ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ (10Η
) ΛΟΥΚΑ 2016
Δεν υπάρχουν , αληθοφανείς συμβουλές, ή
ωραίες φράσεις, ή ακόμα και αυτά τά ιερώτατα λόγια της Αγίας Γραφής,
χρησιμοποιούν και θέτουν σε εφαρμογή, κάποιοι άνθρωποι, ή και ακόμα,
παρουσιάζονται ώς υπέρμαχοι ακόμα και της πίστεως, και των παραδόσεων, και στο όνομα
όλων αυτών προσπαθούν να πλήξουν και να διαβάλουν κάποιον πού μισούν, ένα αθώο
άνθρωπο, δηλαδή έναν πραγματικά ευσεβή.
Όπως πάντοτε συνήθιζε ό Κύριος, ένα Σάββατο
, μπήκε στην συναγωγή, δίδασκε με τά θεία λόγια Του, προς τους συγκεντρωμένους
γι’ αυτόν τον σκοπό στην συναγωγή, και όπως ήταν φυσικό οί πάντες τον άκουγαν με
πολύ μεγάλη προσοχή.
Μεταξύ, αυτών , όμως, υπήρχε και μια γυναίκα,
πού για δέκα οκτώ ολόκληρα χρόνια, πονηρό πνεύμα, την κρατούσε κυρτωμένο το σώμα,
ώστε να μην μπορεί να σηκώσει ούτε το κεφάλι της. Όλο όμως, αυτό το πρόβλημά της
, δεν τήν απέτρεπε από τον πραγματικό της σκοπό, δηλαδή , την θεραπεία της. Αντιθέτως
, της τόνωνε την ευσέβεια, και γι’ αυτό ακριβώς , βρισκόταν πάντα την ίδια μέρα
και ώρα στην συναγωγή, και άκουγε τον κύριο. Εκείνος , βλέποντας την ευσέβειά της,
απευθυνόμενος προς εκείνη της είπε; «Γύναι, απολέλυσαι της αμαρτίας σου.». Και αυτό
το έκανε , τοποθετώντας, τά χέρια του επάνω της, και τό πονηρό εκείνο πνεύμα, έφυγε
τρομαγμένο, και εκείνη θεραπεύτηκε από την ασθένειά της, ανόρθωσε το σώμα της,
και με τά γεμάτα δάκρυα μάτια της , από την συγκίνησή της και γεμάτη
ευγνωμοσύνη , κοίταξε τον ευεργέτη της Κύριον και από τά βάθη της καρδιάς της και
της ψυχής τον Θεό.
Ο θαυμασμός , μπροστά στο μεγάλο αυτό θαύμα,
έκδηλος από όλους! Από όλους: Σίγουρα όχι . Ένας και μοναδικός, στην συγκέντρωση,
ο Αρχισυνάγωγος, πού τον κυρίευσε ό φθόνος , και τον τύφλωσε η αγανάκτηση. Ήταν
αυτός , πού αντί να είναι ό πρώτος που έπρεπε να δώσει το παράδειγμα δοξολογίας
προς τον θεό, ή έστω να τιμήσει και να προβάλει το θαυματουργό έργο του Κυρίου,
προσποιούμενος τον άγρυπνο φύλακα του μωσαϊκού νόμου, τον κατηγόρησε έμμεσα,
ότι τάχα κατέλυσε την αργία του Σαββάτου. Πολύ υποκριτικά, θέλησε, να
παραστήσει το εξαιρέτως καλό έργο της θεραπείας, του σημερινού θαύματος, ως παράβαση
της αργίας του Σαββάτου., δηλαδή , ως ο θεός να απαγόρευε τά καλά έργα κατά την
ημέρα του Σαββάτου.
Και αμέσως λαμβάνει την απάντηση του Κυρίου :
‘Υποκριτή, εάν κανείς από εσάς έχει δεμένο το βόδι του ή τον όνο του στήν φάτνη, κατά την ημέρα του Σαββάτου δεν τά
λύνει και τά οδηγεί, για να τά ποτίσει;
Μήπως
επειδή είναι Σάββατο τά αφήνει δεμένα να πεθάνουν από την δίψα: Όχι βέβαια!
Αυτή εδώ, πού είναι θυγατέρα του Αβραάμ , δεν έπρεπε σήμερα, ημέρα Σαββάτου, να
λυθή από το πολυχρόνιο και καταθλιπτικό δέσιμο του διαβόλου; Περισσότερο αξίζουν τά ζώα από τον άνθρωπο;” Και
ο Αρχισυνάγωγος, τον οποίον, ό ίδιος ό διάβολος, τον είχε δέσει με τον φοβερό
δεσμό του φθόνου και της υποκρισίας, δεν μίλησε καθόλου, έσκυψε
καταντροπιασμένος και καταπικραμένος το κεφάλι του, και πιθανώς να αποχώρησε
μετά από αυτό, αντίθετα από τον λαό ο οποίος χαιρότανε για το συγκεκριμένο
θαύμα, αλλά και για όλα τά θαυμαστά έργα πού γίνονταν από τον Κύριο.
Οι άνθρωποι περισσότερο αποστρέφονται
έναν υποκριτή, και λιγότερο έναν αμαρτωλό. Γιατί ο αμαρτωλός είναι πιο εύκολο
να μετανοήσει και να σωθεί, Όχι, όμως ο Υποκριτής!!. Γιατί αυτός, είναι που μέσα του είναι γεμάτος κακία
και κάθε ασχήμια, και εξωτερικά παρουσιάζεται ως έντιμος, ίσως και καλοκάγαθος,
αλλά είναι και γίνεται περισσότερο αντιπαθητικός, όταν περιβάλλεται το ένδυμα της
ευσεβείας, για να εκμεταλλεύεται ευκολότερα τους πιο αφελείς , και να μπορεί να
πολεμάει με περισσότερη ασφάλεια και με ευκολία αυτούς πού μισεί.
Αυτή η υποκρισία, όμως αναπτύσσεται
ιδιαίτερα μεταξύ κάποιων ευσεβών ανθρώπων, οι οποίοι αρχικά προσχώρησαν στον δρόμο
του θεού, ίσως να κατέλαβαν και κάποια άνώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα, αλλά κατόπιν,
σταδιακά αλλά και μακροχρόνια, παρέκλιναν
του σκοπού και αξιώματός τους. Έχασαν την πρώτη τους αγάπη προς τον θεό, δεν πρόσεξαν
καθόλου την εσωτερική κατάσταση ούτε πρόσεξαν την εξωτερική τους αναστροφή.
Άφησαν την καρδιά τους να κυριευθεί από διάφορα πάθη, όπως π.χ. την φιλαργυρία.
Και μήπως , οι Φαρισαίοι δεν ήταν φιλάργυροι; Η μήπως, δεν ήταν αυτοί πού
έπεσαν και γυμνώθηκαν από κάθε αρετή, και την δική τους γύμνωση της ψυχής τους ,
θέλησαν να την σκεπάσουν με την ευσεβοφάνειά τους;
«Ένας τέτοιος υποκριτής, είναι αυτός, πού θέλει να ονομάζεται άγιος , να τον τιμούν,
και όλοι να τον προσκυνούν. Βλέπεις την εξωτερική του εμφάνιση και νομίζεις,
ότι φέρεται και πράττει κατά πάντα σύμφωνα με το θέλημά του Θεού.
Στην
πραγματικότητα όμως η καρδιά του είναι γεμάτη από φθόνο, δολιότητα, και από
κάθε είδους κακία». Είναι πολύ επικίνδυνοι γενικώτερα για την ίδια την κοινωνία,
αλλά και ιδιαίτερα για τους αληθινά ευσεβείς ανθρώπους. «Ενώ έχουν την καρδιά τους
γεμάτη από μίσος, όπως μάς πληροφορεί ό ίδιος ο Μεγάλος Βασίλειος, δείχνουν αντί μίσους και
φθόνου , επιφανειακή αγάπη . Μας προειδοποιεί ότι μοιάζουν με υφάλους , που
σκεπάζονται από ελάχιστο νερό , και δεν φαίνονται, μά προκαλούν καταστροφές στους
απρόσεκτους».
Γι’ αυτόν τον λόγο, λοιπόν, ο Θεός να μας
προστατεύει και να μας φυλάει από τους υποκριτές και την υποκρισία. Κανέναν
ποτέ στον δημόσιο βίο του, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, δεν έλεγξε με τέτοια δριμύτητα,
όσο με αυτή που έλεγξε τους Γραμματείς και Φαρισαίους , τους απόλυτους υποκριτές της εποχής του, αλλά και κάθε
εποχής. Αμην!
