ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ

Ο άνθρωπος της εποχής μας περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, επιδιώκει την εφαρμογή των αρχών της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας. Αναζητεί την αναγνώρισή του ως άτομο αξίας. Ο κόσμος είναι κουρασμένος και ταλαιπωρημένος από τις ακατάπαυστες διαμάχες και εκμεταλλεύσεις των κοσμικών δυνάμεων, οι οποίες αποβλέπουν αποκλειστικά και μόνον στο προσωπικό τους συμφέρον και στην εκμετάλλευση του ανθρώπου. Η εικόνα του Θεού, ο άνθρωπος, έχει παραμερισθεί, διότι, όπου κυριαρχεί το συμφέρον, εκεί καταπατείται ο άνθρωπος

 Η Ορθοδοξία είναι η μόνη οδός, που οδηγεί τον άνθρωπο στην σωστή θεώρηση περί του Θεού, περί της ζωής και περί τα του εαυτού του. Είναι η μοναδική δύναμη, που αγκαλιάζει την σκληρή από την αμαρτία ψυχή και εμφυτεύει μέσα της την μετάνοια. Είναι η μόνη, που οδηγεί τον αμαρτωλό άνθρωπο από την λάσπη της αμαρτίας στην αγιότητα και τον αποκαθιστά στην υιοθεσία της Χάριτος του Θεού.

Ο άνθρωπος, που ζει μακριά από τον Θεό, είναι επόμενο να βιώνει την κυριαρχία ενός σκότους που δεν του επιτρέπει να δει και να αντιλαμβάνεται ορθά τα διάφορα προβλήματα της ζωής. Το θρησκευτικό δόγμα παίζει οπωσδήποτε σημαντικό ρόλο στη ζωή του ατόμου. Βάσει του ορθού ή μη δόγματος διαμορφώνεται ο όλος βίος του ανθρώπου. Γι’ αυτό μέσα στο χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας οι Άγιοι Ταξιάρχες έχουν ιδιαίτερη θέση και αξία.

Εκείνο που χαρακτηρίζει τον ορθόδοξο χριστιανό, είναι το γεγονός ότι ο ίδιος αποχωρίζεται από την αγάπη προς την αμαρτία, την αμαρτωλή ζωή και τα αμαρτωλά πάθη, και αφοσιώνεται πλήρως στην αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπό του. Χωρίζεται από τον κόσμο, αλλ’ ουδέποτε απομακρύνεται από τον συνάνθρωπό του. Θέλει την επικοινωνία με τον Θεό, αλλά κοινωνεί με τους συνανθρώπους του. Ζει αγγελική πολιτεία, μιμούμενος την φωτοφόρο ζωή των Αγγέλων, αλλά γίνεται ταυτόχρονα φως και παράδειγμα για τους γύρω του, είναι πολύ κοντά ή μακριά του.

Χρέος μας είναι να προσθέτουμε στις αρχικές θείες ενέργειες τις δικές μας καλές πράξεις, τα έργα πίστεως, ώστε τα μηνύματα του Ευαγγελίου να ενσωματωθούν πλήρως με την όλη προσωπικότητά μας. Μ’ αυτό τον τρόπο αναδεικνυόμεθα άτομα αναγεννημένα, υιοί φωτός, άξιοι του ονόματος και της κλήσεώς μας ως τέκνα Θεού.

Η αγάπη του Παντοδυνάμου Θεού είναι μία ιδιότητα που εξωτερικεύεται με τη δημιουργία από την ανυπαρξία τόσον του αοράτου κόσμου ή του κόσμου των αγγέλων, όσον με την δημιουργία του υλικού και ορατού σύμπαντος. Η αποκορύφωση της όλης δημιουργικής αγάπης του Θεού εκδηλώνεται με την πλάση του ανθρώπου και τελικά με την εν Χριστώ σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

Ο κόσμος των Αγγέλων ήταν η πρώτη δημιουργική πράξη του Θεού. Οι άγιοι Άγγελοι είναι νοητά κτίσματα, άυλα πνεύματα και αεικίνητα. Οι Άγγελοι είναι ελεύθερα και αυτεξούσια πνεύματα• είχαν την απόλυτη ελευθερία, εάν ήθελαν, να μείνουν σταθεροί στην αγιότητα , ή να στραφούν προς το κακό, όπως συνέβη με τον Εωσφόρο, που επινόησε το κακό, και όλους τους αγγέλους που τον ακολούθησαν και έπεσαν. Οι Άγγελοι είναι ασώματοι και υπηρετούν τον Θεό δοξολογώντας ακατάπαυστα την αγιότητα και την άπειρή Του δύναμη. Ο Θεός δημιούργησε τους αγγέλους από την αρχή αθανάτους και ξένους προς την φθορά και τον θάνατο. Είναι όμως τρεπτοί ως προς την φύση και τη γνώμη τους, δηλαδή έχουν την δυνατότητα να αλλάξουν την φύση τους και από το καλό να μεταπηδήσουν στο κακό. Την δόξα και λαμπρότητά τους την λαμβάνουν από τον Θεό. Οι Άγγελοι είναι περιγραπτοί, δεν παρευρίσκονται παντού, όπως συμβαίνει με τον Θεό.

Οι σημερινοί εορταζόμενοι Άγιοι Ταξιάρχες, είναι το υπόδειγμα για τον κάθε Χριστιανό, διότι ως λύχνοι πού καίνε και ως λαμπάδες πού λιώνουν  υπηρετούν με πίστη και αφοσίωση το θείο θέλημα, αναδεικνυόμενοι προστάτες και βοηθοί των ανθρώπων που με ελπίδα καταφεύγουν σ’ αυτούς και με πίστη επιζητούν την Χάρη τους. Ως πολύφωτοι αστέρες μέσα στο λαμπρό στερέωμα της Εκκλησίας του Χριστού, διαχέουν το φως της αγγελικής πολιτείας σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Ο Θεός, όταν δημιούργησε τους Αγγέλους, τους έδωσε να έχουν την απόλυτη ελεύθερη γνώμη. Έπρεπε όμως να αποδείξουν ότι ήταν άξιοι της τιμής με την οποία τους κόσμησε. Γι’ αυτό δοκιμάστηκε η πίστη τους. Ένας απ’ αυτούς, ο Εωσφόρος, που ήταν ο πρώτος όλων των αγγελικών Ταγμάτων, αυτός που ήταν ο ωραιότερος, δυνατότερος και λαμπρότερος, υπερηφανεύθηκε και πίστεψε ότι μπορεί να αντικαταστήσει τον Θεό και να στήσει τον θρόνου του πιο πάνω από τον  Θεό. Αυτό ήταν το αμάρτημά του. Υπερηφανεύθηκε!

Επαναστάτησε εναντίον του Θεού και μαζί του παρέσυρε μεγάλο αριθμό αγγέλων, που με την πτώση τους μετατράπηκαν από φωτεινούς αγγέλους σε σκοτεινούς και από αγίους σε πονηρούς. Όταν έπεσαν οι πονηροί άγγελοι, που ονομάζονται δαίμονες, συγκεντρώθηκαν όλα τα επουράνια Τάγματα και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στάθηκε στο κέντρο και αναφώνησε: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού» και αμέσως οι άγιοι Άγγελοι στάθηκαν πιστοί προς τον Θεό και δεν ακολούθησαν την πονηρά σκέψη του Εωσφόρου. Αυτό, λοιπόν, το γεγονός εορτάζουμε σήμερα. Δεν γιορτάζομε την πτώση του Εωσφόρου και των πονηρών του πνευμάτων, αλλά γιορτάζομε τη συνάθροιση των αγίων Αγγέλων που έδειξαν πίστη ορθή και ακλόνητη στον Ένα Αληθινό Θεό και Δημιουργό των όλων. Συναθροίστηκαν οι άγιοι Άγγελοι για να εκφράσουν την πίστη τους στο Δημιουργό τους και από τότε παρέμειναν σταθεροί στην αγιότητα και στο καλό.

Το γεγονός αυτό μας υπενθυμίσει δύο πράγματα: Πρώτον, εάν οι άγγελοι που έπεσαν στην υπερηφάνεια, έχασαν την αξία τους και τη λαμπρότητά τους εξ αιτίας της αμαρτίας, πόσο μάλλον θα συμβεί σε μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, εάν δεν στεκόμαστε στο ύψος των αρετών; Εάν στον Εωσφόρο συνέβη κάτι τόσο ανεπανόρθωτο κακό, επειδή δεν πρόσεξε και στράφηκε στο κακό, πόσο μάλλον θα συμβεί σ’ εκείνους που θεληματικά μένουν προσκολλημένοι στην αμαρτία; Δεύτερον, πρέπει να παραδειγματιστούμε από την πιστότητα των αγίων Αγγέλων.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο που μας υπενθυμίζει η σημερινή εορτή των Ταξιαρχών, είναι ότι ο λύχνος της χριστιανικής μας ύπαρξης πού πρέπει να φέγγει επάνω στον  λυχνοστάτη, αλλά και  οι χριστιανικές μας αρχές πρέπει να διαλαλούνται από οποιαδήποτε κοινωνική θέση. Nα κατέχουμε  και να χύνουμε   στους   γύρω   μας το παρήγορο και ιλαρό φως της Πίστης, της ελπίδας και της αγάπης.

Οι Άγιοι Ταξιάρχες αναδείχθηκαν με την αφοσίωση τους στον Ένα Αληθινό Θεό κανόνες της ορθής πίστης. Υπήρξαν οι προστάτες και οι υπερασπιστές όλων εκείνων που χειμάζονται από τα ποικιλόμορφα προβλήματα της καθημερινότητας.

Η σημερινή γιορτή των Ταξιαρχών μας δίδει την αφορμή να κάνουμε μια ανασκόπηση του εαυτού μας. Να εξετάσουμε, κατά πόσο εφαρμόζουμε τις θείες εντολές του Κυρίου, κατά πόσο είμαστε πιστοί στον Σωτήρα Χριστό μας, κατά πόσο επιβλέπουμε στις ανάγκες των φτωχών, κατά πόσο ανακουφίζουμε τον πόνο των ασθενών.

Και από τα βάθη της καρδιάς μας, ας του ζητήσουμε να μας αξιώσει να γίνουμε και εμείς “φως Χριστού” . Να ζήσουμε μια αγγελική πολιτεία, μιμούμενοι τους δύο Παμμεγίστους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ. Και τέλος, να διασκορπίζουμε, με την παραδειγματική μας ζωή, τα μηνύματα της ελπίδας για μια καλύτερη κοινωνία απαλλαγμένη από τις συμφορές του βίου, τον πόνο και την δυστυχία.

ΕΟΡΤΗ & ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΕΙΣ ΠΑΛΑΙΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ ΑΙΓΙΟΥ

ΕΟΡΤΗ  & ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ

ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ   ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

ΕΙΣ ΠΑΛΑΙΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ  ΑΙΓΙΟΥ

          

 

                         Μετά πάσης εκκλησιαστικής  λαμπρότητος  θα τελεσθή είς την Ενορία και είς τον ΠΑΛΑΙΟΝ ΙΕΡΟΝ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΑΙΓΙΟΥ  ΔΙΓΕΛΙΩΤΙΚΩΝ Αιγίου η Εορτή  και Πανήγυρις του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως του Αιγίνη  ως ακολούθως

          Κατά δε την ημέραν

ΤΡΙΤΗΝ  8^ην  Νοεμβρίου 2016 και περί ώραν 1830 μμ 

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΜΕΤ’ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ

          Την δε κυριώνυμον ΗΜΕΡΑΝ ΤΕΤΑΡΤΗΝ 9^ΗΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016 ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΩΡΑΝ 0700 πμ  

ΘΑ τελεσθή ΟΡΘΡΟΣ – ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΠΡΟΣΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΦΙΛΕΟΡΤΟΝ ΚΟΙΝΟΝ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΕΟΡΤΟΙ  ΤΩΝ ΓΥΡΩ ΕΝΟΡΙΩΝ   ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ , ΟΠΩΣ ΠΡΟΕΛΘΟΥΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ & ΠΑΝΗΓΥΡΙΝ ΤΑΥΤΗΝ .

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης
Ημερομηνία εορτής:	26/10/2016
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Δημητριος Ο Μυροβλυτης (; - 306)

Δημήτριον νύττουσι λόγχαι Χριστέ μου, Ζηλοῦντα πλευρᾶς λογχονύκτου σῆς πάθος. Εἰκοστῇ μελίαι Δημήτριον ἕκτῃ ἀνεῖλον.

Βιογραφία         Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 - 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ.         Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη.          Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.         Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας (βλέπε 27 Οκτωβρίου), ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του.       Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος.                 Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.               Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο (σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου) να πατά τον άπιστο Λυαίο.             Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.              Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου είναι και το εξής. Το 1823 μ.Χ. οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος γ’. Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Κοντάκιον Ἦχος β’. Αὐτόμελον. Τοῖς τῶv ἰαμάτωv σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴv Ἐκκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεv, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητοv, καὶ περιέπωv τὴν πόλιv σου ἄτρωτοv· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα. Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λογον. Εὐσεβείας τοῖς τρόποις καταπλουτῶν, ἀσεβείας τὴν πλάνην καταβαλών, Μάρτυς κατεπάτησας, τῶν τυράννων τὰ θράση, καὶ τῷ θείῳ πόθῳ, τὸν νοῦν πυρπολούμενος, τῶν εἰδώλων τὴν πλάνην, εἰς χάος ἐβύθισας· ὅθεν ἐπαξίως, ἀμοιβὴν τῶν ἀγώνων, ἐδέξω τὰ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου. Ἕτερον Κάθισμα Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εὐαρεστῶν, βασιλέως ἀνόμου πᾶσαν βουλήν, ἐξέκλινας Ἔνδοξε, καὶ γλυπτοῖς οὐκ ἐπέθυσας· διὰ τοῦτο θῦμα, σαυτὸν προσενήνοχας, τῷ τυθέντι Λόγῳ ἀθλήσας στερρότατα· ὅθεν καὶ τῇ λόγχῃ, τὴν πλευρὰν ἐξωρύχθης, τὰ πάθη ἰώμενος, τῶν πιστῶς προσιόντων σοι, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου. Μεγαλυνάριον Τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν λόγχῃ τρωθέντα, πλευρὰν ὡς ὁ δεσπότης, Δημήτριον τὸν θεῖον ὕμνοις τιμήσωμεν. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Φύλαττε τοὺς δούλους σου ἀθλητά, μάρτυς μυροβλύτα τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐσεβῶς, καὶ ρῦσαι κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, Δημήτριε τρισμάκαρ ταῖς ἱκεσίαις σου.

ΚΥΡΙΑΚΗ   Δ’ (4^Η ) –ΤΕΤΑΡΤΗ  ΛΟΥΚΑ- ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

            Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της χώρας μας και ως λαού , (αν και  κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουνε ότι δεν το έχουμε, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς παραγάγουμε περισσότερα ίσως π’ αυτά πού χρειάζεται ή χώρα μας) είναι αναμφισβήτητα ή γεωργική παραγωγή.   Οί πολυάριθμοι αγρότες λοιπόν της χώρας μας, οι οποίοι επιδίδονται στην καλλιέργειά της , παρακολουθούν την βλάστησή της, την καρποφορία της , καθώς και την απόδοσή της είναι αυτοί ίσως περισσότερο από όλους τους άλλους, πού θα κατανοήσουν την παραστατικότατη αυτή παραβολή πού όλοι μόλις ακούσαμε, αλλά ελπίζω ότι και για όλους εμάς, τους υπόλοιπους πού δεν είμαστε αγρότες,  θα είναι – σας το εγγυώμαι- εξαιρετικά διδακτική.

Άς δούμε λοιπόν, πώς μας περιγράφεται από το Ευαγγελιστή Λουκά: Βγήκε ο γεωργός με τον σπόρο του σιταριού στο χέρι, για να τον σπείρει. Απλόχερα αλλά και με σύστημα ‘όπως εκείνος γνωρίζει, τον σκόρπιζε στον αγρό. Αλλά ό σπόρος έπεσε σε διάφορες ανόμοιες περιοχές μεταξύ τους. Μη σας φανεί παράξενο, εξηγείται αμέσως από τον ίδιο τον Ευαγγελιστή, διά στόματος κυρίου. Χαρακτηριστικά μας λέει. Ένα μέρος των  σπόρων, έπεσε στον δρόμο. Άλλο μέρος των σπόρων έπεσε σε πετρώδη περιοχή. Άλλο μέρος των σπόρων έπεσε σε γή με αγκάθια και αγριόχορτα και ζιζάνια. Άλλοι όμως σπόροι έπεσαν στην γή «την αγαθήν».

Άς επικεντρωθούμε στην τύχη αυτών των σπόρων, άς δούμε τι απέγιναν. Και πρώτα σ’ αυτούς πού έπεσαν στον δρόμο. Είμαι σίγουρος ότι θα θέλατε να μάθετε την τύχη τους. Αυτοί έμειναν ακάλυπτοι από χώμα έμειναν εκτεθειμένοι στον ήλιο και την βροχή, τούς καταπάτησαν οι άνθρωποι και έγιναν βορά στα πάσης φύσεως πετεινά  του ουρανού .  Έπειτα άς δούμε τι απέγιναν αυτοί  πού έπεσαν στα πετρώδη εδάφη. Και σε αυτούς συνέβη σχεδόν το ίδιο με τους προηγούμενους. Έπεσαν μέν στην γή, αλλά επειδή είχε ελάχιστο χώμα , έκαναν επιφανειακές ρίζες, κάηκαν δε και ξεράθηκαν από τον καυτό ήλιο. Άς δούμε όμως τι απέγιναν οί σπόροι πού έπεσαν στα αγκάθια και στα αγριόχορτα και ζιζάνια; Φύτρωσαν, αλλά μαζί τους φύτρωσαν και αναπτύχθηκαν αγκάθια και αγριόχορτα, τά οποία τά έπνιξαν στην κυριολεξία και δεν απόδωσαν καρπούς. Τέλος δε άς δούμε τι απέγιναν αυτοί πού έπεσαν στην γή την «αγαθήν»;

Το χώμα που έπεσαν αυτοί οι σπόροι, ήταν παχύ, ήταν με μεγάλο βάθος για την ανάπτυξη των ριζών, ήταν χωρία αγκάθια , αγριόχορτο, αλλά και ζιζάνια για να τά πνίξουν, ήταν χωρίς καμία πέτρα, και φυσικά όλες αυτές οί συνθήκες τους επέτρεψαν   να φυτρώσουν κανονικά, να μεγαλώσουν όπως πρέπει και τέλος να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, να δώσουν πολύ και μεστωμένο καρπό, και ο κάθε σπόρος του σταριού να αποδώσει στο πολλαπλάσιο τους καρπούς του.   

Ό λαός πού με πολύ ευχαρίστηση και πολύ προσοχή άκουγε    αυτήν την παραβολή , ίσως και οί ίδιοι οί μαθητές Του, πιθανόν εκείνη την ώρα να μην καταλάβαιναν το βαθύτερο νόημα , αυτής της παραβολής, (ίσως ακόμα και εμείς να μην την έχουμε βαθύτερα καταννοήσει), καταλαβαίνοντας την δική τους  -και δική μας- αγαθή διάθεση, τους την εξήγησε -και μαζί με αυτούς πιστεύω- ότι θα κατανοήσουμε και εμείς το βαθύτερο νόημά της .

Τους είπε , λοιπόν το αυτονόητο, ότι ο σπόρος είναι ό λόγος του Θεού, ό οποίος κρύβει μέσα του τεράστιες και απεριόριστες δυνάμεις καρποφορίας. Ότι γεωργός είναι ό ίδιος ό Κύριος, ο οποίος κατέβηκε από το ουρανό στην γή και βγήκε να διδάξει το θείο θέλημά Του. Αγρός ,τους είπε είναι ή ανθρωπότητα, και οι διάφορες περιοχές των αγρών είναι   οι διαφορετικοί τύποι των ανθρώπων.

Ο δρόμος, τους είπε, είναι ο τύπος των ανθρώπων πού είναι προσκολλημένοι στην αμαρτία, είναι γεμάτοι από σκληρότητα από αυτήν , δεν δίνουν σημασία στον λόγο του Θεού, πιθανόν είναι και να τον εμπαίζουν. Η πετρώδης γή, είναι ο τύπος των ανθρώπων- οι επιπόλαιοι- , που με χαρά στην αρχή δέχονται τον λόγο του Θεού, στην δύσκολη στιγμή , όμως ύστερα από μια μεγάλη θλίψη, ή έναν σκληρό και έντονο διωγμό,  κλονίζονται με αποτέλεσμα να χάσουν την πίστη τους, και που εύκολα μετά απαρνιούνται το Θεό και τον λόγο Του. Η γεμάτη αγκάθια, ζιζάνια και αγριόχορτα γή, είναι ,μας λέει, ο τύπος των ανθρώπων που ακούει τον λόγο του Θεού, τον αποδέχεται , προχωρούν  στην συνέχεια και να τον εφαρμόσουν , αλλά δυστυχώς γι ‘ αυτούς , εμπλεκόμενοι σε βασανιστικές και καταπιεστικές καθημερινές ‘η μακροχρόνιες μέριμνες, ελκυόμενοι από το βάρος των γήινων θησαυρών, και στα πλούτη, υποκύπτουν σε σε πειρασμούς , υποδουλώνονται σε αμαρτωλές τέρψεις, και ηδονές, με αποτέλεσμα να  μένουν χωρίς καρπούς, οι ίδιοι  και να χάνεται από την καρδιά τους ο ίδιος ό λόγος του Θεού.  

Τέλος , δε τους μίλησε για την γήν «την αγαθήν». Τους είπε , λοιπόν, ότι είναι, οι καλής διάθεσης και σταθεροί στις αποφάσεις τους τύπους των ανθρώπων, που και ακούνε , και δέχονται, και εφαρμόζουν το λό του θεού, στην ζωή τους, φέρνουν πολύ καρπό, κάνουν πολλά κα και αγαθά έργα, τά οποία έχουν δύο καταβυθίσεων αποδέκτες,  τον ίδιο τον Θεό , που ευαρεστείται με αυτά πού κάνουν και εφαρμόζουν , αλλά και είναι ωφέλιμα στους ίδιους τους συνανθρώπους τους.

        Άς σταθούμε όμως , για λίγο,  σ ‘ αυτήν την  άξια επαίνων και μίμησης, από μέρους μας,  τελευταίο  τύπο  των ανθρώπων. Το μεγάλο τους χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι , ή αξία που δίνουν στον λόγο του Θεού. Εννοούν, ότι, αυτός (ό λόγος του Θεού) είναι η αποκάλυψη της σοφίας και της ίδιας της αγάπης του   Θεού, προς τον άνθρωπο, και πού ταυτόχρονα είναι ασύγκριτα ανώτερος, από την σοφία των ίδιων των ανθρώπων ανά τους αιώνες.

        Φυσικά , όμως, δεν μένει μόνο στην απλή γνώση. Δεν την θέτει ως αυτοσκοπό, αλλά και τερματισμό, την βλέπει ως ένα άριστο μέσο, ενός αγίου και τέλειου σκοπού, πού είναι η αρετή, τα καλά έργα, η κατά θεό πρόοδος και καρποφορία. Μας λέει επίσης ότι, με την γνώση του θείου θελήματος, σαν πυξίδα ατήν ζωή του  ό ίδιος ό άνθρωπος, οδηγείται στον δρόμο της ηθικής τελείωσης, δηλαδή , είς το «καθ ‘ ομοίωσιν Θεού«, και όχι μόνο, αλλά και στην μακαριότητα και την ουράνια δόξα.

        Από την γνώση και την τήρηση του Θείου Θελήματός Του, ό άνθρωπος, αισθάνεται βαθιά ικανοποίηση, γεύεται κάποια υπερκόσμια ουράνια γλυκύτητα, και επαναλαμβάνει μαζί με τον ψαλμωδό :  «ως γλυκέα τώ λαρυγγί μου, τά λόγια σου υπέρ μέλι τώ στόματί μου» και «αγαθός μοι ό νόμος του στόματός σου υπέρ χιλιάδας χρυσίου και αργυρίου»( Ψαλμ. Ριη’ 72, 103).Γίνεται ο ίδιος ό άνθρωπος φώς στην κοινωνία, γιατί με όλη του την ζωή και συμπεριφορά του, διδάσκει και κάνει στους άλλους ανθρώπους αισθητό τον λόγο του θεού. Και τελικά αυτό είναι , ένα από τά μεγαλύτερα έργα του, που κατορθώνει, δηλαδή , φέρει πολλούς και πνευματικούς καρπούς στον ίδιο και τους γύρω το.

Τέλος, δε, ας γνωρίσουμε και εμείς βαθύτερα τον λόγο του Θεού, άς το αποδεχτούμε με προθυμία , αλλά και ευλάβεια, άς τον θέσουμε κατεύθυνση στην ζωή μας και άς τον μεταβάλουμε σε θεάρεστα έργα πρός τους συνανθρώπους μας.

Και ποτέ μα ποτέ, επαναλαμβάνω, να μην λησμονούμε τον θεόπνευστο λόγο :» μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ άρτι* ναι λέγει το Πνεύμα, ίνα αναπαύσονται από των κόπων αυτών . Τά δε έργα αυτών ακολουθεί μετ ‘ αυτών» ( Αποκαλ. Ιδ’ , 13)