως συνιθίζης, διά να φανής είς τους ανθρώπους  ότι νηστεύεις, αλλά είς τον Πατέρα σου τον Επουράνιον>> ό οποίος θα είναι αυτός πού θα σε βραβεύσει γι’ αυτό το καλό σου έργο..

Αυτός ο εγωίσμός είναι  .φανερό , όμως ότι προκαλεί και προξενεί σε εμάς  ένα άλλο τεράστιο αλλά και φοβερό κακό. Και στην ερώτηση του καθενός από εμάς πιο είναι αυτό το επιπλέον κακό , Η απάντηση , απλή , καθαρή και «ξάστερη». Είναι αυτή η  εγωϊστική συμπεριφορά πού απομακρύνει τον ίδιο τον άνθρωπο από τον θεό. Είναι αυτή η συμπεριφορά πού αποξενώνει τον άνθρωπο από τα ανεκτίμητα αγαθά της αιώνιας ζωής, τον κάνει άξιο δακρύων ειδωλολάτρη, κατώτερο ίσως και από τους πρό Χριστού ειδωλολάτρες. Είναι ό ίδιος αυτός εγωϊσμός πού τον αποσπάει από τον νού του ανθρώπου και την καρδιά από τά επουράνια και  τον υποδουλώνει στα φθαρτά και τά επίγεια. Νομίζει ότι μόνο τά υλικά αγαθά είναι εκείνα πού μπορούν  προσωρινά να του ικανοποιήσουν τον πόθο της χαράς. Το αποτέλεσμα , επιδείδεται σε κουραστικούς κόπους και χωρίς ποτέ να μπορεί να χορτάσει, στην απόκτηση των χρημάτων , των κτημάτων, των πολυτελών κατοικιών, των πολυτελών ρούχων, και όλα όσα βλέπει το μάτι του και το αυτί του ακούει, τά ποθεί και σπεύδει, να τά κατακτήσει. Είναι αυτός πού εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους θα τά αποκτήσει. Δεν τον που ενδιαφέρει , εάν τά χρήματα, αλλά και τά μέσα τά οπία θά χρησιμοποιήσει, για την απόκτησή τους ,είναι δίκαια ή άδικα, νόμιμα ή παράνομα.

Ζήτημα είναι όμως , εάν ποτέ θα αποκτήσει όσα λαχταρήσει, αλλά και εάν ακόμα τά αποκτήσει, ζήτημα είναι εάν θα τά κρατήσει ως το τέλος. Και αυτό γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, τά σκουλήκια και η σαπίλα είναι αυτά πού τά καταστρέφουν, κλέφτες είναι αυτοί πού τά αρπάζουν, κοινωνικές και οικονομικές καταστάσεις, είναι τελικά αυτές πού τά εκμηδενίζουν. Αλλά και πάλι, εάν καταφέρει και τά κρατήσει μέ περισσή ασφάλεια μέχρι το τέλος της ζωής τους, είναι αδύνατον να βρούν μέσα απ’ όλα αυτά την αληθινή χαρά και ευτυχία. Αντίθετα τά μόνα πού θα συναντούν στην ζωή τους τήν πικρία και την απογοήτευση, θα διακατέχεται από ανησυχία, αλλά και διαρκή φόβο. Και υπάρχει και το πιο χειρότερο κακό, εξ’ αιτίας της ίδιας τους της φιλοχρηματίας, χάνει τελικά την ειρήνη από την ψυχή του, αλλά  και την ίδια την χαρά της αιωνιότητας.

Γι’ αυτόν , λοιπόν τον λόγο, ό ίδιος ο Κύριος μας συνιστά << μην θησαυρίζεται θησαυρούς επί της γής … θησαυρίζετε δε ημίν θησαυρούς εν ουρανώ. Είναι οί μόνοι ασφαλείς, οί οποίοι και θα αποδοθούν είς τον καταθέτη είς το χιλιαπλάσιον και υπερχιλιαπλάσιον. Δίδει >> δηλαδή μας λέει << κάτι το φθαρτόν και υλικόν, διά να αποκτήσει το μέγα και αιώνιον . Συμπαρίσταται προς τον πάσχοντα συνάνθρωπον, διά να έχει διά να έχη τον θεόν αιώνιον συμπαραστάτην του . Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ - ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ 

    Αγαπητοί μου αδελφοί, πόσο πραγματικά και πληκτικά , εύρισκε ο νεώτερος υϊός , τήν ζωή του μέσα στό σπίτι του,  αλλά και τον στεναχωρούσε , η πατρική στοργή, η παρουσία του μεγαλύτερου αδελφού του, ή άνεση καί ή ειρήνη πού επικρατούσε, σ' αυτό. Αντίθετα θα έλεγε κανείς ότι ό έξω κόσμος , τού οποίου η φαντασία του, του τόν παρουσίαζε ώς θελκτικό παράδεισο απολαύσεων, περιοχή ίσως ανέσεων, αλλά και απόλυτης ελευθερίας, χωρίς δεσμεύσεις , ήταν αυτός πού τού τραβούσε τήν προσοχή . Ψυχικά λοιπόν. είχε πλέον αποξενωθεί από τόν γεμάτο στοργή πατέρα του, ώστε πρίν κάν απομακρυνθεί από τό σπίτι καί τόν τόπο του, τόν οποίο μεγάλωσε και έζησε, νά τό έχει ήδη αποχωρισθεί μέ τόν τρόπο του. 

       Σέ πλήρη κατάσταση έξαψης αλλά καί δυσφορίας , τολμάει καί ζητάει το μέρος τής πατρικής περιουσίας, _πού δέν τού ανήκει φυσικά- , γιά νά φύγει μακριά .

        Ο πατέρας πού με πόνο ψυχής, παρακολουθεί το ψυχικό δράμα τού παιδιού του, δέν θέλησε ούτε κάν χρησιμοποιώντας βία, - άν καί θά μπορούσε νά το κάνει- , Σεβάστηκε τήν επιθυμία του, , του δίνει το πατρικό μέρος τής περιουσίας , και εκείνος φεύγει. Δέν τον ευχαριστεί κάν, δέν τόν αποχαιρετάει, έφυγε χαρούμενος, σέ μακρινή χώρα, καί εκεί μακριά από τήν στοργική κηδεμονία τού πατέρα του, <<ζών ασώτως>>, όπως παραστικά μάς περιγράφεται από Ιερόν Ευαγγελιστήν Λουκάν , σπατάλησε όλη τήν περιουσία του. 

   Αμαρτωλές διασκεδάσεις, άσωτη ζωή, σμήνη κολάκων _ όσο είχε περιουσία_ φίλοι καί φίλες <<τής κακιάς ώρας>> , τόν απογύμνωσαν από κάθε υλικό του αγαθό. φυσικό, είναι τώρα, αυτοί πού βρίσκεται μέσα στήν φτώχεια του, , τόν εγκατέλειψαν μόνο καί χωρίς καμία παροχή καί βοήθεια. Εκεί λοιπόν στήν ξένη και αφιλόξενη  γι' αυτόν χώρα, για μήν πεθάνει από τήν πείνα, έγινε βοσκός χοίρων , προσπαθώντας νά χορτάσει μέ τά ξυλοκέρατα , πού τρέφονταν αυτοί. Δυστυχώς όμως, δέν τά κατάφερνε. Και νά , πού τώρα αυτός , πρώην άρχοντόπουλο, ζηλεύει τούς χοίρους, πού τρώνε τά ξυλοκέρατα. 

     Καί νά, ή μεγάλη θλίψη τής αμαρτίας, η κατακόρυφη πτώση του, αλλά καί ό εξευτελισμός στόν οποίο αυτός έχει πέσει, τόν έκαναν νά θυμηθεί ζωηρά τήν αγάπη τού πατέρα του, ή οποία πλούσια παρεχόταν ακόμα καί στούς υπηρέτες τους. Πήρε τήν μεγάλη απόφαση, θά γύριζε πίσω στό σπίτι του καί στόν πατέρα του, καί νά ζητήσει - παρακαλέσει από αυτό όχι πιά τήν θέση του γιού του - αυτό είχε αποφασίσει νά μή τό τολμήσει-, αλλά πολύ ταπεινωμένος τήν θέση ενός από το υπηρετικό προσωπικό του. Δηλαδή , ποθούσε νά πέση γονατιστός στά πόδια του πατέρα του, νά γίνει δούλος στό ίδιο του τό σπίτι , εκείνος πού πρί οί υπηρέτες έπεφταν αυτοί στά δικά του πόδια.  

         Άς δούμε όμως λίγο καί τόν πατέρα, όλο αυτό τόν καιρό , ούτε γιά στιγμή δέν τόν είχε βγάλει από τήν σκέψη του. , δέν τόν είχε ξεχάσει. καί άς είχε αποτολμήσει νά αποστατήσει.  Μέ τόν νού του, τήν καρδιά του, τόν παρακολουθούσε εκεί πού ήταν καί βαθιά μέσα του, είχε τήν ελπίδα, ότι ή θλίψη τής αμαρτωλής του ζωής, οί ταλαιπωρίες από τίς συμφορές του, πού είχε μέχρι τώρα περάσει, θά ήταν αυτές πού θά τόν έφερναν , μετανοημένο πίσω στό σπίτι και στήν πατρική στοργή, φροντίδα, καί αγάπη.

    καί έτσι ακριβώς έγινε, μία ημέρα λοιπόν, είδε από πολύ μακριά, ίσως καί από τό ύψος του μπαλκονιού τού σπιτιού του, έναν ρακένδυτο, χωρίς παπούτσια, καί καταβεβλημένο ψυχικά αλλά καί σωματικά ζητιάνο, νά έρχεται μέ δειλά καί διστακτικά βήματα , πρός αυτόν. Καί ώς έκ θαύματος, η πατρική του καρδιά, τού λέει , ότι είναι εκείνος, , τό ίδιο του τό νεώτερο παιδί. Παρά τό προχωρημένο τής ηλικίας του, μέ νεανική ορμή, τρέχει νά προϋπαντήσει τόν γιό του, <<επέπεσε επί τόν τόν τράχηλον>> , όπως παραστατικότατα μάς περιγράφεται από τόν Ευαγγελιστήν Λουκάν , αυτόν πού ήταν μολυσμένος από τήν σωματική καί τήν ηθική ρυπαρότητα, καί ήταν ο πατέρας πού θερμά τού άνοιξε τήν αγκαλιά του, τόν φιλούσε, καί τά καυτά από τήν χαρά αυτή τήν φορά δάκρυα, κυλούσαν στό γεμάτο από φώς πρόσωπό του. Έδωσε εντολή νά τόν πλύνουν , νά τού φορέσουν τήν καλύτερη φορεσιά , τά καλύτερα παπούτσια, δακτυλίδι να του βάλουν στο δάκτυλο, νά ετοιμάσουν γεύμα  χαράς , πού σέ αυτό έπρεπε νά παραυρεθούν άπαντες, γιά νά ευχαριστηθούν. Καί αυτό , γιατί γιά τόν πατέρα, η ημέρα αυτή ήταν πανήγυρη,γιατί όπως καί ό ίδιος είπε, λησμονώντας όλα τά προηγούμενα << ό υϊός μου ούτος νεκρός ήν καί ανέζησε , απολωλός ήν καί ευρέθη>>. 

        Απέραντη λοιπόν , ή αγάπη καί η στοργή τού πατέρα, απεριόριστα ευρύχωρη η καρδιά του,  ασύλληπτη καί χωρίς περιγραφή, η  στοργή τού Θεού καί Πατέρα μας, πρός όλους εμάς τά παραστρατημένα παιδιά του. 

   Καί αυτό γιατί , λίγο ώς πολύ, όλοι εμείς - υπήρξαμε- καί -υπάρχουμε - ώς άσωτοι υϊοί , μακριά του. Σπαταλήσαμε, σπαταλούμε - πάντα μακριά του- και θα σπαταλήσουμε τά όποια πνευματικά δώρα, μάς έχει χαρίσει. Μολύνουμε καί αμαυρώνουμε τήν ίδια τήν εικόνα, εξευτελίζουμε τό όνομά του, αρνούμαστε δέ πολλές φορές καί τήν πατρότητά του, δέν δεχόμαστε ούτε κάν αυτό τό ίδιο του τό δώρο, αυτό τής υϊοθεσίας, καταφρωνούμε ακόμα, καί ίδια του τήν αγάπη. Θέλουμε - καί πολλές φορές τό κάνουμε- νά ζήσουμε μακριά από τήν πατρική του προστασία καί αγάπη, λέγοντάς , ώς αμαρτωλοί, μέ λόγια αλλά καί πράξεις <<απόστα απ' εμού>>, φύγε μακριά μου, όπως εγώ έχω αποφασίσει νά μείνω μακριά σου , δέν σέ θέλω καί εγώ δίπλα μου καθόλου. 

       Όμως, ό ίδιος ό Θεός ώς στοργικός πατέρας - δέν μάς ακούει καθόλου- , αλλά ούτε καί απομακρύνεται από κοντά μας. Τά μάτια του είναι ξάγρυπνα νύχτα καί ημέρα, μιλάει μέ πολλούς τρόπους στήν καρδιά μας, και χρησιμοποιεί ,-εάν μού επιτρέψεται αυτήν τήν έκφραση- με τήν απέραντη καρδιά του πρός όλα εμάς τά πλάσματά του, να μάς χειραγωγήσει, στόν δρόμο τής επιστροφής, νά μάς απευθύνει μυστικές κλήσεις, νά μάς εμπνέει μέ αγαθά συναισθήματα, νά στέλνει πρός εμάς τό δικό του <<θείον καί άκτιστον φώς>>, ώστε αυτό νά φωτίσει τόν νού μας , νά καθαρίσει τίς σκέψεις μας, ώστε νά διακρίνουμε με πλήρη καθαρότητα ποιό είναι πραγματικά τό δικό μας συμφέρον. Είναι αυτός πού χωρίς παύση εργάζεται για νά τραβήξει, τήν δική μας θέληση, λέγοντάς μας <<Υϊέ, δός μοι τήν σήν καρδίαν>>. είναι αυτός πού πραγματικά λυπάται γιά ότι μάς συμβαίνει (μακρυά του) , αλλά δέν συμμερίζεται τήν αμαρτωλή ζωή καί συμπεριφορά μας,  είναι αυτός πού αποστρέφεται τήν αμαρτία, αλλά δέν καταφρονεί τόν αμαρτωλό. 

είναι εκείνος πού ο τεράστιος ωκεανός τού ελέους του, πάντοτε μάς περιβάλλει , και πού γιά αυτόν τόν λόγο , ο εμπνευσμένος ψαλμωδός, μπροστά στήν ανεξάντλητη αγάπη τού Θεού, λέει <<τό έλεός σου Κύριε, καταδιώξει με πάσας τάς ημέρας τής ζωής μου>> ( Ψαλμ. κβ', 6) . 

         Καί ναί, είναι Εκείνος , πού μέχρι τό τέλος περιμένει τήν επιστροφή καί μετάνοιά μας, για νά μάς αγκαλιάσει καί νά μάς αποκαταστήσει στήν υϊοθεσία, νά μάς δώσει τήν ουράνια δόξα, καί να δώσει τήν εντολή για πνευματική πλέον πανήγυρη καί χαρά στόν ουράνιο κόσμο.  Καί αυτό, γιατί ό ίδιος Κύριος δέν μάς είπε <<χαρά γίνεται ενώπιον τών αγγέλων τού θεού επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι:>> (Λουκ. ιε' 10) Καί εκεί κάπου θά πρέπει όλοι εμείς να φωνάξουμε - δυνατά " Ώ απροσμέτρητο , τό πλάτος , τό βάθος αλλά καί τό ύψος τής αγάπης καί τό έλεος τού θεού και πατέρα μας" . Αμήν