ΚΥΡΙΑΚΗ Η´ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)

ΚΥΡΙΑΚΗ Η´ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)

«Εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ ᾽Ιησοῦς ·πορεύου και συ ποίει ομοίως» (Λουκ. 10, 37)

α. Μία από τις γνωστότερες παραβολές του Κυρίου, που διασώζεται μόνον από τον ευαγγελιστή Λουκά, περιέχει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Αφορμή για να την πει ο Κύριος έδωσε ένας νομοδιδάσκαλος, ένας δηλαδή Ιουδαίος θεολόγος, ο οποίος θέλοντας να Τον φέρει σε δύσκολη θέση – «εκπειράζων αυτόν» - Του έθεσε αφενός το θέμα πώς κερδίζεται η αιώνιος ζωή, αφετέρου το θέμα ποιος είναι ο πλησίον του ανθρώπου, όταν αποκαλύφθηκε ότι ερώτησε κάτι που του ήταν ήδη γνωστό. Ο Κύριος δεν δυσανασχετεί και δεν παρεξηγείται  με την «πονηριά» του θεολόγου. Του απαντά με τρόπο κανονικό και σοβαρό, οδηγώντας τον όμως στο σημείο συμφωνίας του με ό,τι ο Ίδιος έλεγε. Η τελική προτροπή Του μάλιστα προς αυτόν δεν του αφήνει κανένα περιθώριο αντίδρασης. «Πορεύου και συ ποίει ομοίως».

β. 1. Ο Κύριος καταρχάς καλεί σε κινητοποίηση τον νομοδιδάσκαλο, συνεπώς και κάθε άνθρωπο, προκειμένου να πορεύεται στη ζωή του κατά το πρότυπο του καλού Σαμαρείτη. Η προτροπή Του δηλαδή δεν αφήνει υποψία εφησυχασμού του ανθρώπου, αδράνειας ή περιδίνησης μέσα στα δικά του πάθη. Ο εφησυχασμός και  η αδράνεια δεν σχετίζονται με αυτό που συνιστά θέλημα του Θεού, διότι φανερώνουν καταστάσεις που αλλοιώνουν τη φυσιολογία του ανθρώπου, την κατ’  εικόνα Θεού δηλαδή δημιουργία του. Ο άνθρωπος είναι κίνηση, ενέργεια, πορεία προς τα εμπρός, δημιουργία. Αν υπάρχουν τόσοι συνάνθρωποί μας που δυστυχώς ταλαιπωρούνται από ψυχολογικά κυρίως προβλήματα, είναι γιατί έπεσαν στην παγίδα της στασιμότητάς τους και της ανακύκλωσης των ίδιων πάντοτε παθών τους, κυρίως δε των λογισμών τους. Σαν να λειτουργούν, με άλλα λόγια, μ’ έναν τρόπο «αυτιστικό», περιφερόμενοι αδιάκοπα γύρω από το κέντρο του εαυτού τους. Ο Κύριος λοιπόν στο πρόσωπο του νομοδιδασκάλου καλεί όλους τους ανθρώπους σε πορεία προς τα εμπρός, χωρίς να στρέφονται προς τα οπίσω.

2. Η πορεία αυτή δεν είναι ανεξέλεγκτη και άσκοπη. Δεν καταξιώνεται ο άνθρωπος απλώς με το να πορεύεται, αλλά να πορεύεται σωστά. Και το σωστά σημαίνει: κατά το πρότυπο που προβάλλει η παραβολή ως δικαιωμένο από τον Θεό τρόπο ζωής, δηλαδή του καλού Σαμαρείτη. «Πορεύου και συ ποίει ομοίως». Ομοίως όχι με τον τρόπο  του ιερέα ή του λευίτη, των ιερωμένων του Ιουδαϊσμού, διότι ο τρόπος αυτός καταδικάστηκε και από τον ίδιο τον νομοδιδάσκαλο: είναι ο τρόπος του εγωισμού, της προτεραιότητας των προσωπικών συμφερόντων έναντι των πραγματικών αναγκών του συνανθρώπου, της προτεραιότητας ακόμη και μιας θρησκευτικής αποστολής έναντι του άλλου – δεν αρνείται κανείς ότι μπορεί οι συγκεκριμένοι ιερωμένοι να βρίσκονταν και σε μια τέτοια αποστολή. Το ομοίως λοιπόν είναι με τον τρόπο ζωής του Σαμαρείτη. Αυτός είναι που επαινείται  και θεωρείται ότι βρήκε την οδό της αιώνιας ζωής. Και ποιο είναι το γνώρισμα της οδού αυτής; Όπως αναγκάζεται να το ομολογήσει και ο νομοδιδάσκαλος: «ο ποιήσας το έλεος μετ’  αυτού». Σωστός δηλαδή τρόπος που δικαιώνεται από τον Θεό είναι η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Όπως τίθεται στην παραβολή, η αγάπη αυτή συνιστά μονόδρομο: έξω από την αγάπη ο άνθρωπος χάνεται σε δρόμους που τον απομακρύνουν από τη σχέση του με τον Θεό. Κι αυτό θα πει: για να βρω τον Θεό: «την αιώνιον ζωήν», πρέπει να βρω τον συνάνθρωπό μου: να ποιώ «έλεος μετ’  αυτού».

3. Ο προσδιορισμός της αγάπης προς τον συνάνθρωπο, ως της απόλυτης καθοριστικής προϋπόθεσης για την αιώνια ζωή, απαιτεί, κατά την παραβολή, τρεις διευκρινίσεις:

(1) ο άλλος, ο πλησίον, δεν είναι ο άνθρωπος που ανήκει σε μία συγκεκριμένη ομάδα, κατά τον καταδικασμένο τύπο της Ιουδαϊκής εκδοχής: των Φαρισαίων για παράδειγμα που θεωρούσαν πλησίον μόνον τους γνώστες του ιουδαϊκού νόμου, άρα έθεταν εκτός της έννοιας αυτής τους φτωχούς και αγραμμάτους, ή των Εσσαίων, που θεωρούσαν πλησίον μόνον τους ανήκοντες στην κοινότητά τους, ή ακόμη και των απλών Ιουδαίων, που απέρριπταν την έννοια του πλησίον για τους μη Ιουδαίους. Πλησίον, κατά το πρότυπο του Σαμαρείτη, είναι ο κάθε συνάνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας ή κοινωνικής τάξεως, διότι ο ίδιος ο άνθρωπος που αγαπά γίνεται πλησίον του άλλου. Απόδειξη τούτου είναι το γεγονός ότι ο Κύριος αντιστρέφει το ερώτημα του νομοδιδασκάλου: από την παθητική διατύπωσή του -  «τις εστί μου πλησίον;» - το θέτει με ενεργητική διάθεση – «γεγονέναι πλησίον». Εγώ να γίνομαι πλησίον του άλλου.

(2) Η αγάπη έτσι προς τον οποιονδήποτε συνάνθρωπο έχει το γνώρισμα της θυσίας. Μπροστά στην ανάγκη του άλλου, το θέλημα του Θεού απαιτεί προσωπική στάση, απώλεια ίσως του χρόνου μας, της άνεσής μας και των δικών μας αναγκαίων μέσων, προσφορά των χρημάτων μας, έγνοια διαρκή. Ό,τι δηλαδή επέδειξε ο Σαμαρείτης. Πρόκειται για την αληθινή αγάπη, για την οποία μίλησε ο Κύριος και με λόγο σαφή, εκτός των παραβολών: «Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλλήλους. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού». Είναι η αγάπη που έζησε ο Ίδιος και που Τον ανέβασε στον Σταυρό, γεγονός που τονίζεται και από την αλληγορική ερμηνεία της παραβολής, σύμφωνα με την οποία ο Σαμαρείτης είναι ο ίδιος ο Χριστός.

 (3) Αυτονοήτως, η αγάπη, με τα παραπάνω δεδομένα, δεν είναι θεωρία και λόγια, αλλά πράξη. «Ο ποιήσας το έλεος μετ’  αυτού» λέει. Και: «πορεύου και συ  π ο  ί ε ι  ομοίως». Όσο κανείς μένει σε λόγια, ακόμη και σε μία πραγματική καλή διάθεση, δεν έχει αγγίξει την αγάπη που δικαιώνει. «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν του Θεού, αλλ’  ο ποιών το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς».

4.  Η αγάπη όμως προς τον συνάνθρωπο που δικαιώνει αυτόν που την ασκεί, είναι, σύμφωνα με το ευαγγελικό ανάγνωσμα, άμεσα συνδεδεμένη και με την αγάπη προς τον Θεό. Ο Κύριος χαρακτήρισε ορθή την απάντηση του νομοδιδασκάλου, όταν ανέφερε την πεμπτουσία του λόγου του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη: «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου, εξ όλης της καρδίας σου, εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της ισχύος σου και  εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Δηλαδή, η αγάπη έχει διπλή διάσταση: προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο. Και ο Ίδιος έτσι τοποθέτησε τα πράγματα: «Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε», είπε. Κι επειδή η κύρια εντολή Του είναι το «αγαπάτε αλλήλους», άρα αγαπάμε τον Χριστό, εάν αγαπάμε και τους άλλους, όπως και αγαπάμε τους άλλους, εάν αγαπάμε τον Χριστό. Μονομερής ακολουθία της αγάπης, επιλογή της μιας από την άλλη, σημαίνει διαστροφή και των δύο. Είναι τόσο καίριας σημασίας τούτο, ώστε ο ίδιος ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος σημειώνει ότι «όποιος ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό και μισεί τον συνάνθρωπό του, είναι ψεύτης». Όπως και το αντίστροφο: «αγαπάμε τον συνάνθρωπο, όταν αγαπάμε τον Θεό και τηρούμε τις εντολές Του».

γ. Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη απαιτεί προς αποδοχή της γενναιότητα ψυχής και απόφαση υπακοής μέχρι θανάτου. Μελετώντας την βεβαιώνουμε δυστυχώς την πνευματική μας γύμνια. Διότι συνήθως τι διαπιστώνουμε στη ζωή των περισσοτέρων μας; Την ακολουθία ενός εύκολου και βολεμένου χριστιανισμού, που έχει ως πρότυπο μάλλον τον τρόπο ζωής του ιερέα και του λευίτη παρά του Σαμαρείτη. Ο Κύριος δεν θέλει κάτι από τη ζωή μας. Θέλει ολόκληρη τη ζωή μας. Μας έδωσε και μας δίνει τη δική Του, κυρίως μέσω του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, κομματιάζεται από αγάπη για εμάς, και ζητεί αντίστοιχο τρόπο ζωής. Η συμπεριφορά Του, όπως καταφαίνεται με κρυστάλλινο τρόπο στη συμπεριφορά του Σαμαρείτη, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Πόσοι άραγε αντέχουμε να είμαστε αληθινοί χριστιανοί; Πόσοι, τουλάχιστον,  όταν βλέπουμε τη μικρότητά μας, στρεφόμαστε μέσα μας και κλαίμε για την κατάντια μας; Πώς χωρίς έλεος προς τους άλλους μπορούμε έστω και να ζητάμε το έλεος του Θεού για εμάς;

Αναρτήθηκε από παπα Γιώργης Δορμπαράκης στις 11:15 π.μ. 

Κυριακή Ε’ Λουκά – Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου

Κυριακή Ε’ Λουκά – Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου

Ευαγγέλιο Κυριακής: Λουκ. ις’ 19-31

Εἶπεν ὁ Κύριος· 19  ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. 20 πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος 21 καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. 22 ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον  Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. 23 καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν  Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. 24 καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ  Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. 25 εἶπε δὲ  Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· 26 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. 27 εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· 28 ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. 29 λέγει αὐτῷ  Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. 30 ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ  Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. 31 εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Πλουσίου και Λαζάρου

Ο πλούτος καταστρέφει

Ο πλούσιος της Παραβολής του σημερινού Ευαγγελίου φορούσε πανάκριβα αρχοντικά ενδύματα και διασκέδαζε κάθε τόσο με πλούσια συμπόσια. Ούτε που νοιαζόταν καθώς έβλεπε στην εξώπορτά του εκείνον τον φτωχό Λάζαρο παραπεταμένο και γεμάτο πληγές. Πόσο υπέφερε ο δύστυχος! Ήθελε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, καθώς ήταν σχεδόν γυμνός, έρχονταν οι σκύλοι κι έγλυφαν τις πληγές του. Όμως ο Λάζαρος δεν έβγαζε από το στόμα του παράπονο εναντίον του πλουσίου ή του Θεού.

Πόσο μεγάλες οι αντιθέσεις των δύο αυτών ανθρώπων που βρίσκονταν τόσο κοντά μεταξύ τους! Ο πλούσιος ήταν ντυμένος με πολυτέλεια, κι ο Λάζαρος με τα έλκη του και τα κουρέλια του, ο πλούσιος καθόταν σε πολυτελή ανάκλιντρα, κι ο πτωχός πεταμένος στη γη. Ο πλούσιος περιβαλλόταν από επίσημους συνδαιτυμόνες, κι ο πτωχολάζαρος από σκυλιά.

Πόσο ανάλγητος αλήθεια ήταν ο πλούσιος! Πόσο κακό του έκανε ο πλούτος! Τον έκανε δούλο στη σάρκα, αδιάφορο για κάθε φτωχό γύρω του. Η πολυτέλεια τον οδήγησε στην αλαζονεία, την κοιλιοδουλία, την ασπλαχνία. Βέβαια η αμαρτία του πλουσίου δεν ήταν τόσο στα ενδύματά του ή στις τροφές του, όσο στο ότι φρόντιζε μόνο για τον εαυτό του. Η παρουσία του Λαζάρου έξω από το σπίτι του ήταν γι’ αυτόν μια διαρκής υπόμνηση και ευκαιρία αγάπης. Πώς μπορούσε ο πλούσιος να βλέπει τον άλλον να λιμοκτονεί και να μένει τόσο ανάλγητος; Αλλά ο πλούσιος της Παραβολής ενδιαφερόταν μόνο για τα πλούτη του. Δεν είχε ανώτερα ιδανικά και αξίες. Από έξω η εμφάνισή του μεγαλόπρεπη, από μέσα όμως η ψυχή του αραχνιασμένη. Από έξω αρώματα, και μέσα δυσωδία. Το σώμα του καλοπερνούσε στις ανέσεις, η ψυχή του όμως αργοπέθαινε μέσα στη φθορά.

Το ίδιο παθαίνουμε οι άνθρωποι, όχι μόνο οι πλούσιοι αλλά όσοι προσκολλώμαστε στα υλικά αγαθά μας, λίγα ή πολλά. Και νομίζουμε πως μ’ αυτά θα ευτυχήσουμε αδιαφορώντας για τους γύρω μας, τους ενδεείς, τους πεινασμένους. Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε σκληραίνει η καρδιά μας, αγριεύει η ψυχή μας. Η προσκόλληση στα υλικά αγαθά είναι μεγάλος πειρασμός για τη ζωή μας. Κινδυνεύουμε όλοι μας.

Δρομολογούμε το μέλλον μας

Η πρώτη σκηνή τελείωσε. Ήταν η σκηνή πάνω στη γη. Στη συνέχεια όμως έχουμε τη δεύτερη σκηνή, επάνω στον ουρανό. Πρώτος πέθανε ο φτωχός. Κανείς ίσως να μην έδωσε σημασία στο θάνατό του. Άγγελοι του Θεού όμως κατήλθαν αμέσως από τα ύψη του ουρανού για να μεταφέρουν την υπομονετική ψυχή του στους κόλπους του Αβραάμ, για να βρει ανάπαυση στον παράδεισο. Πέθανε κάποτε και ο πλούσιος και τάφηκε με μεγαλοπρέπεια. Όμως την ψυχή του δεν την παρέλαβαν άγγελοι του Θεού, αλλά την άρπαξαν με μανία δαίμονες φοβεροί και την οδήγησαν στα ζοφερά σκοτάδια του Άδη. Εκεί τώρα ο πλούσιος υπέφερε φρικτά και άρχισε να κραυγάζει και να παρακαλεί: —Πάτερ Αβραάμ, λυπήσου με. Στείλε τον Λάζαρο να βουτήξει την άκρη του δακτύλου του στο νερό και να δροσίσει τη γλώσσα μου, διότι τυραννιέμαι μέσα σ’ αυτή την ανυπόφορη φωτιά. —Παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες με το παραπάνω τα αγαθά σου στη γη, κι ο Λάζαρος τα κακά της δυστυχίας του, απάντησε ο Αβραάμ· τώρα όμως εδώ αντιστρέφονται οι ρόλοι, ο Λάζαρος παρηγορείται γι’ αυτά που υπέφερε, εσύ όμως βασανίζεσαι διαρκώς. Και έπειτα ανάμεσά σας υπάρχει μεγάλο χάσμα αδιαπέραστο. Αλλά ο πλούσιος επιμένει: —Στείλε τουλάχιστον τον Λάζαρο στο σπίτι του πατέρα μου να πει στα πέντε αδέλφια μου τι γίνεται εδώ στον άλλον κόσμο, για να προλάβουν να μετανοήσουν και να μην έλθουν κι αυτοί εδώ στην κόλαση. Κι ο Αβραάμ του απάντησε: Έχουν στη γη τα βιβλία του Νόμου και των προφητών που μιλούν γι’ αυτά. —Όχι, πάτερ, συνεχίζει ο πλούσιος, δεν θα υπακούσουν στους προφήτες. Εάν όμως πάει σ’ αυτούς κάποιος από τους πεθαμένους ανθρώπους, θα μετανοήσουν. Ο Αβραάμ όμως έκλεισε το διάλογο λέγοντας: Εάν δεν έχουν καλή διάθεση να υπακούσουν στον Νόμο και τους προφήτες, δεν θα πεισθούν, ακόμη και αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς.

Από την Παραβολή αυτή παίρνουμε όλοι μας ένα μεγάλο δίδαγμα, ότι ο τόπος της αιώνιας κατοικίας μας προσδιορίζεται από τις επίγειες επιλογές μας. Ό,τι κάναμε θα το βρούμε μπροστά μας. Διότι ο καθένας μας προετοιμάζει την ψυχή του για τον αντίστοιχο τόπο. Κι αυτό που έχει μεγάλη σημασία για όλους μας είναι ότι όταν οι άνθρωποι αμαυρώνουμε καθημερινά την ψυχή μας με τις απολαύσεις των αισθήσεων, την καθιστούμε ακατάλληλη για τις ανώτερες πνευματικές απολαύσεις του πνευματικού κόσμου. Πώς να χωρέσει στον Παράδεισο η ψυχή μας, εάν εδώ στη γη ήταν απορροφημένη στην ύλη; Πώς να δοκιμάσει τις απερίγραπτες πνευματικές ηδονές του Παραδείσου μία ψυχή που ξέρει μόνο τις απολαύσεις της σαρκός και έχει περιορίσει την ευτυχία της στα φαγητά, στα γλέντια, στα ρούχα; Πώς να γευθεί τον Παράδεισο μία ψυχή σκληρόκαρδη και άπονη ανάμεσα στις εξαγιασμένες ψυχές τόσων ανθρώπων δοκιμασμένων από τον πόνο και τις θλίψεις της ζωής; Η αιώνια λοιπόν ευτυχία μας ή η ατελεύτητη δυστυχία μας μετά τον θάνατο καθορίζονται από τη διαγωγή που δείχνουμε πριν από τον θάνατό μας. Σήμερα δρομολογούμε το αιώνιο μέλλον μας. Τις επιλογές τις ξέρουμε. Οι προορισμοί ξεκάθαροι. Ας ετοιμαζόμαστε για το αιώνιο ταξίδι μας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΝΒΡΙΟΥ 2018

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΝΒΡΙΟΥ 2018 

ΣΑΒΒΑΤΟΝ – 3^η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Ακεψιμά (1), Ιωσήφ και Αειθαλά (†δ΄αι.). Ιερομάρτυρος Γεωργίου Νεαπολίτου, του νέου(†1797). Αδριανού, Αδρωνά, Δασίου, Θεοδότης, Θεοδότου, Πηγασίου, Σεβήρου. Αχεμενίδου του ομολογητού. Οσίων Ηλιού, Θεοδώρου Αγκύρας. Ευθυμίου και Νεοφύτου.

ΩΡΑ 1600 μμ         ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 

ΗΜΕΡΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ (5^η ) ΛΟΥΚΑ – 4^η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Οσίου Ιωαννικίου του Μεγάλου, του εν Ολύμπω Προύσης(†846). Ιερομαρτύρων Νικάνδρου επισκόπου Μύρων († α΄ αι.) και Ερμείου πρεσβυτέρου (1) († α΄ αι.). Μάρτυρος Πορφυρίου (2), εξ Εφέσου.Ευσεβέστατου βασιλέως Ιωάννου (Βατάζη), του «ελεήμονος». Του αγίου και Δικαίου Αβιμέλεχ. 

ΩΡΑ 0700 πμ  ΟΡΘΡΟΣ

ΩΡΑ 0840 πμ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΗΜΕΡΑΝ ΤΕΤΑΡΤΗΝ – 7^η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Των εν Μελιτινή 33 Μαρτύρων († γ΄αι.): Ιέρωνος, Αθανασίου, Ανικήτου, Βαράχου, Βοστρυκίου, Γιγαντίου, Διοδότου, Δουκιτίου, Δωροθέου, Επιφανίου, Ευγενίου, Ευτυχίου, Ησυχίου, Θεαγένους, Θεμελίου, Θεοδότου, Θεοδούλου, Θεοδώρου, Θεοφίλου, Ιέρωνος, Ιλαρίου, Καλλιμάχου, Καλλινίκου, Καστρικίου, Κλαυδιανού, Λογγίνου, Μαμά, Μαξιμιανού, Νικάνδρου, Νίκωνος, Ξαντίκου, Ουαλερίου καί Ουΐκτωρος. Αθηνοδώρου, Αλεξάνδρου του Θεσσαλονικέως, Αμβροσίου, Αντωνίου. Μελανίππου, Κασσίνης και Αντωνίου (1). Των εν Αμφιπόλει (Θεσσαλονίκης) μαρτυρησάντων • Αύκτου, Θεσσαλονίκης και Ταυρίωνος. Οσίων Λαζάρου του Γαλησιώτου και Αθηνοδώρου

ΩΡΑ 1600 μμ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΗΜΕΡΑΝ ΠΕΠΤΗΝ 8^η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Η σύναξις των αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ (1) και των λοιπών αγίων ασωμάτων και ουρανίων Ταγμάτων. 

ΩΡΑ 0700 πμ ΟΡΘΡΟΣ

ΩΡΑ 0849 πμ  ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΩΡΑ 1830 μμ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΜΕΤ’ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ

ΕΙΣ ΠΑΛΑΙΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

ΗΜΕΡΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ   9^ην ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Νεκταρίου μητροπολίτου Πενταπόλεως (1), του εν Αιγίνη, του θαυματουργού (†1920). Μαρτύρων Ονησιφόρου († γ΄-δ΄αι.) και Πορφυρίου. Αντωνίου οσίου, Ναρσή και Αρτεμίωνος. Χριστοφόρου και Μαύρας. Οσίων Θεοκτίστης της Λεσβίας († 889), της εν τη «Εκατονταπυλιανή» Πάρου ασκησάσης, Ματρώνης της εκ Πέργης, Ελλαδίου, Ιωάννου του «βραχύσωμου», Συμεώνος του «μεταφράστου». Ευθυμίου, Νεοφύτου και Νικηφόρου. Ευστολίας και Σωπάτρας  ΩΡΑ 0700 πμ  ΟΡΘΡΟΣ

ΩΡΑ 0840 πμ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤ’ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ

ΗΜΕΡΑΝ ΣΑΒΒΑΤΟΝ 10^η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ  

Αποστόλων (Ο΄) Εράστου επισκόπου Νεάδος, Ηρωδίωνος επισκόπου Πανεάδος, Κουάρτου επισκόπου Βηρυττού, Ολυμπά, Σωσιπάτρου επισκόπου Ικονίου και Τερτίου. Ιερομαρτύρων Γεδίου ομολογητού, Μίλου του θαυματουργού και Σενοεί του διακόνου. Μαρτύρων Εβόρη, Καλλιοπίου, Νίρου, Ορέστου του Τυανέως (1) († 304), Πάπα και Ωρίωνος. Τιμοθέου καί Μαύρας. Οσίων Θεοστηρίκτου «του εν Συμβόλοις», Μαρτίνου επισκόπου Ταρακίνης και Νόννου επισκόπου. Οσίου Αρσενίου Καππαδόκου (†1924). 

ΩΡΑΝ 1600 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΗΜΕΡΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ Η’ (8^Η )ΛΟΥΚΑ - 11^η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Μηνά Μεγαλομάρτυρος (†304). Των αγίων Μαρτύρων Βικεντίου διακόνου (1) (†304), Βίκτωρος († β’ αι.). Δράκωνα καί Στεφανίδος. Των Οσιων Θεοδώρου ομολογητού, ηγουμένου των Στουδίου και Μαξίμου «του δια Χριστόν σαλού». 

ΩΡΑ 0700 ΟΡΘΡΟΣ

ΩΡΑ 0840 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΗΜΕΡΑΝ ΣΑΒΒΑΤΟΝ 17^Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Γρηγορίου επισκόπου Νεοκαισαρείας, του θαυματουργού († 270). Γενναδίο (†471) και Μαξίμου πατριαρχών ΚΠόλεως. Οσίων Γενναδίου του εν Άθω, Ζαχαρίου του «σκυτόμου», Ιουστίνου, Ιωάννου του από «περιφανών», Ιωάννου του Δερμοκαΐτου. Λαζάρου ζωγράφου του ομολογητού (1). Λογγίνου του ασκητού και Νίκωνος θαυματουργού, του Ρώσου. Μάρτυρος Σάκ (Σάκτου) του Πέρσου. 

ΩΡΑ 1600 μμ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΗΜΕΡΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ – Θ’ (9^ην ) ΛΟΥΚΑ – 18^Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Μεγαλομάρτυρος Πλάτωνος (1) (†306) και Ρωμανού διακόνου (†308). Αλφαίου (`Αλφειού ). Ζακχαίου διακόνου (†307) του εν Ισπανία. Νεομάρτυρος Αναστασίου, του εκ Παραμυθίας (Ηπείρου [†1743]). Οσίου Βασιλείου.  

ΩΡΑ  0700πμ  ΟΡΘΡΟΣ

ΩΡΑ 0840 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΗΜΕΡΑΝ ΤΡΙΤΗΝ – 20^ΗΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Προεόρτια των Εισοδείων της Θεοτόκου. Οσίων Γρηγορίου του Δεκαπολίτου (†816), Πρόκλου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (†447). Των εν Περσία ξίφει τελειωθέντων Μαρτύρων Ισαακίου, Ιωάννου, Ιωσήφ, Νιρσά καιΣαβωρίου, των επισκόπων. Παπία και Ισαακίου των πρεσβυτέρων και Ωνάμ του ασκητού. Γεϊθαζέτ του ευνούχου. Θέκλας και των συν αυτή γυναικών Αννης, Αστής, Βαουθά, Δινάχ, Μαλάχ, Μαλοχίας, Μαμάς, Νάνης και Τέντους. Δασίου. Των αυταδέλφων αγίων Μαρτύρων Ευσταθίου διακόνου, Θεσπέσιου και Ανατολίου. Σωζομένου, επισκόπου Καρπασίας του θαυματουργού. Θεοκτίστου ομολογητού του πατρικίου. 

ΩΡΑ 1600 μμ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΗΜΕΡΑΝ ΤΕΤΑΡΤΗΝ  21^Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Η εν τω Ναώ Είσοδος της υπεραγίας Θεοτόκου.        

Σωζομένου οσίου, του εν Κύπρω. 

ΩΡΑ 0700 πμ ΟΡΘΡΟΣ

ΩΡΑ 0815 πμ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΗΜΕΡΑΝ ΣΑΒΒΑΤΟΝ  24^Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Ιερομαρτύρων Κλήμεντος του αποστολικού πατρός και επισκόπου παλαιάς Ρώμης (†101) και Πέτρου πατριάρχου Αλεξανδρείας (1) (†311). Ερμογένους επισκόπου Ακραγαντίνων. Μαρτύρων Αλεξάνδρου του εν Κορίνθω, Ευγενίου, Θεοδώρου του Αντιοχέως, Μερκουρίου του Ρώσου, Προκοπίου και Χριστοφόρου. Φιλουμένου, Χριστόφορου και Χρυσογόνου. Οσίων Γρηγορίου του εν τη «Χρυσή Πέτρα», Καρίωνος, Μάλχου και Μάρκου του Τριγλινού. 

ΩΡΑ 1600 μμ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΗΜΕΡΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ   25^Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018 – ΙΓ’ (13^Η’) ΛΟΥΚΑ

Απόδοσης της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου. Μεγαλομαρτύρων Αικατερίνης της πανσόφου (1) (†313) και Μερκουρίου μεγαλομάρτυρος († γ΄ αι.). Πορφυρίου του στρατηλάτου και Βασιλίσσης, συζύγου βασιλέως Μαξεντίου. Πέτρου οσίου, του ησυχαστού.  

ΩΡΑ 0700 πμ ΟΡΘΡΟΣ

ΩΡΑ 0840 πμ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΗΜΕΡΑΝ ΠΕΜΠΤΗΝ  29^Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Ιερομαρτύρων Διονυσίου επισκόπου Κορίνθου, Ιωάννου του εν Περσίδι και Ουρβανού επισκόπου Μακεδονίας. Μαρτύρων Παραμόνου και των συν αυτώ 370 μαρτύρων (†250). Ουαλλερίνου, Φαιδρού, Φιλουμένου (1). Οσίων Νικολάου αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Μάρκου, Παγκοσμίου, Πιτηρούν και Νεκταρίου επισκόπου, του Ρώσου. 

ΩΡΑ 1900 μμ  ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ – ΜΕΤ’ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ

ΗΜΕΡΑΝ  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ  30^Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018

Αποστόλου Ανδρέου (1) του «πρωτοκλήτου» (†62). Φρουμεντίου αρχιεπισκόπου και φωτιστού Αιθιοπίας (†380) και Αλεξάνδρου επισκόπου Μηθύμνης του θαυματουργού. 

ΩΡΑ 0715 πμ ΟΡΘΡΟΣ

ΩΡΑ  0830 πμ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ – ΜΕΤ’ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ

1 Νοεμβρίου: Εορτή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού

1 Νοεμβρίου: Εορτή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού

---

---

Τη μνήμη των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, των Αναργύρων, τιμά σήμερα, 1 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός κατάγονταν από την Ασία. Οι γονείς τους ήταν άριστο πρότυπο χριστιανών συζύγων. Όταν η μητέρα τους Θεοδότη έμεινε χήρα, αφιέρωσε κάθε προσπάθεια της στη χριστιανική ανατροφή των δυο παιδιών της, Κοσμά και Δαμιανού.

Τους δύο αδελφούς διέκρινε μεγάλη ευφυΐα και επιμέλεια, γι’ αυτό και σπούδασαν πολλές επιστήμες. Ιδιαίτερα όμως, επιδόθηκαν στην ιατρική επιστήμη, την οποία εξασκούσαν σαν διακονία φιλανθρωπίας προς τον πλησίον.
Θεράπευαν τις ασθένειες των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των φτωχών, χωρίς να παίρνουν χρήματα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν Ανάργυροι. Πολλοί ασθενείς που θεραπεύθηκαν ήθελαν να τους ευχαριστήσουν.
Αλλά αυτοί, δε δέχονταν τις ευχαριστίες και απαντούσαν με τον ορθό λόγο της Αγίας Γραφής: «Η ευλογία και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμις και η ισχύς τω Θεώ ημών εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκάλυψη Ιωάννου, ζ’ 12). Δηλαδή, όλος ο ύμνος και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη και η ισχύς, ανήκει στο Θεό μας, στους αιώνες των αιώνων.
Έτσι ταπεινά αφού διακόνησαν σε όλη τους τη ζωή τον πλησίον, πέθαναν ειρηνικά και ετάφησαν στην τοποθεσία Φερεμά.
Απολυτίκιο:
Ήχος πλ δ’.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.