ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ (4η) ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ (4^η) ΝΗΣΤΕΙΩΝ 

            Φρικτή , τραγική αλλά και απελπιστική ή κατάσταση του νέου της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής. Πονηρό δαιμόνιο, γεμάτο μίσος γιά το ανθρώπινο γένος είχε κατά παραχώρηση του , καταλάβει από την νεανική του ηλικία το σώμα του, και τον βασάνιζε , με όλη του την μανία και λύσσα της μοχθηρής του φύσης.

            Ο πατέρας αυτού του νέου ανθρώπου , αν και είχε ακούσει στο παρελθόν για τά αναρίθμητα θαύματα του Κυρίου, μόνο μετά την απελπισία του, για το κατάντημα του γιού του, τόλμησε και πήρε την απόφαση και τον έφερε μπροστά στον Κύριο. Πρίν από λίγο κυριευμένος από την ίδια απελπισία, είχε βρεί τους μαθητές του Κυρίου, τους είχε ζητήσει να τον θεραπεύσουν , εκείνοι όμως δεν το κατόρθωσαν.

            Ο ίδιος ό Κύριος , όμως , έχοντας μπροστά στα πόδια του , γονατισμένο τον βαθύτατα πονεμένο πατέρα , να του λέει: «Κύριε λυπήσου το παιδί μου, πνεύμα πονηρό το έχει καταλάβει, το κατέστησε κωφό και άλλαλο . Σε όποιο τόπο τον καταλάβει , τον συγκλονίζει, τον ρίχνει κάτω , τον κάνει να αφρίζει, να τρίζει τά δόντια του, να μένει εκεί ξερός και αναίσθητος». Ο Κύριος όμως,  μιλώντας σε σκληρή γλώσσα μιλάει για την απιστία αυτής της γενιάς, και αμέσως ζήτησε, να φέρουν εκείνον τον νέο , εκεί μπροστά του.

            Ο πατέρας σπεύδει να πληροφορήσει τον Κύριο, ότι , στην προσπάθειά του να απαλλάξει τον γιό του από το δαιμόνιο αυτό, πολλές φορές είχε ρίξει το γιο του στην φωτιά, στο νερό,  χωρίς όμως κάποιο αποτέλεσμα, προσθέτοντας « εάν δύνασαι να κάμης κάτι, σπλαγχνίσου μας, και βοήθησέ μας. Ο Κύριος όμως , φανερώνοντας, αλλά και ταυτόχρονα, ελέγχοντας την ολιγοπιστία, του πατέρα του είπε: «εί δύνασαι να πιστεύσεις , όλα είναι κατορθωτά είς τον πιστεύσαντα».

            Ο ίδιος ό Κύριος στην συνέχεα, και κινούμενος από αγάπη , επετίμησε το πνεύμα το πονηρό,  και με την εξουσία του, το διέταξε να φύγει από το σώμα του νέου.  Το πονηρό αυτό πνεύμα όμως, εγκαταλείποντας το σώμα του νέου, κραυγάζοντας, λυσσομανώντας, και λυσσασμένο, έριξε κάτω τον νέο αυτό, αναίσθητο, και φαινομενικά νεκρό στο χώμα.

            Τραγική, φρικτή, αλλά και απελπιστική , η κατάσταση στην οποία ευρίσκεται ό νέος. Αλλά , υπάρχει και μία άλλη ασύγκριτα, φοβερότερη και πιο φρικτότερη κατάσταση από το κατάντημα του νεανίσκου, έστω και αν αυτή δεν παρουσιάζει , τόσο έντονα τά εξωτερικά της συμπτώματα.

           

Και ποια είναι αυτή; θα ρωτήσει κάποιος από εμάς; Η απάντηση σαφέστατη, είναι εκείνη η φρικτή κατάσταση, κατά την οποία το πονηρό πνεύμα, εξουσιάζει και κατακυριεύει την ανθρώπινη ψυχή, δηλαδή ή αμαρτία, η οποία χρησιμοποιεί ως μέσο, για να εγκαθιδρύσει την δουλεία και την τυρρανία, μέσω του σώματος, και στην ψυχή μας.

            Ο ίδιος ο διάβολος, είναι ο εφευρέτης της αμαρτίας, ο πατέρας του ψεύδους, ο ασίγαστος και πανούργος υποκινητής σε πράξεις παραβάσεως, από μέρους του ανθρώπου, του ίδιου του θείου θελήματός Του.     

 Χρησιμοποιεί,  δε,  για τον σκοπό αυτό, αναρίθμητους τρόπους για να «ζωγρήση» , δηλαδή, να παγιδεύσει  τον άνθρωπο, όπως χαρακτηριστικά μας αναφέρει και ο Απόστολος των Εθνών Παύλος (Β’ Τιμ. Β,26), ζωντανό στα δίχτυα του διαβολικού του θελήματος.

Και όταν συμβεί αυτό στον άνθρωπο, τότε, δεν μπορεί ούτε να ορίσει αλλά ούτε και να ελέγξει τον ίδιο του τον εαυτό.  Υποδουλωμένος στις αμαρτίες του, αλλά και βουτηγμένος στα δικά του προσωπικά πάθη, πλέον δέχεται εντολές μόνο από εκείνον , όπως χαρακτηριστικά μας ενημερώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διά στόματος Κυρίου « ο ποιών την αμαρτίαν … δούλος εστί της αμαρτίας» (Ιωάν. η , 34). Τότε , ό άνθρωπος, συγκλονίζεται, συνταράζεται, και στενάζει, δεν μπορεί να γνωρίσει την προσωπική του χαρά, την ηρεμία του, αλλά και την ίδια του την εσωτερική ειρήνη. Γίνεται πολλές φορές, η αιτία αναστάτωσης στους γύρω του, αλλά και πολλές φορές επικίνδυνος, στο ίδιο του το οικογενειακό περιβάλλον .

Αλλά και το ίδιο το σώμα του ανθρώπου, υφίσταται τις συνέπειες αυτής της δουλείας. Δεν διαφέρει σε τίποτα, από το σώμα του ταλαίπωρου νέου της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, δηλαδή το πρόσωπό του παραμορφώνεται, άναρθρες και ασυνάρτητες κραυγές  βγαίνουν από το στόμα του, τά χέρια του άγρια, παύει να λειτουργεί το ίδιο το λογικό. Κάτι ανάλογο, φυσικό είναι , να συμβαίνει και με τά αμαρτωλά πάθη.  Το χειρότερο όλων όμως, είναι , ότι, ο ίδιος ο άνθρωπος, είναι αυτός που αποκλειστικά, φέρνει την ευθύνη γι’ αυτό του το κατάντημα, γιατί αυτός και μόνον αυτός έχει υποτάξει, θεληματικά , τον εαυτό του, στην  δύναμη της αμαρτίας , και μέσω αυτής φυσικά, στην εξουσία του πονηρού.

Όμως, υπάρχει, τρόπος σωτηρίας για όλους εμάς, και είναι ένας και μοναδικός, η προσφυγή του καθενός από εμάς, με την ίδια πίστη πού διακατέχει τον πατέρα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, με τά γόνατα μας μπροστά στον Λυτρωτή και Κύριό μας.

«Εί δύνασαι πιστεύσαι,  πάντα δυνατά τώ πιστεύοντι»  

ακούσαμε τον ίδιον τον Κύριο, να λέει στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή , Ο ίδιος Ο Κύριος, στον απελπισμένο πατέρα. Κανείς από εμάς , δεν μπορεί, και δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγο, να ισχυρισθεί, ότι πρώτον , ο πατέρας του δαιμονιζομένου νέου δεν υπέφερε ό ίδιος για την τραγική κατάσταση την οποία βρισκόταν ο γιός του, και δεύτερον  κανένας δεν μπορεί να πεί ότι, του «έλειπε» ή πίστη. Είχε ακούσει σίγουρα για τά αναρίθμητα θαύματα του Κυρίου, αλλά δεν είχε και την έμπνευση να φέρει τον γιό του μπροστά στον ίδιο τον Κύριο και να τον παρακαλέσει θερμά για την  σωτηρία του. Όταν , και μόνο, τότε πού ό Κύριος βρίσκεται πολύ κοντά του, βρήκε το θάρρος να  ρωτήσει: «εί τι δύνασαι βοηθήσει ημίν;», και να λαμβάνει την σε αυστηρό τόνο απάντηση του Κυρίου «εί δύνασαι πιστεύσας,  δυνατά τώ πιστεύσαντι»

Ό λόγος αυτός του Κυρίου, δεν αναφέρεται μόνο στον πατέρα της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής.

Είναι μια φράση, επαναλαμβανόμενη σε όλους τους ανθρώπους, όλων των εποχών , αλλά και όλων των καταστάσεων. Κι’ αυτό, γιατί, κοινό γνώρισμα όλων   των  ανθρώπων, ανά τους αιώνες δεν τίποτε άλλο , από τις θλίψεις, από τις στεναχώριες, τους κινδύνους, τίς αδικίες, τίς  περιπέτειες, τις κακότητες, αλλά και τις ασθένειες τόσο προσωπικές, όσο και οικογενειακές.

Πάνω σε όλες αυτές, βλέπει και ταυτόχρονα αντιλαμβάνεται την δική του προσωπική αδυναμία, να υπερνικήσει και να ανταπεξέλθει στις δικές του προσωπικές αδυναμίες, Τότε και μόνο τότε, διαπιστώνει και συνειδητοποιεί, ότι, δεν μπορεί να βασιστεί πλέον στους γύρω από  αυτόν, ζητάει απεγνωσμένα συμπαράσταση και βοήθεια από όλους , αλλά δεν την βρίσκει πουθενά.  Και στο αγωνιώδες ερώτημα όλων μας, πού θα βρεί αυτή την συμπαράσταση και βοήθεια , η απάντηση απλή και ξεκάθαρη. Μέσα από τον νού του, και την καρδιά του, πού τά υψώνει προς τον ίδιο τον Θεό. Είναι αυτός πού ακούει την φωνή μέσα του, να του λέει , ότι μόνος και αποτελεσματικός συμπαραστάτης στην θλίψη του , είναι ο ίδιος ό Θεός πού του λέει : «εί δύνασαι πιστεύσας, δυνατά τώ πιστεύσαντι». Και γιατί να μην το πιστέψει αυτό, κανείς με όλη του την ψυχή και την καρδιά του;  

Όμως, θα ρωτήσει κάποιος , ποιος είναι επιτέλους , αυτός ό Θεός, του οποίου επικαλείται την βοήθεια; Είναι ο Θεός , ο γεμάτος καλοσύνη, αγάπη και στοργή για όλα τά πλάσματά του. Είναι ο γεμάτος τρυφερότητα πατέρας πού μας έδωσε τα αναφαίρετο δικαίωμα, οποιαδήποτε στιγμή , και το τονίζω ιδιαίτερα, να τολμάμε να παρουσιαζόμαστε μπροστά του, και με θάρρος να ζητάμε «θέλω αυτό … θέλω εκείνο», αλλά και στην δύσκολη στιγμή και δοκιμασία του καθενός μας, να του ζητάμε με θάρρος, αλλά και γεμάτοι πίστη, να του λέμε : «Πατέρα , βλέπεις ότι θλίβομαι. Θέλω να απαλύνεις τον πόνο μου να με απαλλάξεις από την δοκιμασία μου» .

Είναι Εκείνος πού είπε και λέει , ανά τους αιώνες σε όλους εμάς : «δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς» , αλλά και : «επί της γής ώφθη και τοίς ανθρώποις συνανεστράφη», αλλά και : «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος πάντας», είναι Εκείνος πού «προθύμως» παρέχει την βοήθειά του σε κάθε ένα από τους πάσχοντες και ταλαιπωρημένους ανθρώπους, πού ζητάνε την βοήθειά του.   Είναι Εκείνος πού έκανε και κάνει αναρίθμητα θαύματα για την ανακούφιση της ανθρώπινης δυστυχίας, πού ή χωρίς τέλος αγάπη του και αγαθότητά του θα πρέπει συνεχώς να αναζωογονεί , να γιγαντώνει και αμί τι άλλο , να θερμαίνει την δική μας πίστη.  Είναι Εκείνος , πού με μία του προσταγή γινόταν το οποιοδήποτε έργο, αμέσως, γινόταν θαύμα, με ένα του λόγο υποτάσσονταν τά πάντα στο δικό του θέλημα, θεράπευε ασθενείς, έδινε φώς στους τυφλούς, έδιωχνε δαιμόνια, ανάσταινε νεκρούς. Και όλα ατά , χωρίς να χάνει το ελάχιστο από την παντοδυναμία του, κάνοντας ακόμα και τον πολύαθλον Ιώβ, να μένει έκπληκτος, απέναντι στο ασύλληπτο μεγαλείο της δικής Του παντοδυναμίας, ταπεινά αναφερόμενος στο ίδιο τον Θεό , να λέει : «οίδα ότι πάντα δύνασαι, αδυνατεί σε ουδέν» (Ιώβ μβ, 2), που σημαίνει : « Γνωρίζω πολύ καλά Κύριε, ΄τι δύνασαι τά πάντα και τίποτα δεν είναι διά σε Αδύνατο».

Με αυτού του «είδους» την πίστη, λοιπόν , είναι δυνατόν ο κάθε άνθρωπος να αποκτά την δύναμη , να συμμετέχει κατά κάποιο τρόπο στην παντοδυναμία του Θεού,  και να πραγματοποιείται ο ίδιος ό λόγος του Κυρίου που ακούσαμε στην σημερινή ευαγγελικά περικοπή : «πάντα δυνατά τώ πιστεύοντι».

Αλλά είναι ό ίδιος ο Κύριος, που είναι πάνσοφος, υπάρχουν σ’ Αυτόν η απόλυτη ορθή φρόνηση, η χωρίς καθόλου σκιά διαύγεια. Είναι Εκείνος πού με ασφάλεια αλλά και ακρίβεια, αλάθητη, δηλαδή χωρίς λάθος, γνωρίζει πώς να αποσπά τον άνθρωπο από το απόλυτο κακό, να τον στρέφει προς απόλυτο καλό και αγαθό, και ταυτόχρονα τον βοηθάει στην επιτυχή πορεία του μεγάλου του προορισμού. Είναι εκείνος πού έχει άπειρους τρόπους ώστε να καταρτίζει τον άνθρωπο μέσα από τις θλίψεις και να τον σώζει και να τον περιφρουρεί από διάφορους κινδύνους, αλλά και παγίδες του σατανά.

Ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος, από ταπεινοφροσύνη προς τον ίδιο του τον εαυτό έλεγε ότι είναι ένα τίποτα, αλλά ταυτόχρονα διακήρυττε ότι τά πάντα τά κατόρθωσε με την πίστη του στον Χριστό : «Πάντα ισχύω τώ ενδυναμούντι με Χριστώ». ( Φιλιπ. Δ, 13) , πραγματοποιώντας στο ίδιο του το πρόσωπο πλήρως τον λόγο του κυρίου : «πάντα δυνατά τώ πιστεύοντι».

Ολοι,  όσοι λοιπόν , βρισκόμαστε σε μία θλίψη, άς καταφύγουμε σε εκείνον με πίστη, όσοι από εμάς βρισκόμαστε μπροστά σε μεγάλες και δύσκολες , ανυπέρβλητα εμπόδια, διάφορα και πολλαπλά  αδιέξοδα, όσοι λοιπόν βλέπουμε το απόλυτο σκοτάδι να μην απελπιζόμαστε. Άς καταφεύγουμε σε εκείνον με ακλόνητη την Πίστη μας, όπως ο πολύπαθος Ιώβ , στην Παλαιά διαθήκη, αλλά και ο ταλαίπωρος πατέρας της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής . Αμήν!!!

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

«Ιδών δε την πίστιν αυτών είπε τω παραλυτικώ: Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου…» (Μάρκ. 2, 5)

α. Η Β΄ Κυριακή Νηστειών αποτελεί ως γνωστόν συνέχεια της προηγουμένης, της Κυριακής της Ορθοδοξίας. Η  Εκκλησία μας έθεσε, κατ’ αυτήν, ως τρόπον τινά δεύτερη Κυριακή της Ορθοδοξίας,  να εορτάζεται ο μεγάλος Πατέρας και Διδάσκαλός της άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος συνόψισε σύνολη την Πατερική Παράδοση την προ αυτού και φανέρωσε με δύναμη την ορθόδοξη πίστη, όταν αυτή αμφισβητήθηκε από Δυτικούς χριστιανούς, ιδίως δε τον Βαρλαάμ. Η συμβολή του αγίου Παλαμά έγκειτο κυρίως στην προβολή της αλήθειας ότι ο Θεός μας είναι ουσία και (άκτιστη) ενέργεια, απρόσιτος και προσιτός, μακριά μας και πολύ κοντινός μας, συνεπώς δημιουργεί τις συνθήκες πραγματικής και όχι φανταστικής σωτηρίας μας. Η σωτηρία μας μάλιστα σχετίστηκε με την κατεξοχήν ενέργεια του Θεού, τον ερχομό Του στον κόσμο ως ανθρώπου εν προσώπω Ιησού Χριστού, με τον οποίο απαλλάσσει τον κόσμο από την αμαρτία και τις συνέπειές της τη φθορά και τον θάνατο και τον ενώνει με τον Ίδιο. Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα δείχνει ακριβώς το πώς ο Χριστός θεραπεύει τον άνθρωπο και ψυχικά (άφεση αμαρτιών) και σωματικά (υγεία).

β. 1. Θα πρέπει να θυμηθούμε καταρχάς ότι η αμαρτία δεν συνιστά μία απλή παράβαση ή μία παρέκκλιση από κάποιον κανόνα, δεν πρόκειται δηλαδή για κάτι δευτερεύον. Αποτελεί την επανάσταση του ανθρώπου κατά του ίδιου του Θεού: της πηγής της ζωής του, η οποία ως αποτέλεσμα φέρει τη διαστροφή του ανθρώπου, την εισαγωγή του θανάτου με όλα τα παρεπόμενα της φθοράς στη ζωή του, την ανώμαλη και παρά φύσιν πορεία του έκτοτε μέσα στον κόσμο. «Διά της αμαρτίας ο θάνατος» σημειώνει ο λόγος του Θεού. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να «παίζει» κανείς με την αμαρτία, της οποίας την τραγικότητα περιγράφει μεταξύ άλλων η ιστορία του αδελφοκτόνου Κάιν στην Παλαιά Διαθήκη: στιγματίζεται καίρια ώστε να μην ησυχάζει όπου κι αν σταθεί, και ο απόστολος Παύλος στο έβδομο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής: «ποιος θα με σώσει από τον θάνατο της αμαρτίας;»

2. Ο Χριστός λοιπόν, ο ενανθρωπήσας Θεός μας, ήλθε για να μας επαναφέρει στον δρόμο του Θεού, γινόμενος ο Ίδιος «δρόμος» και αίροντας και καθαρίζοντας την ανθρώπινη φύση και την αμαρτία του κόσμου. Είναι ο μόνος ως Θεός που μπορεί να συγχωρήσει και να διαγράψει τις αμαρτίες, γι’ αυτό και καθένας που προσεγγίζει τον Χριστό (και τότε που ήλθε και μετέπειτα έως της συντελείας του αιώνος) λαμβάνει την άφεση των αμαρτιών του, αναπαύεται και παρηγορείται πραγματικά και ουσιαστικά. «Ίνα δε ειδήτε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει την εξουσίαν επί της γης αφιέναι αμαρτίας». Κι αυτή η άφεση προσφέρεται βεβαίως δυνάμει όλης της ζωής Του, ιδίως όμως της Σταυρικής Θυσίας Του, κάτι που συνεχίζεται αενάως μέσα στο Σώμα Του την Εκκλησία εν Πνεύματι Αγίω και δη μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

3. Όμως, ενώ δόθηκε η συγνώμη και η άφεση και επήλθε η πλήρης αποκατάσταση (ας δούμε την παραβολή του ασώτου), δεν εισπράττεται αυτή από τον κάθε άνθρωπο, διότι πρέπει και ο ίδιος να ανταποκριθεί. Η προσφορά υπάρχει, η αποδοχή χωλαίνει. Κι η ανταπόκριση του ανθρώπου είναι η πίστη του. Η πίστη αποτελεί στην ουσία το άνοιγμα της καρδιάς στον Θεό – ανταπόκριση στου Θεού το άνοιγμα -, η συγκατάθεση του ανθρώπου προκειμένου να δεχθεί τις δωρεές της αφέσεως. Χωρίς την πίστη αυτή η χάρη του Θεού παραμένει ανενέργητη.

4. Στο σημερινό Ευαγγέλιο όμως τονίζεται και κάτι άλλο πέραν της πίστεως του ανθρώπου: η δύναμη της κοινής πίστεως. «Ιδών την πίστιν αυτών» σημειώνει ο Ευαγγελιστής για τον Κύριο, είδε την πίστη και του παραλυτικού αλλά και των φίλων του. Και πρέπει εδώ να εννοήσουμε τη δύναμη της Εκκλησίας. Όχι μόνο η ατομική θα λέγαμε πίστη, αλλ’ η κοινή, η εκκλησιαστική, είναι ό,τι κατεξοχήν επισύρει την ενέργεια της χάρης του Θεού. Κι αυτό θα πει: ένα πρόβλημα, όσο μεγάλο κι αν είναι, μπορεί να ξεπεραστεί με την πίστη βεβαίως του ανθρώπου στον Χριστό, κυρίως όμως όταν γίνει από ατομικό κοινό πρόβλημα, όταν λειτουργήσει η εκκλησιαστική συνείδηση.

Ας θυμηθούμε: - οι απόστολοι καλούσαν τους Χριστιανούς να προσεύχονται στην Εκκλησία για τα προβλήματά τους, κοινά ή ατομικά.

- Ο απόστολος Πέτρος όταν συνελήφθη για τη δράση του και φυλακίστηκε, απελευθερώθηκε μετά από σεισμό μάλιστα, γιατί γινόταν εκτενής δέηση προς τον Θεό υπέρ αυτού από το εκκλησιαστικό σώμα.

  – Ο απόστολος Ιάκωβος γράφει για την προσευχή της Εκκλησίας σε αρρώστους, μιλώντας για το ευχέλαιο, προσευχή που μπορεί να σώσει από την αρρώστια. «Και η ευχή της πίστεως (της Εκκλησίας δηλαδή) σώσει τον κάμνοντα (τον άρρωστο)».     

– Η προτροπή των αποστόλων να προσεύχεται ο ένας για τον άλλον, προκειμένου να γιατρευόμαστε και ψυχικά και σωματικά. «Εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε».

γ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι το οικονομικό του πρόβλημα ούτε ακόμη και το όποιο πρόβλημα υγείας μπορεί να έχει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα γιατί έχει αιώνιο αντίκτυπο είναι η αμαρτία, όταν βεβαίως ο άνθρωπος δεν μετανοεί. Η διέξοδος είναι μονόδρομος: η στροφή εν μετανοία στον Χριστό, η ένταξη στον εκκλησιαστικό ρυθμό ζωής που είναι ρυθμός μετανοίας. Σ’ αυτόν τον ρυθμό που στρέφει τον άνθρωπο εν προσευχή στον Κύριο και εν αγάπη στον συνάνθρωπο βρίσκεται και η μεγαλύτερη δύναμη, γιατί ενεργοποιεί την παντοδύναμη χάρη του Θεού. Είναι πολύ ωραίο αυτό που κάνουν ήδη πολλοί εν Χριστώ αδελφοί: όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα κινητοποιούν και άλλους. Το λένε στους ιερείς, στα μοναστήρια, σε άλλους πιστούς. Προκαλούμε με τον τρόπο αυτόν πιο έντονα τον Χριστό για να εκφράσει τη δεδομένη έτσι κι αλλιώς απέναντί μας αγάπη Του. Αυτό δεν κάνουμε άλλωστε και με τους αγίους μας, ιδίως με την Παναγία μας; Τους παρακαλούμε να μεσιτεύσουν για εμάς στον Κύριο. Το παράδειγμα του παραλύτου σήμερα που η πίστη του αλλά και η πίστη των φίλων του έφεραν το ποθούμενο γι’ αυτόν αποτελεί σήμα καθοδηγητικό.

Αναρτήθηκε από παπα Γιώργης Δορμπαράκης

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ( Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ) ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ 

Ήδη ώς Χριστεπώνυμον Πλήρωμα τής Ορθοδόξου Εκκλησίας , διανύουμε τήν Β' Εβδομάδα τών Νηστειών καί  ή εκκλησία έχει τοποθετήσει κατά τήν διάεκεια αυτής τής ευλογημένης Περιόδου πού ονομάζεται ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ , γιά τήν ψυχής και σώματος "ανάτασιν" και τόνωσιν  έχει τοποθετήσει κάποιες ιδιαίτερες ακολουθίες , όπως  οί ΟΙΚΟΙ ή ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ  τής Υπεραγίας Θεοτόκου. 

Μέ μεγάλη και περίσσια χαρά , η Ενορία μας , 

ανακοινώνει

 ότι ήδη τήν Προγούμενη Παρασκευή    ετελεσθησαν Οι Α' (Πρώτοι) Χαιρετισμοί ή Οίκοι τής Υπεραγίας Θεοτόκου και Κάθε Πασκευή τήν ίδια πριπου ώρα μέχρι και τήν Παρασκευή 31η Μαρτίου του έτους 2017 και περί ώρα 1900μμ όπου και θα τελεσθή ή Ακολουθία τού ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ . 

Παρακαλούνται οι ευσεβείς Χριστιανοί όπωσ δώσουν το παρόν στίς λατρευτικές αυτές εκδηλώσεις. 

ΔΙΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

῾῎Ανθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τό ἱερόν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καί ὁ ἕτερος Τελώνης᾽ (Λουκ. 18, 9)

α. Ένας θεωρούμενος άγιος και ένας θεωρούμενος αμαρτωλός βρίσκονται στον ίδιο χώρο του ναού, για να προσευχηθούν. Ο ένας, ο Φαρισαίος, γεμάτος αρετές που επιβεβαιώνονταν στην πράξη, καταδικάζεται: η προσευχή του απορρίπτεται. Ο άλλος, ο Τελώνης, γεμάτος από αμαρτίες και αδικίες, δικαιώνεται: η προσευχή του γίνεται αποδεκτή από τον Θεό. Στην αρχή του Τριωδίου, της ευλογημένης περιόδου που εκβάλλει στον Σταυρό και την Ανάσταση του Κυρίου, η Εκκλησία μας προβάλλει το ανατρεπτικό αυτό σκηνικό. Για να μας θυμίσει ότι ένας είναι ο δρόμος της περπατησιάς μας σ’ αυτόν τον κόσμο: ο δρόμος της τελωνικής κραυγής: «ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Τι τελικά συμβαίνει;

 β. 1. Και οι δύο, και ο Φαρισαίος και ο τελώνης, επιτελούν κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται καλό: προσεύχονται. Παγκοσμίως και πανθρησκειακώς, η προσευχή θεωρείται ότι είναι μία από τις ανώτερες ενέργειες της ψυχής του ανθρώπου, αν όχι η ανώτερη, κατεξοχήν δε στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό. Ο ιουδαιοχριστιανισμός κατανοεί την προσευχή ως καρπό της πρώτης και μεγάλης εντολής του Θεού, της αγάπης προς Εκείνον. «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της καρδίας σου, εξ όλης της διανοίας σου, εξ όλης της ισχύος σου». Αναφέρεσαι στον Θεό και διαλέγεσαι με Εκείνον, τον Οποίον καλείσαι να αγαπάς καθ’ ολοκληρίαν, γιατί σε δημιούργησε, σε φροντίζει, σε διακυβερνά, είναι ο τελικός κριτής σου. Με το δεδομένο μάλιστα της «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Αυτού» δημιουργίας σου. Κι ακόμη περισσότερο, εκεί που η προσευχή θεωρείται ό,τι πιο φυσικό και αναγκαίο μπορεί να υπάρξει στον άνθρωπο, κατά κυριολεξίαν θέμα ζωής και θανάτου, είναι στη χριστιανική πίστη. Διότι ο Χριστός ερχόμενος στον κόσμο προσέλαβε τον άνθρωπο, τον ένωσε με τον Εαυτό Του, τον έκανε μέλος δικό Του, κάτι που ενεργοποιείται στην Εκκλησία με το μυστήριο του βαπτίσματος, του χρίσματος, της εν μετανοία μετοχής στη Θεία Ευχαριστία. Δεν είναι τυχαίο που ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι η προσευχή  είναι πιο αναγκαία και από την ίδια την αναπνοή, είναι η ίδια η ζωή του ανθρώπου. «Μνημονευτέον του Θεού μάλλον ή αναπνευστέον», σημειώνει συγκεκριμένα, δηλαδή: πρέπει να μνημονεύουμε τον Θεό περισσότερο από το να αναπνέουμε. Ούτε είναι επίσης τυχαίο που ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ορίζει την προσευχή ως «συνουσία του ανθρώπου με τον Θεό».

2. Κι όμως! Αυτό που θεωρείται ανάγκη και ζωή, μπορεί να γίνει οσμή θανάτου, καταστροφή και όνειδος για τον άνθρωπο. Που σημαίνει: μπορεί να προσεύχεσαι και η προσευχή σου να είναι αναποτελεσματική, να γίνεται απορριπτέα, να αποστρέφει ο Θεός το πρόσωπό Του από αυτήν. Κι αυτό γιατί; Διότι όχι η προσευχή καθ’ εαυτήν, αλλά ο τρόπος που την πραγματοποιεί κανείς είναι το ζητούμενο. Συμβαίνει κάτι παρόμοιο με οτιδήποτε θεωρείται καλό και ενάρετο: όχι το φαίνεσθαι, αλλ’ η ουσία, η «καρδιά» είναι εκείνο που δίνει τον θετικό χρωματισμό. Η ελεημοσύνη για παράδειγμα. Δεν αρκεί να δίνεις στους άλλους. Σημασία έχει με τι καρδιά το δίνεις, γιατί αυτό μετράει και βλέπει ο Θεός. «Άνθρωπος εις πρόσωπον, Θεός εις καρδίαν βλέπει». Ο Κύριος το δίλεπτο της πτωχής χήρας μακάρισε και όχι τα πολλά που έβαζαν στο γαζοφυλάκιο οι πλούσιοι Φαρισαίοι. Διότι η χήρα έδωσε από το υστέρημά της, όλο το βιος της, ενώ οι άλλοι από το περίσσευμά τους. Η νηστεία, το ίδιο. Και πάλι ο Κύριος κατέκρινε την υποκριτική νηστεία των Φαρισαίων, γιατί την έκαναν «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις».

3. Γιατί λοιπόν δεν δικαιώθηκε η προσευχή του Φαρισαίου; Πώς αυτό που φαινόταν θεάρεστο κατακρίθηκε;

(1) Διότι ο Φαρισαίος δεν στάθηκε ενώπιον του Θεού, αλλά ενώπιον του εαυτού του.«Σταθείς προς εαυτόν» λέει, και όχι «προς τον Θεόν». Η προσευχή του δηλαδή ήταν μία δοξολογική αναφορά στο είδωλο που είχε κατασκευάσει για τον εαυτό του. Τον εαυτό του «λιβάνιζε» με τα λόγια της προσευχής του, έχοντας ως θυμίαμα τις υποτιθέμενες αρετές του. Οι αρετές του Φαρισαίου δεν ήταν ο καρπός της παρουσίας του Θεού στη ζωή του – ό,τι τονίζει ο λόγος του Θεού – αλλά το αποτέλεσμα, καθώς νόμιζε, της δικής του αυτόνομης προσπάθειας: «νηστεύω δις του Σαββάτου, αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι». Η καύχησή του λοιπόν ήταν μονόδρομος. Το εγώ του ήταν και ο Θεός του. Ποιος μπορούσε να παραβληθεί μαζί του; Κι ο Θεός ο Ίδιος ήταν υποχρεωμένος να υποκλιθεί στο «μεγαλείο» του. Η Βασιλεία του Θεού ήταν δεδομένη γι’ αυτόν κατάσταση.

Η περιγραφή της «προσευχής» του Φαρισαίου παραπέμπει ασφαλώς στη στάση του Εωσφόρου, του πρώτου αγγέλου που ξέπεσε, όπως καταγράφεται ήδη στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Εωσφόρος παρουσιάζεται «μεθυσμένος» από το φως του – φως του Θεού στην πραγματικότητα που δεν το κατανοεί – και τις αρετές του. «Δεν μπορεί παρά να είμαι Θεός» είναι προφανώς η σκέψη του. «Θα στήσω τον θρόνο μου απέναντι στον Ύψιστο». Και το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από τραγικό:  «εθεώρουν τον σατανάν – λέγει ο ίδιος ο Κύριος – ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα». Η πτώση δηλαδή του Εωσφόρου και η μεταβολή του σε σατανά, σε αντίπαλο δηλαδή του Θεού, σε διάβολο. Το ίδιο δεν συμβαίνει όμως και με την «προσευχή» του Φαρισαίου; Ίδια αλαζονική και υπερήφανη συμπεριφορά, ίδιο και το αποτέλεσμα: η παταγώδης πτώση∙ η αποστροφή του Θεού∙ ο δαιμονισμός!

(2) Διότι ο Φαρισαίος «προσεύχεται», και από το ύψος των αρετών του, ως «θεός», καταδικάζει και κατακρίνει τον κόσμο όλο: «Ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Για να γίνει πιο συγκεκριμένος: «ή και ως ούτος ο τελώνης». Το βλέμμα του και τα λόγια του, «πύρινη ρομφαία» για τον ταλαίπωρο τελώνη, τον «αμαρτωλό». Πρέπει να ένιωσε μια γεύση στυφάδας στο στόμα του, καθώς τον ανέφερε. Η κατάκρισή του γίνεται εξουδένωση του αμαρτωλού. Ίσως και να απόρησε πώς μπορεί και ζουν τέτοιοι άνθρωποι, που μολύνουν τον κόσμο των «καθαρών» σαν κι αυτόν ανθρώπων, αναπνέοντας τον ίδιο αέρα με αυτούς. Η προσευχή του λοιπόν, γεμάτη υπερηφάνεια και καύχηση για τον εαυτό του, πλήρης αποτροπιασμού και κατάκρισης για τον αμαρτωλό.

4. Γιατί δικαιώθηκε όμως η προσευχή του τελώνη; Πώς η ενέργεια του αντικειμενικά αμαρτωλού κάμπτει τον Θεό και προσφέρει Αυτός πλούσια τη χάρη Του σ’ εκείνον; Διότι ακριβώς στάθηκε ενώπιον του Θεού εν μετανοία. Δηλαδή με επίγνωση των αμαρτιών του, η οποία τον έκανε να νιώθει ταπεινός και μηδαμινός, αλλά και με πίστη στο έλεος και την αγάπη Εκείνου. «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Η επίγνωση και η πίστη αυτή συνιστούν τις βάσεις της μετανοίας. Στο πρόσωπο του τελώνη της παραβολής ψαύουμε τα αληθινά σημάδια της, τα οποία δείχνουν ποια στάση ανθρώπου αποδέχεται ως στάση δικαίωσης από Εκείνον ο Ίδιος ο Θεός. Κι αυτήν τη στάση τη χαρακτηρίζει ο Κύριος ως ταπείνωση. «Ταπεινοίς ο Θεός δίδωσι χάριν».  

Σ’ αυτήν την προσευχητική στάση, εκεί δηλαδή που ο άνθρωπος είναι στραμμένος μόνο στον εαυτό του, θρηνώντας τις αμαρτίες του, δεν υπάρχει ίχνος κατάκρισης για τους άλλους. Το αντίθετο μάλιστα: στρέφοντας τα βέλη της κριτικής του ο τελώνης μόνο προς τον εαυτό του, απαλλάσσει από κάθε καταδίκη τους άλλους, υψώνοντάς τους υπεράνω του εαυτού του. Κι αυτό θα πει: όποιος κοιτά τον εαυτό του και τα δικά του αμαρτήματα, δεν έχει χρόνο για να βλέπει τα σφάλματα των άλλων, καλύτερα: βλέπει τους άλλους ανωτέρους από αυτόν. «Τη ταπεινοφροσύνη αλλήλους ηγούμενοι υπερέχοντας εαυτών», που λέει κι ο απόστολος Παύλος: με την ταπείνωση να θεωρείτε τους άλλους ότι είναι ανώτεροί σας. Τι άλλο σημαίνει η διπλωμένη στα γόνατα στάση προσευχής του τελώνη, μακριά από τους άλλους – «μακρόθεν εστώς» - και μη τολμώντας ούτε τους οφθαλμούς του να σηκώσει επάνω; - «Ουκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι».

5. Έτσι η προσευχή του, που είναι ο τύπος της δικαιωμένης από τον Θεό προσευχής, έχει το χαρακτηριστικό της ταπείνωσης, ως βίωσης, καθώς είπαμε,  της αληθινής μετάνοιας, με επίγνωση της αμαρτίας, με πίστη στην αγάπη του Θεού, με έλλειψη οποιασδήποτε επικριτικής διάθεσης απέναντι στον συνάνθρωπο. Γι’ αυτό βεβαίως έγινε και ο τύπος της προσευχής της Εκκλησίας. Το «Κύριε ελέησον», ή με την πιο ανεπτυγμένη του μορφή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν», αποτελεί επακριβή μεταφορά της τελωνικής προσευχής «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Ό,τι ο τελώνης εισέπραξε από την προσευχή του, τη δικαίωση που είπε ο Κύριος - «κατέβη ούτος δεδικαιωμένος ή εκείνος» - το ίδιο μας προσφέρει και η Εκκλησία με όλη την ατμόσφαιρά της, που κινείται ακριβώς σε αυτόν τον ρυθμό. Κι από την άποψη αυτή ο τελώνης για την Εκκλησία είναι ο τύπος του αγίου. Όχι βεβαίως για τις αμαρτίες του, αλλά για τη μετάνοιά του. Ξέρουμε πια και εμείς πώς να στεκόμαστε απέναντι στον Κύριο, ώστε να δικαιωνόμαστε.

 γ. Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου ξεκινά το ευλογημένο Τριώδιο, που θα εκβάλει, όπως είπαμε, στον Σταυρό και την Ανάσταση του Κυρίου. Η Εκκλησία μάς ανοίγει τα μάτια από την αρχή: ο δρόμος για την Ανάσταση είναι ο δρόμος της μετανοίας και της ταπείνωσης. Και η προσευχή του δρόμου αυτού  είναι το «Κύριε ελέησον». Ας πάρουμε στα χέρια μας, κρυφά και όχι φανερά, το κομποσχοίνι, και ας γίνει η κάθε στιγμή μας ένας κόμπος από αυτό. Το «Κύριε ελέησον» ας γίνει ο ρυθμός της ζωής μας. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η δικαίωσή μας και η χάρη του Θεού μας.

 

20 /12/ 1992  

ΕΟΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑΝ ΜΑΣ 

ΑΞΙΟΣ !!!

Απο τά τίμια και σεπτά χέρια του πατρός Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας και κ...κ.  ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ Πατρός ημών και Ποιμενάρχου πρίν από 25 έτη είς τόν ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ- ΕΛΕΝΗΣ & ΘΕΟΠΡΟΜΗΤΟΡΟΣ ΑΝΝΗΣ ΑΙΓΙΟΥ ο σεβάσμιιος  Αιδεσιμώτατος Ιερεάς - ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ του Ιερού Ναού μας  και τόν ευχαριστούμε διά τήν πράξιν του αυτήν .  Παρόντες , ο Εκλιπών σήμερα Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης + π. Κωνσταντίνος Παλαιολογόπουλος, ο τότε Εφημέριος τού Ιερού Ναού Εισοδίων Θεοτόκου Αιγίου Πρωτοπρεσβύτερος  π. Χχρήστος Ρέλλας-Αχιερατικός Επίτροπος τότε, ο συνδιάκονος και σήμερα Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π.. Ιερώνυμος Κάρμας _ καθηγούμενος τής Ιεράς Μονής Σπηλαίου Υπηρετών είς τήν Ιεράν Σύνοδον,  τότε αναγνώστης κ. Αθανάσιος Πετρίδης, σήμερα Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης - Εφημέριος του Ιερού Ναού ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ είς ΑΓΙΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΝ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ , πού μοιράστηκαν μαζί μέ πλήθος κόσμου  τήν μεγάλην  ευλόγιμον παρά Κυρίου ημών Ιησούν Χριστόν χαράν Και Πεντηκοστήν ταύτην

ΕΚ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 

Τα θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνος που αναφέρονται στο Απολυτίκιο του Αγίου

Τα θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνος που  αναφέρονται στο Απολυτίκιο του Αγίου

Το απολυτίκιο του αγίου Σπυρίδωνος του θαυματουργού μας παρουσιάζει μέσα σε λίγες λέξεις σχεδόν ολόκληρη την ζωή και πολλά από τα θαύματα του Μεγάλου αυτού Αγίου.
Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.

Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἡμῶν· διὸ νεκρᾷ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοι Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι· δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Α. «Της Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος»

Σαν επίσκοπος, όπως είναι γνωστόν, είχε λάβει μέρος στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο που είχε συνέλθει στην Νίκαια της Μικράς Ασίας το 325 μ.Χ. Ήτο η μεγάλη εκείνη Σύνοδος που κατεδίκασε τον Άρειον ως αιρετικόν, γιατί διαλαλούσε ότι ο Χριστός μας ήταν κτίσμα και όχι Θεός. Έλεγε ότι ήτο ομοιούσιος τω Πατρί και όχι ομοούσιος. Μπήκε ένα γιώτα στη μέση, αλλά εκείνο το γιώτα έκαμε τον Θεόν κτίσμα. Οι θεοφόροι Πατέρες με πρώτον τον Μέγαν Αθανάσιο, απέδειξαν με επιχειρήματα παρμένα μέσα από την Αγίαν Γραφήν και τον ορθόν λόγον, ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ήτο και τέλειος Θεός. Ο Άγιος όμως Σπυρίδων έκανε και θαύμα μέσα στη μεγάλη πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. Πήρε ένα κεραμίδι και το έσφιξε δυνατά, στην παλάμη του, στο χέρι του. Και ευθύς αμέσως από κάτω έτρεξε νερό, από πάνω ξεπήδησαν φλόγες, και στη χούφτα του παρέμεινε το χώμα. Μετά από αυτό το θαύμα, με αυτό το θαύμα μάλλον, δεν απέδειξε μόνον την ενότητα των δύο φύσεων στο πρόσωπον του Χριστού, αλλά και την ενότητα των τριών προσώπων, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, στον Ένα Τριαδικόν Θεόν. Άρα ο Υιός και Λόγος του Θεού, που εγένετο σάρξ, δηλαδή άνθρωπος, και εσκήνωσεν εν ημίν, ήταν ομούσιος τω Πατρί. Της αυτής ουσίας με τον Πατέρα. Όχι όμοιος. Ομοούσιος. Έτσι ο βοσκός επίσκοπος της Κύπρου, αποστόμωσε τον περίφημο Άρειο που νόμιζε πως με τις φιλοσοφικές του θεωρίες θα μπορούσε να γκρεμίσει τον Χριστόν, από τον θρόνον της θεότητος.

Β. «Διό νεκρά συ εν τάφω προσφωνείς».

Αυτό αναφέρεται στο διάλογο που είχε με τη νεκρή θυγατέρα του.

Κάποτε ήρθε μία γυναίκα, και τον παρακαλούσε να της επιστρέψει πίσω κάτι πολύτιμο που το είχε δώσει στην κόρη του για να το φυλάξει. Όμως η μονάκριβη θυγατέρα του, η Ειρήνη είχε πεθάνει κι έτσι ο Άγιος δεν ήξερε που το είχε βάλλει η κόρη του. Πήγε λοιπόν ο Άγιος Σπυρίδων στον τάφο της κόρης του, και την ρώτησε που είχε κρυμμένο το ξένο αυτό πολύτιμο πράγμα; Και μέσα από τον τάφο μίλησε η Ειρηνούλα και είπε που το είχε κρύψει. Ο Άγιος πήγε, έψαξε, το βρήκε, και το επέστρεψε στη γυναίκα που το ζητούσε και το είχε ανάγκη. Ο Άγιος ξαναγύρισε στον τάφο της θυγατέρας του και αφού την ευχαρίστησε της είπε: «Κοιμήσου τώρα παιδί μου μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου».

Γ «Καί ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες.

Γνωρίζουμε από τον βίο του, ότι ήταν πολύ ελεήμων και φιλάνθρωπος. Μία φτωχή γυναίκα πήγε σ᾿ ένα πλούσιο και ζήτησε κάποια βοήθεια, μία εξυπηρέτηση. Να της δώσει λίγα χρήματα, για να ξεπεράσει το πρόβλημα, που αντιμετώπιζε και κατόπιν, όταν μπορούσε, θα του επέστρεφε το ποσόν. Με άλλα λόγια δεν ζήτησε ελεημοσύνη, αλλά δανικά.

Ο πλούσιος όμως αρνήθηκε να προσφέρει την βοήθειά του και η γυναίκα απευθύνθηκε στον άγιο Σπυρίδωνα.

Εκείνος πάντοτε φτωχός και πάντοτε με άδειες τις τσέπες, λόγω της συνεχούς ελεημοσύνης που έδινε, δεν είχε τίποτε να της δώσει. Δεν την απογοήτευσε όμως. Είναι πολύ κακό να ελπίζει κάποιος σε σένα, να στηρίζει τις ελπίδες του πάνω σου κι᾿ εσύ να αδιαφορείς, να μη καταλαβαίνεις, να μη θέλεις να βοηθήσεις.

Βγήκε έξω στα χωράφια και είδε ένα φίδι. Το σταύρωσε κι᾿ εκείνο κοκκάλωσε. Έγινε ολόκληρο χρυσό. Το πήρε και το έδωσε στη γυναίκα, για να κάνει την δουλειά της. Όταν εκείνη τακτοποίησε τις υποθέσεις της, έφερε το φίδι πίσω στον Άγιο. Το πήρε ο άγιος, το πήγε πίσω πάλι στα χωράφια, από εκεί που το πήρε. Το άφησε κάτω κι᾿ εκείνο ζωντάνεψε. Άντε τώρα να πας στο σπιτάκι σου και στα παιδιά σου.

Μας κάνει εντύπωση, γιατί πήρε φίδι και όχι κάτι άλλο, ένα κομμάτι ξύλο π.χ. που ήταν και πιο εύκολο να βρεί. Θέλησε με την κίνηση αυτή να μας δείξει, ότι η φιλαργυρία είναι φίδι, που πρέπει πολύ να προσέχουμε. Καί όπως απομακρυνόμαστε από ένα φίδι, έτσι να αποφεύγουμε και την πλεοναξία

Δ. ««Και εν τω μέλπειν τας αγίας σου ευχάς, αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας σοι, ιερότατε» Αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας σε ιερότατε».

Μια Κυριακή ο Άγιος λειτουργούσε μόνος του. Όλο το εκκλησίασμα έψαλλε. Μετά το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα αμέτρητες αγγελικές φωνές άρχισαν να ψάλλουν. Οι πάντες βουβάθηκαν. Και από την έκπληξη, και από το θαυμασμό, και από το δέος, και από τον φόβο. Και όταν ο Άγιος Σπυρίδων είπε προς τον λαόν «Ειρήνη πάσι», άγγελοι και αρχάγγελοι, Σεραφείμ και Χερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Εξουσίες, Δυνάμεις, όλες οι ουράνιες δυνάμεις, με μια φωνή απάντησαν: «Και τω Πνεύματί Σου».

Έτσι οι πιστοί εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί, εκείνη την αξέχαστη Κυριακή, έζησαν την ουράνια λατρεία της θριαμβεύουσας Εκκλησίας να ενώνεται με την επί γης Στρατευομένη Εκκλησία. Τη μια Εκκλησία, με τον Έναν ποιμένα, τον Χριστό.

6η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ  2016 - + ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ 

              Γεννήθηκε στά Πάταρα τής Λυκίας , γύρω στό 250 μ.Χ. , ήταν μοναχοπαίδι, οι ευσεβείς γονείς του τόν απέκτησαν μετά από πολύ προσευχή, είχαν εύρωστη οικονομική κατάσταση. Από μικρός ακολούθησε τόν δρόμο τής άσκησης , ήταν επιμελής μαθητής στό σχολείο του. Ενα παιδί ξεχωριστό από τά άλλα, αποστρεφόταν τίς χωρίς ευσεβή σκοπό παρέες, άκουγε τίς συμβουλές τών μεγαλυτέρων τής ηλικίας του, μάθαινε ταυτόχρονα όμως πώς να αποφεύγει τίς παγίδες πού ο διάβολος στήνει στίς ζωές τών ενάρετων ανθρώπων και είχε τήν ικανότητα νά βγάζει πολύτιμα συμπεράσματα, από όλη του αυτήν τήν συναστροφή.    

             Από πολύ μικρός, χάνει τόν ένα μετά τόν άλλο τούς γονείς του, οι οποίοι τόν καθιστούν κληρονόμο μιάς εύρωστης περιουσίας . Δέν τήν  σπαταλάει όμως, όπως θά περίμενε κανείς, σέ σπατάλες , ασωτείες, και διασκεδάσεις, αλλά  έχοντας πάντοτε στό μυαλό του τό συμφέρον τών άλλων δυστυχισμένων , τών ασθενών, και τών πάσης φύσεως κατατρεγμένων καί αδικημένων συάανθρώπων του , πού τούς θεωρούσε παιδιά τού Θεού, αλλά καί δικά του αδέρφια πούλησε τήν περιουσία του και τήν διάθεσε σέ χήρες, ορφανά, φτωχούς και αδυνάτους.                   
               
             Δέν μένει όμως εκεί. Κάνει πολλά και μικρά καθημερινά θαύματα . Βοηθάει κορίτσια πού ή σπάταλη ζωή τού πατέρα τους ή κακή του τύχη στά  οικονομικά, θά τά έσπρωχνε στήν πορνεία , χωρίς ποτέ να αποκαλυφθεί ή παρουσία του, καί όταν μιά φορά συναίβει αυτό, έφυγε τρέχοντας , μακρυά, χωρίς νά περιμένει ανταπόδοση τής ευγνωμοσύνης από κανέναν από αυτούς και έτσι εκεί πού κρεμόταν ή απειλή και ο ηθικός ξεπεσμός, καί ή διαφθορά αθώων ψυχών,  εκείνος με τήν επέμβασή του, έδινε  στήν θέση τους ευτυχισμένοους γονείς πού ευγνωμονούσαν τόν ανώνυμο πάντοτε ευεργέτη τους  .

            Σώζει ανθρώπινες ζωές , μέ τήν δύναμη τής προσευχής πρός τόν Αγιο Τριαδικό Θεό σέ ταξίδι του πρός τά Ιεροσόλυμα, σταματάει τήν τρικυμία, ανατρέπει τά μισαλόδοξα σχέδια τού διαβόλου  γιά τήν δική του ζωή αλλά και για τά μέλη τού πληρώματος , πού στήν επιστροφή του από τό ταξίδι γιά τήν απρεπή τους συμπεριφορά απέναντι του, ώς φιλόστοργος πατέρας , αλλά καί αδελφός τούς συγχωρεί. Καί όλα αυτά πρίν γίνει Αρχιερέας.  ¨Ηταν ήδη κληρικός . 

             Γι' αυτήν του τήν ευσέβεια, και μέ τήν βοήθεια από τόν Άγιο Τριαδικό Θεό, οταν χειρεύει η θέση τού αρχιερέα στήν κοντινή πόλη Μύρα, Επίσκοποι , Κλήρος και λαός, μετά από ομόφωνη απόφαση, εξέλεξαν τόν Νικόλαο Αρχιερέα, ο οποίος φημιζόταν σε όλες τίς περιοχές εκεί γιά τήν αγιότητα τού βίου του.  

             Τώρα , πλέον ώς αρχιερεύς, περισσότερο ασχολείται μέσω τού πονεμένου του ποιμνίου, νά φροντίζει τά τής ψυχής του , δηλαδή πονούσε, αγρυπνούσε, νήστευε, αλλά και <<αδιαλείπτως>>, δηλαδή,  ασταμάτητα αναλωνόταν στήν προσευχή.  καί δέν σταματούσε η αγάπη του γιά τόν συνάνθρωπό του εκεί, έκανε ελεημοσύνες περισσότερες , αγαθοεργίες, πάντοτε όμως χωρίς θόρυβο, χωρίς πολλλές φορές νά τό γνωρίζουν ούτε ακόμα καί οι κοντινότεροί του άνθρωποι. Ξεπέρασε τόν εαυτό του, , ίδρυσε πτωχοκομεία, ίδρυσε ξενώνα γιά αστέγους, ίδρυσε νοσοκομείο γιά τήν θεραπεία απόρρων ασθενών, αλλά και πολλά άλλα ιδρύματα, πού <<εξυπηρετούσαν >> τόν ανθρώπινο πόνο και δυστυχία . 

            Ταυτόχρονα ήταν πράος και ταπεινός στήν καρδιά εκεί πού χρειαζόταν, αλλά και εκεί πού έπρεπε, έδειχνε και τήν επιβαλλόμενη αυστηρότητα, ελέγχοντας, και φοβερίζοντας άδικους πλούσιους, υπερασπιζόμενος πολλές φορές , χήρες, ορφανά, αδύνάτους αλλά καί αδικημένους.   

             Καί όμως, αυτόν τόν άγιο Ιεράρχη, ήταν πού ό μισόκαλός διάβολος, μέ τήν συμπεριφορά του ό Άγιος ήταν , πού προκαλούσε τόν φθόνο του, και σε περίοδο μεγάλων διωγμών στήν εκκλησία, συλαμβάνεται,  αλυσοδένεται  και οδηγείται σιδηροδέσμιος στήν φυλακή, όπου βασανίστηκε, και ρίχτηκε στά μπουντρούμια μαζί μέ πολούς άλλους χριστιανούς . Καί εκεί ακόμα μέσα στήν φυλακή, δέν μένει μέ σταυρωμένα τά χέρια , προσευχόμενος στόν Τριαδικό θεό, δέν έπαψε νά ενισχύει το ποίμνιό του, και στηρίζει όλους τούς χριστιανούς στήν πίστη τού Χριστού, και νά χαλυβδώνει ψυχικά τούς γεναίους χριστιανούς αγωνιστές. 

              Καί ο θρίαμβος τής πίστης , δέν άργησε νά έρθει! Μέ τό Διάταγμα τών Μεδιολάνων (σημερινό Μιλάνο), το Μ. Κωνσταντίνου, αναγνωρίζεται τό δικαίωμα τής ανεξηθρησκείας, και φυσικά , ο Νικόλαος, επιστρέφει στήν Επισκοπική του Εδρα ελέυθερος πιά για νά συνεχίσει απρόσκοπτα τό πολύπλευρο έργο του. 

                Λαμβάνει μέρος , στήν Α' Οικουμενική Σύνοδο, αντιμετωπίζει μέ ιερή αγανάκτηση, τίς ρητορίες τού Αρείου, και τών όμοίων του συμπαρασυρομένων αρχιερέων , πλησάζοντάς τον , τό χαστουκίζει. Αυτή του η πράξη όμως, θεωρείται τόσο από τόν αυτοκράτορα, όσο και από τούς άλλους Αρχιερείς ώς προσβολή, του αφαιρείται τό ωμοφόριο, τοποθετείται γι αυτόν τόν λόγο στήν φυλακή, για μιά ακόμα φορά. Και εκεί ακόμα ώς γνήσιο τέκνο Κυρίου, και μέ  τήν θαυματτουργική παρουσία τόσο τής Υπεραγίας θεοτόκου, , αλλά και του ίδιου του Κυρίου, λαμβάνει το ωμοφόριο, πάλι πίσω και ένα ευαγγέλιο , ώστε το πρωϊ , στήν φυλακή να τον βρούν να φοράει τό ωμοφόριο, και  να έχει στά χέρια του , το ιερό ευαγγέλιο και νά διαβάζει από αυτό και πού τελικά ήταν αυτή η θαυματουργική παρέμβαση τούς έπεισε όλους γιά τήν αγιότητά του, με αποτέλεσμα για μια ακόμη φορά τήν αποφυλάκισή του.      

                  Και μετά τήν επιστροφή του στήν επαρχία του και μέχρι τά βαθειά του γεράματα, και τό τέλος τής ζωής του, δέν σταμάτησε νά εργάζεται, χωρίς σταματημό, για τήν χριστιανική προκοπή τού ποιμνίου του, κάνοντας περισσότερα έργα φιλανθρωπίας καί αγάπης. 

                   Ο Άγιος , πεθαίνει , αφήνει αυτήν τήν μάταιη ζωή , σάν σήμερα τήν 6η Δεκεμβρίου του 330 μ.Χ. ΄Ή είδηση του θανάτου του, προκάλεσε βαθύτατη θλίψη στό ποίμνιό του αλλά και σε όλους όσους τόν γνώριζαν και τον είχαν συναναστραφεί. Τά δάκρυα τού ποιμνίου του, άφθονα, η εξόδιος ακολουθία του, πάνδημος αλλά και μεγαλοπρεπής.  Στήν γή οι άνθρωποι θρηνούσαν γιατί έχασαν έναν τέτοιο ποιμένα Ιεράρχη και  διδάσκαλο, ενώ στόν ουρανό πανηγυρίζουν άγγελοι και αρχάγγελοι, όσιοι, μάρτυρες, άγιοι απόστολοι καί  διδάσκαλοι γιατί ένας τέτοιος άγιος βρέθηκε μεταξύ τους. 

                  Η ίδια ή Εκκλησία, επειδή, κατά τήν διάρκεια τής Α΄' Οικουμενικής Συνόδου, δέν <<αναγνώρισε>> τήν συνεισφορά του σ' αυτήν, στήν Β' Οικουμενικη Σύνοδο, κατάτταξε τόν Άγιο Νικόλαο, στήν χωρεία τών επισημοτέρων και μεγάλων αγίων τής εκκλησίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ονομαζοντάς τον τιμιτικά ώς <<Ισαπόστολον>> 

                    Στήν συνείδηση τών πιστών , σέ όλο τόν ορθόδοξο κόσμο, αλλά ιδιαίτερα στήν χώρα μας, είναι ο "προστάτης" τών ναυτιλομένων , "ταχύς είς βοήθειαν αλλά και θερμός είς αντίληψιν"  , όπως περιγράφεται από τόν ιερόν υμνογράφο, δέν υπάρχει βραχονησίδα, νησάκι, μεγάλο νησί, παραθαλάσσια τοποθεσία, ή και ακόμα περιοχή σέ βουνό, πού νά μήν έχει ανεγερθεί στήν μνήμη του, εικονοστάσι, ναϋδριο, ναός, ενοριακός ή μοναστηριακός, πρός τιμήν του. 

                    Τόσο το εμπορικό , όσο και το Πολεμικό μας Ναυτικό, τον έίχε και τόν έχει ώς προστάτη και βοηθό στίς δύσκολες στιγμές του και δέν υπαρχει γέφυρα πλοίου, , καμπίνα ναυτικού, ή σπίτι οικογένειας πού έχει έστω και ένα ναυτικό στήν θάλασσα , πού νά μήν έχει ένα εικόνισμά του, πού να γεμίζει τον χώρο με τήν παρουσία του, τήν ευλογία αλλά και τήν χάρη του και όπως μάς βεβαιώνει για μιά ακόμα φορά ο υμνογράφος του "διασώζει τούς αυτώ προστρέχοντας έκ κινδύνων χαλεπών και θανάτου πικρού" Αμήν !